सामवेदः

दूरस्थात् इन्द्रः वज्रिणः, वृत्रघ्नः, तव हर्युगलम् युनक्ति। सः महाबलः सोमपानाय गीर्भिः सह समीपं आगच्छतु, दातारः, स्तोत्रियैः सह। अद्य एते नराः त्वां, तवद्रविणः, हविभिः तर्पयन्ति; स्तुतिप्रिय इन्द्र, अत्रावहितः शृणु, स्वस्रियैः सह प्रीत्या आगच्छ। अधुना सा, दिवः शोभना दुहिता, उषाः, प्रकटिता; सा सुशोभना दृष्ट्या महतः आपः वृत्स्नया विन्दति, तमः तेजसा परिवर्तयन्ति। एता उषसः दिवि त्वां, अश्विनौ, आह्वयन्ति; अहम् अपि, वीर्यवन्तौ, त्वां साहाय्यार्थम् आह्वये, यः यः कुलात् कुलं याति। कः, अश्विनौ, तप्यते, कः देवः वा मनुष्यः वा, यं युवां तेजसा तुदथः, वा यः युवाभ्यां अनुगृहीतः रात्रिम् अक्षतः अतीत्य याति? एषः, युवयोः मधुमत्तमः सोमः, उषसां मध्ये सुतः, अश्विनौ, दिवः परं पिबतम्, यजमानाय धनानि दत्तम्। अहं सदा इच्छन् सोमपानाय युवां प्रार्थये—यथा तण्दुलः बाणाय, यथा पशुः शिकाराय, न युवां हविषु विप्रतिपद्ये; कः न ईशस्य प्रीतिम् इच्छेत्? अध्वर्यु, सोमं सुतम् कुरु, इन्द्रः तृष्यति; अधुना खलु महाबलः स्वौ हर्युगले युक्त्वा समीपम् आगतः, वृत्रघ्नः। त्वं सदा बलीयान्, इन्द्र, अल्पेषु; दातारः, सर्वेषु स्पर्धासु कीर्तिमान् जातः, यज्ञेषु योग्यः। यावत् तव शक्तिः, इन्द्र, तावत् मम अपि विजयः अस्तु; त्वम् गायकाय अनुग्रहं ददासि—धनं ददातु, न कदापि दुरितम्। त्वम्, इन्द्र, युद्धेषु, सर्वान् प्रतिद्वन्द्विनः अतिशयसी; शापघ्नः, स्रष्टा, विघ्नानां विजेता, शत्रून् दमनः। यो बलात् स्वर्गस्य स्थानम् अतिक्रन्तुम् इच्छति—त्वां, इन्द्र, पृथिव्याम् कश्चन न अतिक्रान्तवान्; त्वया सर्वम् आवृतम्। सुतः सोमः, गर्जन्, देवाय स्रुतः; इन्द्रः स्वजन्मनि उक्तवान्—'वयं त्वां, शीघ्रगं, यज्ञैः वेद्महि—स्तोत्रैः सोममदेन च त्वां जानीयाम।' इन्द्र, तव स्थानम् गृहे स्थापितम्, तव युगम् जनैः युक्तम्; बहुप्रार्थितः, रक्षिता इव आगच्छ, धनं ददातु, सोमैः तुष्टः भव। त्वया, इन्द्र, वपाः भग्नाः, स्रोतानि मुक्तानि, बद्धाः नद्यः विमुक्ताः; त्वया महतः पर्वतः विदारितः, दानवान् निहत्य स्रवतः प्रवाहिताः। वयं सोमम् सुत्वा त्वां स्तुमः, इन्द्र, तव वीर्येण धनम् इच्छामः; सौभाग्यम् आनय, यथा तव साहाय्येन स्वबलात् विजयं प्राप्नुयाम। तव दक्षिणम् हस्तम्, इन्द्र, गृहीत्वा वयं धनम् इच्छामः—धनपते, निधिपते; त्वां गोपायितारम् विद्मः, वीर, अस्मभ्यम् गोमद्, महद्, श्रेयस्करम् धनम् ददातु। जनाः इन्द्रम् हविषा आह्वयन्ति, यदा यज्ञे मनांसि युञ्जते; वीर्यद, बलद, कीर्तिम् अस्मभ्यं ददातु—विजयं गोमन्तं सह वयम् लभेमहि। शीघ्रपक्षिणः पक्षिणः, प्रियचित्ताः ऋषयः, इन्द्रम् अप्रतीपम् उपागच्छन्; तमः अपाकुर्यात्, दृष्टिम् ददातु, निह्नुतात् बद्धम् इव विमोचयतु। दिवि सुवर्णपक्षी इव यदा पतति, तदा धीराः हृदया त्वां पश्यन्ति—वरुणस्य दूतम्, सुवर्णपक्षिणम्, यमस्य लोकस्य पक्षिणम् शीघ्रगं। ब्रह्म आदौ जातम्, पूर्वम् सर्वस्य; तस्मात् तेजस्वी ऋषिः व्याप्तम्; तस्य अधिष्ठानानि गभीरम्—तस्य परिमाणानि यत् अस्ति, यत् नास्ति, तस्य योनिः। अपूर्वाणि, अतिशयानि दानानि तस्मै निरूपितानि—महते, वीराय, बलिने, विश्ववेधसे, वज्रिणे; तस्मै धीराय, शान्ततमाय, श्रेयांसि वचनानि रचितानि। कृष्णबिन्दुः, दीप्तः, शुक्लस्य उपरि स्थितः, दशसहस्रैः सह सञ्चरन्; इन्द्रः शक्त्या तम् प्रत्यनयत्, ताडयन्, मानवाः कौशलात् कल्मषम् अपाकुर्वन्। सर्वे देवाः, वृत्रस्य निश्वासात् रक्षां इच्छन्तः, तव सहायाः अभवन्; इन्द्र, मरुतः तव सखायः स्युः—एवं त्वं सर्वाणि युद्धानि जयासि। पश्य देवस्य अद्भुतम्—युवान्, बहुभिः सह, पारीक्षित्, श्वेतो जातः; तस्य महिमा स्थितः, परन्तु ह्यः तदृशः कश्चन गतः। त्वं, इन्द्र, जन्मनः एव शत्रूणां रिपुः अभवः, दिवा पृथिव्या छन्नः अपि; त्वं महिषु लोकेषु मार्गं अलभथा, संप्रयुक्तम् युद्धम् असृजः। स्थूण इव, वज्रिन्, स्थिरः, बलवान्, त्वम् दृढीकृतः; त्वां, इन्द्र, उत्सुकाः, दातारः, यजमानाः, वृत्रघ्नम्, रुचिरवृषभम्, स्तौमि। महान्, वृद्धमानः, प्राज्ञः, स्तुत्यः; तव सौम्यं प्रदर्शय, जनाः, अग्रे गच्छन्तु, नृपतयः, प्राचीनान् गणान् प्रति अग्रे गच्छन्तु। अस्मिन्संग्रामे दातारम् इन्द्रम् आह्वयाम, उत्तमं पुरुषाणां विजये; सः, तक्षकः, आवहितः, शत्रून् हन्तु, स्पर्धासु धनम् जयतु। स्तोत्राणि कीर्तये, वसिष्ठः सभायाम् इन्द्रम् महयति—यो सर्वत्र कीर्तिम् प्रसरयति, यः मम वचांसि शृणोति, स्तुतिप्रियः। यदा तस्य चक्रं आप्सु स्थापितम्, तदा मधुरम् पानम् पृथिव्याम् तस्य आच्छादयतु; यत् किमपि दुग्धम् सुतम्, सः गवां मध्ये, ओषधीषु च न्यधत्त। अत्र अस्माकं श्रेयसे तम् महाबलम्, विजयीन्द्रम्, देवप्रेरितम्, शीघ्रचक्रम् तार्क्ष्यम् आह्वयाम; यस्य चक्रं अच्युतम्, युद्धे जातम्। इन्द्रं रक्षन्तम्, सहायकम्, बहुप्रार्थितम्, महाबलम्, बहुप्रार्थितम् आह्वये; एष यज्ञो दातारम् इन्द्रम् प्राप्नोतु, धनवताम्। इन्द्रं वज्रहस्तम्, हरियुक्तरथस्थम्, उपास्महे; तस्य श्मश्रुः ऊर्ध्वम् कम्पयतु, सः सेनाभिः सह आगच्छतु, निर्भयः, दातारः। शत्रुघ्नः, बली, महाबलः, अनन्तः, सुषुम्नवज्रः वृषभः, वृत्रघ्नः, विजयी, दातारः, सः इन्द्रः सत्यम् उदारः। यो कश्चन, मृत्युमान् वा अमृत्युमान् वा, अस्मान् प्रतिनुदति—सैन्यः वा, बली वा, शीघ्रः वा, चतुरः वा—वयं इन्द्रस्य साहाय्येन तं युद्धे जयेम, तव बले आश्रित्य। यं जनाः संग्रामे आह्वयन्ति, स्पर्धासु प्रेरयन्ति, यं वीराः संघर्षे वन्दन्ते, यं ऋत्विजः आप्सु सुताय बलाय आह्वयन्ति—सः इन्द्रः। इन्द्रः च पर्वती च, महती रथेन, धनानि वहन्तौ, आगच्छतम्; यज्ञेषु हविः गृह्णीतम्, देवौ, अस्माकं गीतैः वर्धेताम्, स्तुतिप्रियौ। इन्द्राय, अनियतानि गीतानि प्रवृत्तानि; सः वारां प्रवाहम् सागरतः प्रेरयत्; तेन शक्तिभिः, अक्षवत्, पृथिवीं द्यां च सर्वतः अधारयत्। तव मित्राणि त्वां सख्याय ववृतुर्न्; त्वम् बहून् विस्तीर्णान् समुद्रान् अतिक्रान्तवान्; पितुः अपत्य, प्राज्ञः त्वां अस्मिन्सदने स्थापयतु, दीप्तम्, विश्वतः प्रकाशमानम्।