सामवेदः

शृणुत, इति प्रार्थयामः; चिन्तया अग्निं पुरस्तात् स्थापयामः। अधुना तां दिव्यां शक्तिम् वयम् वृणीमहे; इन्द्रं च वायुम् अपि वृणीमहे। यदा तौ प्रयत्नवन्तौ तेजस्विनः नूतनं नाभिं संयच्छतः, तदा अस्माकं धियः देवान् समीचीनाः भवन्ति, धियः देवान् समीचीनाः भवन्ति। अस्माकं धियः महान्तं विष्णुम् प्रति प्रयान्तु, मरुतः पर्वतजाः, मरुतां गणाय, यज्ञाय, सुखदाय, बलाय, वरदानाय, व्रतधृतेभ्यः, महत्सु च। एषः सुवर्णरश्मिः, विशुद्धः, सर्वद्वेषांस् स्वेन युगेन जयति, सूर्यः इव स्वेन रथेन। तस्य पृष्ठे आपः दीप्ताः, विशुद्धाः, अरुणः सुवर्णवर्णः, सप्तगानैः सप्तवक्त्रः सर्वरूपेषु विचरति। तं देवम् सवितारं महान्तं, प्राज्ञकर्माणं, सत्यप्रेरणं, निधिपतिं, प्रियचेतसम् अहम् स्तौमि। यस्य चेतः उन्नतम्, प्रेरणं दीप्तम्; तस्याज्ञया, हिरण्यहस्तः, शुभकर्मा, स्वयंज्योतिः, दिवः मापयत्। अग्निं होतारं चिन्तयामि, दातारं, वीर्यस्य पुत्रं, सर्वजन्मविदं, प्राज्ञं; यः ऋजुकर्मा, देवः, दिव्यया दयया युक्तः, घृतप्रस्थाता, दीप्तज्वलः, घृतं आह्वयति। हे शूर इन्द्र, तव तद् आद्यं प्राचीणं कर्म स्वर्गे वक्तव्यम्। यत् त्वं देव्या शक्त्या कृतवान्, आपः विवृण्वन्, जगद् बलिना आपूरयः, शतक्रतो, पोषणं, अन्नं च अकरः। एवं यज्ञे इन्द्राय... हे पवमान, त्वं सुतः स्वर्गे भूमौ च आसनम् स्थापितवान्; महद् आवरणम्, महत् यशः। मधुमत्तमा या तव धारा, तया, सोम, इन्द्राय पातवे स्रव। वीर्यवान्, त्वं स्वेन प्रवाहेन, बलम् मरुद्भ्यः वहन्, सर्वशक्तिमान्, ऊर्जया स्रव। यया तव उत्तमा हर्षणा, तया, सोम, देव, वीर, शप्तीनां हन्ता, सोमपानं स्रव। त्रयः स्वराः उच्चार्यन्ते, गावः रवं कुर्वन्ति, दुहित्र्यः नदन्ति; हरितः गर्जन् आगच्छति। सोम, इन्द्राय मरुद्भ्यश्च, मधुमत्तमः, स्तोत्रस्य गर्भे स्थितः, स्रव। एषः दीप्तः रसं, हर्षणाय, कौशलात्, आप्सु उपाविशत्, गृध्रः इव पर्वतस्थे नीडे। कौशलं साधयन्, देवेषु पातवे, हरित, स्रव; हर्षणं मरुद्भ्यः वायवे च। निनदनः सोमः, पर्वतजः, परिषिच्यते; हर्षणे त्वं व्याप्यसि। स्वर्गस्य प्रियः ऋषिः, सन्ततौ स्थितः, शब्दैः चरति; प्राज्ञः, प्रेरितेन इच्छया, गच्छति। सुताः सोमाः, हर्षणसमृद्धाः, अस्माकं कीर्तये, दातारः, सभायाम् अग्रे। प्राज्ञाः सोमाः, महिषाः इव, आपः तरङ्गवत् नयन्ति, वनानि भिन्दन्तः। स्रव, सोम, बलवान् सुतः; अस्मान् जनासु कीर्तिमन्तं कुरु; सर्वद्वेषांस् अपाकुरु। वास्तवे त्वं तेजसा बली; त्वां वयं आह्वयामः, विशुद्ध, ज्योतिष्मन्, दिवं दृश्यं कुर्वन्। रसं, पवित्रे प्रविशन्तं, चेतनं, कविभ्यः प्रियं, मनः प्रेषयति सारथिरिव अश्वम्। त्वरा, गावां जयः सोमाः, अश्वानां जयः, दीप्ताः, बलिनः, वीर्याय स्रवन्। स्रव, देव, दीर्घायुषे; तव हर्षणं इन्द्रं प्रति गच्छतु; वायोः सम्यग्गतिं समारुह्य। पवित्रीकृतः, अद्भुतं दिवं जनयामास, वज्रवत्; महद् विश्वं ज्योतिः। निनदन्ति रसं, हर्षणाय, तेजसा, मधुरस्वरेण, प्रवाहेन स्रवन्ति। ऋषिः नदीनां तरङ्गान् प्रेषयामास, स्थित्वा; कविं वहन्, इच्छया, धत्ते। देवाः सोमं अन्वेषन्त, प्रातः जातं, गोभिः शुद्धम्, पवित्रेण अलंकृतम्, षष्ठस्य प्रथमे भागे। विशुद्ध्वा, प्राज्ञः, सर्वद्वेषांस् अतीत्य अग्रे गतः; तम् प्रेरितं ऋषिं स्तोत्रैः स्तुवन्ति। सुतः सोमः पात्रम् प्रविशति, सर्वयशसा वहन्; सोमः इन्द्राय भक्त्या समर्प्यते। सारथिरिव, सुतः सोमः पवित्रे अश्मनां चलितः, शीघ्रं त्वरमाणः अश्ववत् अग्रे। यथा उत्सुकाः बलिन्यः गावः धावन्ति, तथा शीघ्राः धाराः प्रवहन्ति, कृष्णत्वचम् अपाकुर्वन्त्यः। सोम, प्राज्ञ, हर्षणदः, त्वं प्रवहसि, द्वेषांस् अपाकुरु; ये देवभक्ताः न सन्ति, तान् अपाकुरु। या तया धारा येन त्वं सूर्यं प्राज्वलयः, मानव्या आपः प्रवर्तयः, तया प्रवह। स्रव, यः इन्द्राय वृत्रहत्याय सहायः, यः महतीः आपः मुमोच। एषया धारा, सोम, परितः प्रवह, यः सुतः हर्षणं जनयसि, नवधा पातव्यम् आनयन्। तेन रसेन, दीप्त, धनदं भरद्वाजं परितः प्रवह, निनदन्, पवित्रेण। महान् गर्जन् हरितः निनाद, महद्भुतः मित्रवत्, सूर्येण सह दीप्तिमान्। त्वां, हर्षदं, वयं वह्निं, प्रज्ञां, रक्षां च वृणीमहे, हे बहुप्रार्थित रक्षक। अध्वर्युः, सुतं सोमं शिलाभिः पवित्रेण नय; इन्द्राय पातवे शुद्धय। हर्षणसमृद्धः सुतः सोमः वेगेन प्रवहति, आनन्देन स्रवन्; हर्षणधारा प्रवहति।