सामवेदः

कः अद्य सत्यायाः गावः युक्त्याय योकं योजयेत्? ताः शीघ्राः, दीप्ताः, दुर्निवार्याः; तासु हर्षदायकः आपः वहति, तासां सेवां सम्पूर्य जीवितं दत्तवान्। गायत्रीगायका चतुर्थे द्वितीये च त्वां गायन्ति, अर्कगायका अर्केन स्तुवन्ति, शतशक्तिमन्, ऋत्विजः त्वां ध्वजवत् उद्धृतवन्तः। सर्वे स्तोत्राणि इन्द्रं महत् समुद्रपर्याप्तं, रथेषु श्रेष्ठं, बलस्य स्वामिनं, सत्यम् अधिपतिं, रक्षकं, स्तुतवन्ति। इन्द्र, सोमं पिब, यः उत्तमः, अमृतमदः; सत्यस्य दीप्तधाराः तव ऋतेषु प्रवृत्ताः। यत् यद् दानं, इन्द्र, अत्र नास्ति, त्वया न दत्तम्, तद् अनुग्रहं नः देहि, उभे धनानि आनीय। दूरात् त्वां यजमानस्य आह्वानं शृणु, वीरपुत्राणां, महद् धनस्य कामं पूरय, यः महान् असि। सोमः तव, इन्द्र, वीर्यवन्तं, बलिष्ठं, पिपील; आगच्छ, तव शक्तिः पूर्यताम्, सूर्यः यथा दिवं रश्मिभिः पूरयति। इन्द्र, कन्वस्य स्तुत्याय स्वैः अश्वैः आगच्छ; दिव्यस्य आज्ञया दिव्यं गृहम् आगच्छ, दिवसः स्वामिन्। तव स्तोत्राणि, गीतप्रिय, रथारूढाः यथाऽस्पर्धायाम्, तव समीपं समागताः, गावः वत्सं यथा, इन्द्र। इन्द्रं शुद्धं शुद्धगीतैः, शुद्धस्तोत्रैः, शुद्धयाः स्तुतिभिः स्तुमः; सः शुद्धयाः हविषां हर्षं कुर्यात्। यो धनदः, दानवान्, महाश्रेयः—सोमः पीडितः तव मदः, इन्द्र, बलस्वामिन्। यः इच्छति, सर्वज्ञः, सर्वधनानि तस्य आनीय, आगतम् उत्सुकं, दूरात् आगतम् नरं, ओ जनाः। इन्द्र, महान्, नः महत् जीर्णं, महत् आपदं, महत् प्राचीं व्याघातं दूरं कुरु; तीक्ष्णं वचनं व्यप्नुहि, बलिन्। यात्रायै यथाऽरथं, तव रथं अनुग्रहे, महाबलिनं, इन्द्रं बलस्वामिनं, महाश्वैः, शत्रून् विजयन्, योजयामः। सः महताम् गीतकः, ज्ञानसम्भूतः, यस्य द्वारैः मनुः पितरः देवेषु विवेश ज्ञानवान्। यदा शीघ्राः, रथेषु दीप्ताः, मदिरं मधु वहन्ति, तत्र कीर्तिं लभन्ते। अजय्यं बलस्वामिनं इन्द्रं, सर्वशक्तिमन्तं, कौशलिनं, सर्वज्ञं नरम्, बलस्वामिनं स्तुमि। दधिक्रावणं, विजयीं, शीघ्राश्वं स्तुत्यं कृत्वा, तस्य सुरभिमुखानि नः सुखं ददतु, आयुः दीर्घं कुर्यात्। नगरद्वारभेदकः, युवा, प्राज्ञः, अनन्तवीर्यः, जातः; इन्द्रः वज्रधारिन्, बहुभिः स्तुतः, सर्वकर्मणां धर्ता। त्रिष्टुभं स्तोत्रं इन्द्राय प्रेषयामः, यः वीरैः स्तुत्यः; बुद्ध्या, विद्यालाभाय, पुरन्धिः तम् आह्वयति। द्वौ उक्तौ, कश्यपसंयुक्तौ, दिव्यविद्, यस्य व्रतेन प्राज्ञाः, विचिन्त्य, जगत् यज्ञं च स्थापयन्ति। स्तुतिः! पुरुषाः स्तोतु, यज्ञप्रियाः; स्तोतु, पुत्राः अपि स्तोतु, नगरवासिनः बलवद्भिः वाचः स्तोतु। इन्द्राय स्तोत्रं पठ्यताम्, घोष्यं; शक्रः अजय्यः नः सोमपानं, मैत्रीं च हर्षयति। विश्वनरस्य, धनस्वामिनः, अजय्यबलस्य—एषां च, अहम् जनानां रथान् साहाय्याय आह्वयामि। सः, हे नराः, यः ज्ञानात् दिवः सहायः, तस्य साहाय्येन महत् द्वेषं, दुःखं च व्यतीत्य, यथा संकुचितं स्थानं, पारम् याति। इन्द्र, सर्वव्यापिन्, दानदः, शतशक्तिमन्, नः महत् धनं देहि; ततः सर्वजनानां नः कीर्तिं वर्धय, शुभदया, शुभसंपदया। पक्षिणः, मनसा पंखिनः, द्विपदः चतुष्पदः च, प्रातः कालं, ऋतून् अनुगम्य, दिवः सीमां अतीत्य, प्रयान्ति। ये देवाः मध्ये स्थिताः, दीप्तदिव्यप्रदेशे—कः सत्यम्, कः अमृतम्, कः प्राचीनं हविः तेषां? ऋच् साम्ना च यजामः, येन तेषां कर्माणि; तव सभायाम्, दीप्तिमन्, यज्ञं देवेषु घोषयति। सर्वे जनसमूहाः, स्वैः मित्रैः, इन्द्रं राजानं, बलाय, श्रेष्ठाय, स्थैर्याय, व्यापकाय, शक्त्यै, बलिनं, निर्मितवन्तः। पूर्वे चिन्तने श्रद्धां स्थापयामि: सः प्रतिदिनं दुष्टं, शत्रुं, हत्वा, आपः विदारयत्; यदा उभे दिवि पृथिवी त्वां अन्वगच्छताम्, बलिनं, शिलाबद्धा पृथिवी अपि तव बलात् पलायित। सर्वबलैः, दिव्यस्वामिनं, जनानां अतिथिं, एकम् महान्, सह मिलित्वा, पूजयामः; सः प्राचीनः, नूतनः, विजयाय इच्छति, मार्गाः तं अनुगच्छन्ति, सः एकः। एते, इन्द्र, तव जनाः, बहुस्तुत, ये तव आश्रित्य गच्छन्ति, महाबलिनं; अन्यः नास्ति त्वत्, गीतप्रिय, यः नः गीतानि संयोजयति, पृथिव्यः यथा संयुक्ताः—तस्मात्, हरित, नः वाचः गृहाण। महत् स्तोत्राणि, मघवन्, इन्द्रं, जनैः धृतम्, स्तुत्यै, समीपम् आगच्छन्ति; सदा वर्धमानम्, बहुह्वयम्, सुस्तोत्रैः, अमृतम्, सदा युवा, प्रतिदिनम्। इन्द्राय, दिव्ययुवा विचाराः, दीप्तिमन्तः, सर्वे समागताः; जनाः तं पतिं, उत्तमपुरुषं, मघवन्, साहाय्याय आलिङ्गन्ति। तं मेषं, बहुह्वयम्, महाबलिनं इन्द्रं, तव गीतानि हर्षं ददतु, धन्य, समुद्रवत्; यस्य दिवः मानुषबलं न अतिक्रान्ति—महाबलिनं ऋषिं स्तुत्यं कुर्यात्। तं मेषं, प्राज्ञं, शतसखैः वर्धयामः; स्पर्धकं यथा, पुरस्कारं, आह्वानाय रथं, इन्द्रं सुस्तोत्रैः सहाय्याय वर्तयामः। पृथिवी, घृतसमृद्धा, प्राणिषु भूषिता, विशालाऽलङ्कृता, दिवि पृथिवी मधु फलन्ति, वरुणस्य धर्मे स्थिता, अजराः, सदा फलवन्तः। इन्द्र, त्वं उभे दिवि पृथिवी व्याप्य, उषसः यथा; महान्, विशालस्य राज्यस्य, जनानां च अधिपः असि। दिव्यजननी, शुभा, त्वां प्रसूतवती; पुण्यजननी त्वां जन्म दत्तवती। इदानीं, स्तुत्या, पितरं हर्षाय पूजयामः, यः कृष्णमेघं गर्भं कृत्वा, ऋजिश्वान् सह शत्रुं हन्तवान्। वयं मित्रत्वाय महाबलिनं, वज्रधारिणं, मरुत्संयुक्तं इन्द्रं आह्वयामः।