सामवेदः

इन्द्रः स्वस्य सोमपातेषु बलं गीत्यर्थं च शुद्धयति, यः हि दीर्घकालीनकौशलस्य महत्त्वं जानाति। तम् इन्द्रं, बहुशः आह्वानं कृतं, बहुशः स्तुतं, गीतैः आह्वयामः; बलिनं तम् महान्तं समीपं आगमनाय स्तौमः। तव तं उत्साहं, हे महाबलिन्, युद्धेषु शक्तिमन्तं, लोकस्य कर्तारं, सुवर्णरश्मिमन्तं इन्द्रं, वयं स्तौमः। यं सोमं त्वं विष्णुना वा त्रिताप्त्येन वा मरुतःसहितं रमसे, तेषु सोमबिन्दुषु तुष्टिं कुरु। यजमानः तव सोमस्य परममधुर्यं पातु, यः वीरः स्तूयते, सदा वर्धमानः। इन्द्राय सोमबिन्दुं पातु; स मधुरं सोमं पिबतु। तस्य महत्त्वेन सः दानानां प्रेरणां करोति। मित्राः, इन्द्रं वीरं स्तुत्यं स्तौमः, यः सर्वान् जनान् अतीत्य एकः स्थितः। इन्द्राय, धीराय, महते, मन्त्रस्य कर्त्रे, दूरदर्शिने, स्तुत्याय गीतं गायामः। सः एव सेवकाय धनं ददाति, इन्द्रः, स्वामी, अजितः प्रभुः। मित्राः, वज्रधरं इन्द्रं स्तुत्यं वीरं स्तुत्वा तस्य प्रसादं याचामः; मनुष्येषु उत्तमं वीरं स्तौमः। पञ्चमं तव भागं, हे इन्द्र, दिव्यसिद्धये श्रेष्ठं बलं स्तौमि, येन त्वं वृत्रं बलात् हत्वा, बलस्य अधिपः अभवः। यस्य उत्साहेन त्वं, हे इन्द्र, दिवोदासाय शम्बरं अभिनत्, तुभ्यं सोमः निष्पीडितः; तं पिब। इन्द्र, तव प्रियं अनवच्छन्नं प्रसादं देहि, शत्रुभिः न गूढं, सर्वतः विस्तीर्णं गिरिवत्, दिवस्य स्वामी। तं उत्साहं, हे सोमप्रिय इन्द्र, शक्तिमन्तं, येन त्वं अनृतं हत्वा, तं वयं प्राप्नुयाम। दीनानां कृते, बलहीनानां कृते, तं बलं देहि; जीविताय जीवनं स्थिरं कुरु। हे महाबलिनः आदित्या, सहकार्यं कुरुत। त्वं, हे वज्रहस्त, विनाशस्य मार्गान् जानासि; प्रतिदिनं मार्गान् शुद्धयति। हे आदित्या, जलदोषं अपाकुरुत, त्रिविधं दुःखं निवारयत, दुष्टचेतः दूरं कुरुत; आपद्भ्यः रक्षत। सोमं पिब, हे इन्द्र, तेन रमस्व; यं सोमं शिलया, अश्ववत् शीघ्रं, दक्षः द्वाभ्यां हस्ताभ्यां निष्पीडितवान्। इन्द्रः न शत्रुता न द्वेषः, प्राचीनः जन्मना; युद्धं इच्छति, पितृत्वं कामयते। यः पूर्वं अस्माकं धनं आनयत्, तं मित्रवत् इन्द्रं साहाय्याय स्तौमि। आगच्छ, न विलम्बय; प्रस्थितः भव, न तिष्ठ; एकसङ्कल्पः स्थिराः अपि चलन्ति। एतत् हविर्दानाय आगच्छ, हे अश्वानां, गोः, क्षेत्रस्य स्वामी, सोमस्य स्वामी; सोमं पिब। त्वया, हे वृषन्, वज्रेण, वयं प्राणिनं जनं गोसमृद्धजनसमाजे सम्बोधामः। गावः अपि, बन्धुत्वेन संयुक्ताः, मरुतः स्वसङ्गैः सह, एकत्र गच्छन्ति, रूपाणि मिश्रयन्ति। इन्द्र, अस्मभ्यं बलं वीर्यं च आनय, शतशक्तिन्, धीरः; युद्धेषु स्थिरं वीरं देहि। तस्माद्, हे इन्द्र, स्तुत्य, वयं तव कामेन त्वां याचामः, आह्वयामः; तानि जलैः सह आगच्छन्तु। तव पक्षिणः गोशालायामिव मधुरे सुराप्रिये स्थाने उपविशन्ति; वयं त्वां इन्द्रं स्तौमः। वयं, त्वां अद्भुतं वज्रधरं, महो भारमिव, वहामः, साहाय्याय आह्वयामः। इत्थं गावः मधुरं प्रवाहं पिबन्ति; ये इन्द्रसहिताः हृष्टाः, धनसम्पन्नाः, सूर्यस्य अधिपत्यं अनुवर्तन्ति, ते दीप्तिमन्तः। एवं सोमः, आनन्दः, प्रार्थनां अकरोत्; वज्रधरः शक्त्या भूमिं विस्तारितवान्, सर्पं हत्वा, सूर्यस्य अधिपत्यं अनुवर्तितवान्। इन्द्रः आनन्दाय, शक्त्यै, वृत्रहत्ये, पुरुषैः सह, वर्धितः; वयं तम् महायुद्धे आह्वयामः, विजये आगच्छतु। इन्द्र, तव वज्रधरस्य अनुपमं वीर्यं अस्ति; येन त्वं तं चतुरं पशुं चतुर्यया हत्वा, सूर्यस्य अधिपत्यं अनुवर्तितवान्। गच्छ, समीपं आगच्छ, धैर्यं कुरु; तव वज्रः न विफलः; इन्द्र, तव वीर्यं बलं, वृत्रं हनु, आपः जय, सूर्यस्य अधिपत्यं अनुवर्त। यदा विजयी उठन्ति, धनं धैर्यवन्तः लभन्ते; हर्षेण प्रेरितान् अश्वान् योजय; यं इच्छसि हनु, यं इच्छसि धनं दद; अस्मभ्यं इन्द्र धनं दद। ते न विफलाः, न च्युताः; प्रिया अपि न क्षता, न ह्रस्ता। आत्मदीप्ताः ऋषयः, नित्यनूतनदृष्ट्या, योजयन्ति, हे इन्द्र, तव द्वौ अश्वौ। अस्माकं गीतानि, हे दानवन्, मातरं यथा शृणु; कदा वयं वाचस्पतिं समृद्धं करिष्यसि? तस्मै तव द्वौ अश्वौ योज्यौ, हे इन्द्र। चन्द्रः जलमध्ये अस्ति; शोभनः पक्षी आकाशे धावति; तव सुवर्णचक्रिणी मार्गं विद्युत् इव अन्वियन्ति। द्वे जगती तस्य धनं जानन्ति। अश्विनौ, स्तुतः तव प्रियं महाबलिनं रथं स्तुतिभिः अलङ्करोति; मम मधुरं आह्वानं शृणुतम्। अग्नये, नित्ययुवानं दीप्तं देवम् वयं प्रज्वालयामः। युद्धे तव मुख्यज्योतिः प्रकाशते; उपासकानां दिव्यभागं आनय। स्वैः स्तुतिभिः, अग्ने, त्वां होत्रारं वयम् वरणयामः, धीरं, दीप्तज्योतिषं। तव हर्षे, यज्ञेषु, दर्भासु, हविः प्रापय। एवं, सोमस्य आनन्दः, इन्द्रस्य वीर्यं, अग्नेः तेजः, अश्विनोः रथः, आदित्येषु रक्षणं च, सर्वं यज्ञे, स्तुतिषु, प्रार्थनासु, देवेषु प्रकटितम्।