सामवेदः

इन्द्रः हर्षाय च बलाय च ववृधे, स वृत्रस्य हन्ता, पुरुषैः सहितः, महायुद्धे तं वयं आह्वयामः, स नः विजयेन आगच्छतु। तव, इन्द्र, अस्य अनुत्तमं वीर्यं, वज्रधारिन्, अश्मनः पेषणेन, यदा त्वं तं मायिनं पशुम् मायया एव जघन्थ, सूर्यस्य अधिपत्यं अनुचरन्। त्वं गच्छ, समीपं आगच्छ, धैर्यं कुरु; तव वज्रः न कदापि विफलः; इन्द्र, तव वीर्यं एव बलम्, वृत्रं हन्याः, आपः जय, सूर्यस्य अधिपत्यं पश्यन्। यदा विजयी जनाः उत्तिष्ठन्ति, धनं धैर्यवन्तः लभन्ते; हर्षेण प्रेरितान् अश्वान् युञ्जीथाः, यं हन्तुम् इच्छसि तं हन्याः, यं धनं दातुम् इच्छसि तस्मै दद्यात्; अस्मभ्यं, इन्द्र, धनं प्रयच्छ। ते न कदापि विफलाः, न च पतिताः; प्रियाः नापि हताः, न च न्यूनाः। स्वयम् प्रकाशमानाः ऋषयः, नित्यनूतनया प्रज्ञया, तव द्वौ अश्वौ युञ्जन्ति, हे इन्द्र। शृणु अस्माकं गीतानि, हे मघवन्, यथा माता शृणोति; कदा त्वं, वाचस्पतिं, अस्मान् समृद्धान् करिष्यसि? अस्य हेतोः तव द्वौ अश्वौ युक्तौ स्याताम्, हे इन्द्र। सोमः आप्सु अन्तर्गतः, दिवि शोभनः पक्षी धावति; तव सुवर्णचक्रिणी रथ्यौ विद्युत् इव मार्गं विन्दतः। उभे विश्वे तस्य धनं जानीतः। अश्विनौ, स्तोतृः भवतः प्रियम्, महावीर्ययुक्तं, धनदं रथं, स्तोत्रैः अलङ्करोति; मम मधुरां स्तुतिं शृणुतम्। अग्ने, त्वां वयं सदा-युवानं, दीप्तमानं देवं ज्वलयामः। संग्रामे तव श्रेयसी ज्वाला प्रकाशते; स्वर्गीयं भागं यजमानाय आनय। स्वैः स्तवैः त्वां, अग्ने, होतारं वृणीमहे, प्राज्ञं, दीप्तज्वलनं। तव हर्षेण, यज्ञेषु, बर्हिषि, हविः वह। अद्य, हे उषः, अस्मान् महद्दनं, प्रकाशपूर्णं, जागरय, यथा पूर्वं जागरयः। सत्यवचने, आर्यत्वे, उत्तमजन्मनि, अश्वदाने, मधुरवचने च जागरय। शिवं नः प्रेषय, हे मनः; कौशलं प्रज्ञां च ददातु। एवं तव सख्ये, तव हर्षे च, यथा गावः गोष्ठे, इच्छितानि दानानि प्रापय। अस्य शक्त्या, महाबलः, स्वसंकल्पं अनुगच्छन्, बलवत्तरः अभवत्; महान्, श्रीमन्, ताम्रकर्णस्य, हिरण्यकेशस्य, हस्ते आयसीं वज्रां न्यधात्। स एव तं महान्तं, धनदं रथं आरोहति, यः इन्द्राय सोमपानं पूरयति। तव द्वौ अश्वौ युक्तौ स्ताम्, हे इन्द्र। अग्निं तं निधानं मन्ये, यस्य गोः गमनं, यस्य शीघ्राः अश्वाः, नित्यविजयी अश्वाः च गच्छन्ति। यजमानाय पोषणं वह। न तं मर्त्यं हानिः, नापद् आगच्छति, यं देवा, संयुक्ताः, अर्यमा, मित्रः, वरुणः च, शत्रून् अतीत्य नेतारः। सोम, इन्द्राय, मित्राय, पूष्णे, भगाय च, मधुमान् प्रवह। सोम, बलस्य प्राप्तये सर्वतः प्रवह; विघ्नान् भिन्द्धि, रिपून् जेतुः इव, द्विषतः ऋणिनं इव अतिक्रम। सोम, महोदधिवत् प्रवह, देवपितरं, सर्वाणि निवेशनानि आवृत्य। सोम, महत् कौशलाय प्रवह, युक्तः अश्वः धनाय यथा। सोमबिन्दुः, शोभनः, मन्दायनाय, आपां गोदोहने, भगाय ऋषिरिव प्रविष्टः। वयं, सोम, त्वयि हृष्यामः, मन्दायनाय, महदधिपत्याय; प्रवाहक, त्वं बलाय अग्रे गच्छसि। कः वा, प्रकटः, रुद्रस्य समीपस्थः, मर्त्यः वा, स्वयमश्वः वा? अग्ने, स्तुतिभिः तं शीघ्रं अश्वं, तं महत् तेजः, हृदयस्पृशं, तव अनुग्रहेण, अद्य प्राप्नुमः। वीराः प्रकटाः अभवन्; वयं पुरस्कारं, बलवतः बलं, देवस्य सवितुः तेजः प्राप्नुमः; शीघ्रगामिनः दिव्यम् अध्वानं जयन्तु। सोम, कीर्त्या सह, सुविशुद्धः, महद्भिः, नूतनः, प्राचीना पन्थानं अनुगच्छन् प्रवह। द्वितीयार्धं पञ्चमं अस्ति; सर्वतः, सर्वदिशः, तम् अतिबलम्, यं वयं आह्वयामः, आनय। एषः ऋत्विक्, पुरोहितः, यं अहम् इन्द्रं नाम्ना प्रसिद्धं स्तौमि। ब्रह्मवर्चसा इन्द्रं स्तुवन्तः, ते रिपुं हन्ति। त्वष्टा, विश्वकर्मा, अश्वाय रथं, तुभ्यं, बहुश्रुत, दीप्तं वज्रं च निर्ममे। स सुमनः पादं करोति, सुमहत् दानं ददाति; स इच्छां न लङ्घयति, न च धनिनां धनं हिंसति। सदा विशुद्धाः गावः, सर्वदा दोषरहिताः देवाः। अरण्येन सह, गोभिः सह, अत्र आगच्छ; ते स्तन्यैः पन्थानं आगच्छन्तु। मधुमत्यां वासय, वयं धन्याः स्याम, प्रज्ञां प्राप्नुयाम, हे इन्द्र। मरुतः सूर्यं स्तोत्रैः स्तुवन्ति; युवान्, कीर्तिमान् इन्द्रः समुन्नीयते। इन्द्राय गीतिं गाय, वृत्रहन्तारं, प्रेरितं, यं त्वं हर्षयामि। अग्निः अनवरतः, प्राज्ञः, हविर्भुजः, शुभरथः। अग्ने, त्वं अस्माकं निकटतमः, रक्षकः, शुभदः, शरणदः। भगः, शोभनः, अग्निवत्, महद् धनं ददाति। सर्वत्र, अग्रे वा, सभायां वा, घोषय; अधुना अत्र आगच्छ।