इन्द्रस्य महिमानं पञ्चमं प्रधानभागं स्तौमि—येन स देवत्वसिद्धये सर्वोत्तमं बलं प्राप्तवान्, येन च वज्रिणा वृत्रं शक्त्या निहन्तुम् अर्हति, स बलशालीन्द्रः। यस्य हर्षेण त्वं, हे इन्द्र, दिवोदासाय शम्बरं बिभेदिथाः—एष सोमस्तुभ्यं सुतः, पिब। इन्द्र, अस्मभ्यं प्रियं तव स्नेहम् अन्विच्छ, यो रिपुभिः न निगूढः, यथा पर्वतः सर्वतः विस्तीर्णः, स स्वर्गपतिः। यः सोमः त्वां प्रमोदयति, हे सोमप्रिय, स शक्तिमान् त्वां प्रेरयति; तेन त्वं अधर्मणं निहन्तुं शक्तवान्—तं सोमं वयं प्राप्नुयाम। दीनानां कृपणानां च अस्मभ्यं तद् बलं प्रयच्छ—जीविताय नः आयुः स्थिरं कुरु। हे महाबलिनो आदित्या, सर्वे सह कार्यं कुरुत। त्वं, हे वज्रपाणे, नाशमार्गान् जानासि; प्रतिदिनं मार्गानिव शुद्धिं करोति। हे आदित्या, अपां पापं दूरतः कुरुत, त्रिविधं दुःखं निवारयत, दुराशां हरत; आपद्भ्यः अस्मान् पालयत। इन्द्र, सोमं पिब, स तव प्रियं भवतु; यं शीघ्रशिला, अश्ववत् वेगेन, तव कृते, दक्षेण, उभाभ्यां बाहुभ्यां सुतवान्। इन्द्र, त्वं निरवद्यः, निरद्वेषः, प्राचीनजन्मा; युद्धं इच्छसि, पितृत्वं कामयसे। यः पूर्वं अस्मभ्यं धनं दत्तवान्, तं मित्रवत् इन्द्रं सहायाय स्तौमि। आगच्छ, न विलम्बस्व; प्रयाहि, न तिष्ठ; एकचित्ताः अपि स्थिराः चलन्ति। इन्द्र, अश्वानां नाथ, गावां नाथ, क्षेत्राणां नाथ, अस्मिन्हविषि आगच्छ; सोमपतॆ, सोमं पिब। हे वृषन्, वज्रेण तव, वयं प्राणिनं जनसमाजे, गवां समृद्धौ, भाषामहे। गावः अपि, स्वसौहार्द्येन, मरुतः च स्वमित्रैः सह, एकत्र गच्छन्ति, रूपाणि मिलन्ति। इन्द्र, बलं वीर्यं च अस्मभ्यं दत्तुमर्हसि, शतक्रतो, प्राज्ञ; योधं च युध्यन्तं दत्तुम् इच्छामः। अतः, इन्द्र, स्तुतिगायकः त्वां कामेन वाञ्छामः, आह्वयामः; आपः सहिताः आगच्छन्तु। तव विहगाः, यथा गवां गोष्ठे, मधुरसुरमत्ते स्थाने उपविशन्ति; वयं त्वां, हे इन्द्र, स्तौमः। वयं त्वां, अनपूर्वं, यथा महाभारं, वज्रधारिणं, अद्भुतं, सहायाय आह्वयामः। एवं गावः मधुरं प्रवाहं पिबन्ति; ये इन्द्रेण सह हृष्टाः, ते तेजस्विनः, धनवन्तः, सूर्यस्य ऐश्वर्यम् अनुगच्छन्ति। एवं सोमः, प्रियः, प्रार्थनां चकार; वज्रधारिणा शक्तिमता, पृथिवीं व्याप्तवान्, अहिं च निहन्तुम्, सूर्यस्य ऐश्वर्यम् अनुगच्छन्। इन्द्रः, हर्षाय, बलाय, वृत्रहा, नरैः सह, वर्धितः; तम् अह्वयामः, युद्धे महति, विजयाय आगच्छतु। इन्द्र, तव, अश्मसुत, अद्वितीयं वीर्यं अस्ति, वज्रपाणे; यदा त्वं मायया मायिनं हंतुम् अशक्नुः, सूर्यस्य ऐश्वर्यम् अनुगच्छन्। प्रयाहि, समीपं आगच्छ, धैर्येण; तव वज्रं न कदापि व्यर्थम्; इन्द्र, तव वीर्यं बलम्, वृत्रं जहि, आपः जय, सूर्यस्य ऐश्वर्यम् अनुसृत्य। यदा विजयी जनाः उत्तिष्ठन्ति, धनं धीराय दत्तम्; हर्षेण प्रेरिताः अश्वान् योजय, यं इच्छसि हन्याः, यं इच्छसि धनं दद्याः; अस्मभ्यं, इन्द्र, धनं दत्तुम् अर्हसि। न ते व्यथिताः, न च स्खलिताः; प्रियाः न हताः, न च क्षीणाः। स्वप्रकाशाः ऋषयः, नित्यनूतनदर्शिनः, तव द्वौ अश्वौ योजयन्तु, हे इन्द्र। श्रृणु अस्माकं गाथाः, हे महादानिन्, यथा माता शृणोति; कदा नः, सुश्लोकान्, समृद्धान् करिष्यसि? तस्मै हेतवे, तव द्वौ अश्वौ योजय, हे इन्द्र। चन्द्रमाः आप्सु वर्तते; तेजस्वी विहगः दिवि धावति; तव सुवर्णचक्रिण्यौ मार्गं यथा विद्युत् प्राप्नुतः। उभे लोके तस्य धनं जानीतः। आश्विनौ, स्तोत्रकारः वां प्रियं, महावाहनं, धनदं रथं, स्तोत्रैः अलंकरोति; मदीयं मधुरं आह्वानं शृणुतम्। अग्ने, त्वां, नित्ययुवानं, तेजस्विनं देवम्, वयं सृजामः। युद्धे तव श्रेष्ठा ज्वाला प्रकाशते; स्वर्गभागं यजमानाय वह। स्वैः स्तुतिभिः, त्वाम् अग्ने, होतारं वृणीमहे, प्राज्ञं, दीप्तशिखम्। तव हर्षेण, यज्ञे, बर्हिषि, हविः वह। अद्य, उषः, अस्मान् महद्दानाय, प्रकाशपूर्णाय, जागरय; यथा पूर्वं जागरयथाः। सत्यवचने, शीलवत्तायाम्, उत्तमजन्मनि, अश्वदानाय, मधुरवाचाय च। मनः, अस्मभ्यं शुभं प्रेषय; कौशलं बुद्धिं च दत्तुम् अर्हसि। तव मैत्र्या, तव हर्षेण, वाञ्छितानि दानानि, यथा गावः चराय नीयन्ते, तानि दातुम् अर्हसि। तस्य शक्त्या, महात्मनः, स्वसंकल्पानुसारं, बलवद् अभवत्; उन्नतः, श्रीमान्, लोहवज्रं पीतकेशाय हस्ते न्यधात्। स एव तं महावाहनं रथं आरोहति, यः इन्द्राय प्रमोदयुक्तं पात्रम् आपूरयति। तव द्वौ अश्वौ योजय, हे इन्द्र। अग्निं तं धनं मन्ये, यस्य समीपे गावः गच्छन्ति, येषां समीपे शीघ्राश्वाः, नित्यविजयी रथा यान्ति। यजमानाय पुष्टिं वह। न तस्मै नरे, यस्य देवाः, संयुक्ताः, अर्यमन्, मित्रः, वरुणश्च, रिपून् अतिक्रामयन्ति, किञ्चिदपि अनिष्टं न आप्नोति। सोम, इन्द्राय, मित्राय, पूष्णे, भगाय च, मधुरः प्रवह। सोम, सर्वतः प्रवह, बललाभाय; विघ्नान् भञ्ज, रिपूञ्जयः इव, द्वेषिणः अतिक्रम, ऋणदार इव धाव। सोम, महोदधिवत् प्रवह, देवपितरं, सर्वाणि स्थानानि व्याप्नुम्। सोम, महतीं दक्षतां कृते प्रवह, युक्तः अश्वः धनाय यथावत् प्रयुञ्जानः।