सामवेदः

आगच्छत, मा सन्देहं कुरुत; प्रस्थितव्यं, न तिष्ठत; एकस्याभिप्राये युक्ताः अपि स्थिराः चलितुं शक्नुवन्ति। अत्र आगच्छ, इन्द्र, अश्वानां पतः, गावां पतः, क्षेत्राणां पतः; सोमं पिब, सोमस्य पतिः। त्वया, वृषण, तव वज्रेण, वयं प्राणिनं सम्भाषामहे, सन्तः गोमति सभायाम्। अपि च गावः, स्वबन्धुभिः संयुक्ताः, मरुतः स्वसखिभिः सह, एकत्र गच्छन्ति, तेषां रूपाणि मिश्रितानि। इन्द्र, वीर्यं बलं च नः वह, शतक्रतो, प्रज्ञावन्; युद्धेषु स्थितिं कुर्वन्तं वीरं नः वह। तस्मात्, इन्द्र, स्तोत्रकारः त्वां कामेन इच्छामः, आह्वयामः; आपः सह आगच्छन्तु। तव विहङ्गमाः, इव गोष्ठे उपविष्टाः, मधुमत्तमधुपानस्थले; त्वां स्तौमः, इन्द्र। वयं त्वां वहामः, अनपूर्वं, इव महाभारं, वज्रिणं, अद्भुतं, साहाय्यार्थं आह्वयामः। एवं मधुरम् गावः प्रवहन्तं मधु पिबन्ति; ये इन्द्रेण सह हृष्यन्ति, बलिनः, धनवन्तः, सूर्यस्य ऐश्वर्यं अनुयान्ति, दीप्यन्ति। एवं सोमः, रमणीयः, प्रार्थनां चकार; शक्तिमान् वज्रधारी स्वबलात् पृथिवीं व्याप्तवान्, अहिं हन्त्वा, सूर्यस्य ऐश्वर्यं अनु। इन्द्रः, हर्षाय, बलाय च, वृत्रहन्, जनैः सह, बभूव; तम् आह्वयामः महायुद्धे, जयेन नोऽपि आगच्छतु। इन्द्र, तव, अश्मपिष्ट, अयुतमद वीर्यं, वज्रिण्; यदा त्वं तं मायिनं मृगं मायया हन्त, सूर्यस्य ऐश्वर्यं अनु। गच्छ, उपसर्प, धैर्यं कुरु; तव वज्रः न प्रमृष्यते; इन्द्र, तव वीर्यं बलम्, वृत्रं जहि, आपः जेषि, सूर्यस्य ऐश्वर्यं अनु। यदा विजिगीषवः उत्तिष्ठन्ति, धनं धैर्यवत्सु दीयते; हर्षेण युक्तान् अश्वान् युञ्ज, यं इच्छसि तं हन्याः, यं इच्छसि तस्मै धनं ददाः; अस्मभ्यं, इन्द्र, धनं ददातु। न ते प्रमृष्यन्ते, न च व्यथन्ते; प्रिया अपि न हीयन्ते, न च क्षीयन्ते। स्वप्रकाशाः ऋषयः, नित्यनूतनदर्शिनः, तव द्वौ अश्वौ युञ्जन्तु, इन्द्र। शृणु नः गाथाः, मघवन्, इव मातरं शृणोति; कदा अस्मान्, सुभाषिणः, समृद्धान् करिष्यसि? तव हेतोः, द्वौ अश्वौ युज्येतां, इन्द्र। चन्द्रमाः आप्सु अस्ति; दीप्तमान् पक्षी नभसि धावति; तव सुवर्णचक्रिणौ मार्गं विन्दतः, इव विद्युत्। उभे लोके तस्य धनं जानीतः। अश्विनौ, स्तोतृ तव प्रियतमं, महावाहनं, धनदं रथं, स्तोत्रैः भूषयति; मधुरां स्तुतिं शृणुतम्। अग्ने, त्वां नित्ययुवानं, दीप्तमानं देवम्, प्रज्वालयामः; युद्धे तव श्रेष्ठा ज्वाला दीप्त्यति; स्वर्गभागं यजमानाय वह। स्वैः स्तोत्रैः त्वां वयम् इच्छामः, अग्ने, होतारं, प्राज्ञं, दीप्तज्वालम्; तव हर्षे, यज्ञे, बर्हिषि, हविः वह। उषः, अद्य अस्मान् बोधय, महद्देयं, प्रकाशवत्, यथा पूर्वं बोधयः; सत्यवचने, आर्यत्वे, सुजात्ये, अश्वदान्ये, सुमध्ये च। शुभं नः प्रेषय, मनः; कौशलं बुद्धिं च ददातु। एवं सख्ये, हर्षे च, यथा गावः चारयन्ति, इच्छितं देयं वह। तेन, महता, स्वबलात्, स्वसंकल्पानुगतः, वीर्येण ववृधे; उन्नतः, श्रियाभूषितः, लोहवज्रं हरिणे, हिरण्यकेशाय, हस्ते न्यधात्। सः एव तं महावाहनं, धनदं रथं, आरोहति, यः इन्द्राय मदिरं सोमं पात्रीं पूरयति। तव द्वौ अश्वौ युज्येतां, इन्द्र। तमग्निं निधिं मन्ये, यं गावः यान्ति, यं शीघ्राश्वाः, नित्यजिगीषवः यान्ति; यजमानाय पोषं वह। न तं मर्त्यं हानिर्दुःखं वा गच्छति, यं देवा, संयुक्ताः, अर्यमन्, मित्रः, वरुणश्च, शत्रोः पारं नयन्ति। परिवर्त, सोम, इन्द्राय, मित्राय, पूष्णे, भगाय मधुमत्। प्रवर्तस्व, सोम, बलप्राप्तये; विघ्नान् भिन्दि, रिपून् जेषि, द्वेषिणः इव ऋणवान् विवर्तस्व। प्रवह, सोम, इव महोदधिः, देवानां पिता, सर्वाणि वसूनि संश्रित्य। प्रवर्तस्व, सोम, महदौजः प्राप्तुम्, इव युक्तः अश्वः धनाय यतमानः। सोमबिन्दुः, शोभनः, मादाय पवित्रं प्रविष्टः, आपां मध्ये, ऋषिः, भगाय। वयं त्वयि, सोम, हृष्यामहे, मदाय पिष्टे, महे ऐश्वर्याय; प्रवहन्, बलाय यास्यसि। कः नु, प्रकटः, सन्निकृष्टः रुद्रस्य, मर्त्यः वा आत्माश्वः वा? अग्ने, स्तुतिभिः तं शीघ्रमश्वं अद्य प्राप्नुमः, तं श्रेष्ठबलं, हृदयं स्पृशन्तं, तव अनुग्रहेण। वीराः प्रकटाः अभवन्; वयं पुरस्कारम्, बलवन्तां, सवितुः देवस्य बलं प्राप्तवन्तः; शीघ्राः स्वर्गलोकं विजेष्यन्ति। प्रवर्तस्व, सोम, श्रियाय, सुविशुद्धः, महत्, नित्यनूतनः, प्राचीं पन्थानं अनुगच्छन्। द्वितीयमर्धं पञ्चमं; सर्वतः, सर्वतः, तम् अतिबलिनं, यं वयं आह्वयामः, अस्मभ्यं वह। एष ऋत्विक्, होतारः, यं अहं इन्द्रं स्तौमि, नाम्ना विश्रुतम्। ब्रह्मणो बलात् इन्द्रं स्तुवन्तः, ते रिपुं हन्युः। त्वष्टा, विश्वकर्मा, अश्वाय रथं अकृणोत्, तुभ्यं, बहुश्रुत, दीप्तवज्रं च।