सामवेदः

पुरातनपदवतां पादमिन्द्राग्निभ्यां समुत्पन्नम्। तयोः एकः शिरः विसृज्य जिह्वया गृह्णाति, रात्रौ त्रिंशद्भिः पदैः अग्रे गच्छति। ततो हे इन्द्र, सुमित्रभावेन सानुग्रहेण समीपं आगच्छ; स्वबलैः, स्वशक्तिभिः, सर्वशुभैः आशीर्भिरस्माननुगृहाण। अत्र ते साहाय्यमजरं, अग्रणी, अनवध्यः, शीघ्रविजयी, प्रेरयिता, सारथिः, अद्युम्नः, तुग्राय बलवर्धनः अस्तु। न तवोपासकाः, नान्ये अस्मद्गतः परिवर्तन्ताम्; न दूरात्, न सभायाम् त्वं निवर्तस्व। अत्र आगच्छ, यदि समीपे असि, अस्माकं वाक्यं शृणु। सोमं सोमपायिने, वज्रिणेन्द्राय, संविन्ध्यत; हविषः पच, साहाय्यार्थं, अन्नं सज्जय, हर्षेण, मुदया पूरय। यो विश्वसहायकः, प्राज्ञः इन्द्रः, तम् आवहाम; सहस्रशक्तिमन्तं, महाबलिनं, सुमित्रं, युद्धेषु अस्माकं बलं भूयात्। स्वशक्तिभिः, इन्द्र, दिवा च नक्तं च, उत्तमान् दिशः अस्मभ्यं प्रयच्छ। तव प्रसादः कदापि न व्यथेत; अप्रसादः कदापि न आगच्छेत्। यदा मर्त्यगायकः कृपणाय जरति, तदा सः वरुणं प्राज्ञवाक्येन स्तौयात्, स विप्रद्रुतानां धारयिता। इन्द्र, गावः सोमं च रक्ष; यज्ञे अतिथिः, अश्वयुगलसंयुक्तः, सुवर्णवर्णः, वज्रधारिणः, सुवर्णः त्वम्। इन्द्र, उभे अस्माकं वाक्ये शृणु, अस्य वचनस्य समीपं आगच्छ; सोमकामः, दातृ, प्राज्ञः, बलिष्ठः, सोमपेषणे आगच्छतु। हे शिलाभिद्, तव कृते किञ्चिद् दूरमूल्यं न दत्तम्; न सहस्राय, न दशसहस्राय, न शताय, शतदायिन् वज्रिन्। त्वमेव पितुः धनम्, भ्रातुः भागिनेयस्य च; मातरं च त्वं, निधिपते, धनाय, प्रीतये च रक्षसि। चतुर्थम्, प्रथमं भागम्, एते सोमाः इन्द्राय, दध्ना घृतेन च, सुताः; वज्रहस्त, तस्य हर्षाय, अश्वाभ्यां पिब, गृहं आगच्छ। एते सोमाः, इन्द्र, तव हर्षाय, प्रसिद्धाः, स्तुताः; मध्वास्वाद्य, अस्माकं गानानि शृणु, स्तुतिं गृहाण, गीतप्रिय। अद्य त्वां, इन्द्र, धेनुं, गायत्रीछन्दसां, सुष्टुताम्, पूष्कलामन्नदा, शोभिताम्, आह्वयामि। न महाशिलाः, इन्द्र, तव वीर्ये निवारयितुं शक्नुवन्ति; यत् त्वं स्तोत्रुकामाय इच्छसि, न कश्चन तव धनं हर्तुं शक्नोति। कः वेद, केन सुतसोमेन सः पिबति, यस्य प्राज्ञः स्थापयति, यो हृष्टः पुरो भिन्दन्, तीक्ष्णः, हर्षद्रव्यम् पिबति? इन्द्र, सभायाः अनृतं अपाकुरु; वसुहेतोः, सोमं, दानिन्, सोमपीठे स्थापय। त्वष्टा, दिव्यवाक्, पर्जन्यः, बृहस्पतिः अस्मान् रक्षन्तु; अदितिः पुत्रैः भ्रातृभिः च अस्मान् पातु, दुःखदुष्टवाक्यात् अस्मान् त्रातु। हे इन्द्र, कदा त्वं अस्माकं सखा भविष्यसि, कदा यजमानस्य सन्निधौ भविष्यसि? दातृ, समीपं आगच्छ, देव, तव दानं पुनः अभिलष्यते। युङ्क्ष्व अश्वयुगले, वृत्रहन् इन्द्र, दूरात्; सोमपानाय समीपं आगच्छ, दानिन्, बलिन्, गायकैः सह आगच्छ। अद्य एते पुरुषाः त्वां, वज्रिन्, हविभिः पूरयन्ति; इन्द्र, स्तुतिधर, अत्र शृणु, स्वस्रा समीपे स्नेहेन आगच्छ। इयं सुषमा, उषा, दिवः कन्या, प्रादुरभवत्; सा दृष्ट्या महानी आपः चिनोति, शोभना अन्धकारं ज्योतिषि परिवर्तयति। एता उषसः दिवि त्वां आह्वयन्ति, अश्विनौ; अहं च साहाय्यार्थं आह्वये, वीर्यवन्तौ, युवां कुलात् कुलं गच्छथः। कः, अश्विनौ, तप्यते, कः देवो वा मर्त्यो वा, यं युवां शक्त्या तुदथः, वा यः युवाभ्यां नीयमानः रात्रिं अव्यथितः अतीत्य गच्छति? एषः, वां मधुमान् सोमः, उषसां मध्ये सुतः, अश्विनौ, दिवः परे पिबतम्, यजमानाय धनानि दत्तम्। अहं, सततम् इच्छन्, युवां सोमपानाय प्रार्थये—यथा धनुः शराय, मृगः व्याघ्राय; युयं हविषु न कदाचित् व्यथिताः; कः न ईशस्य कृपां इच्छेत्? अध्वर्यु, सोमं पेषय, इन्द्राय तृष्णुः; अधुना बलवान् अश्वयुगले युक्त्वा, वृत्रहा समीपमागतः। त्वं सदा, इन्द्र, अल्पेषु अपि श्रेष्ठः; दानिन्, सर्वस्पर्धासु प्रसिद्धः, सर्वेषु युद्धेषु यजमानाय योग्यः। यावत् तव शक्तिः, इन्द्र, तावत् मम अधिकारः अस्तु; त्वं गायकं प्रीत्या यच्छसि—धनं ददासि, दारिद्र्यं न कदापि। त्वं, इन्द्र, युद्धेषु सर्वान् प्रतिद्वन्दिनः अतिक्रामसि; शापघ्न, सृष्टिकर्तृ, विघ्नविजयी, शत्रून्, दुष्टान् च जयसि। यो बलात् दिवः स्थानम् अतिक्रान्तुम् इच्छति—कोऽपि त्वां, इन्द्र, पृथिव्याम् अतिक्रान्तुं न शक्नोति; त्वं सर्वं जगद् आवृत्य स्थितः। सुतः सोमः, गर्जन्, देवाय प्रवाहितः; इन्द्रः जन्मनि उक्तवान्—"त्वां, शीघ्र, यज्ञैः विद्मः—स्तोत्रैः, सोमसुखेन च त्वां जानीयाम।" तव, इन्द्र, आसनं गृहे स्थाप्यते, तव युगं मनुष्यैः युज्यते; बहुहूयमान, रक्षिता अस्माकं भूत्वा, धनं ददातु, सोमैः तुष्टिं लभस्व। त्वं, इन्द्र, पुरं भिन्दन्, मार्गान् उद्घाटितवान्, बद्धान् नद्यः विमोचितवान्; पर्वतं च भिन्दन्, दानवान् हत्वा, सिन्धवः प्रवाहिताः। वयं, सोमं सुत्वा, त्वां, इन्द्र, स्तौमः, तव बलात् वर्धमानाः, धनं इच्छामः; त्वया सह, स्वबलात्, विजयामः। तव दक्षिणहस्तं गृहीत्वा, इन्द्र, धनकामाः—धनाधिप, निधिपते; त्वां गोपालं विद्म, वीर, अस्मभ्यं महद्, बलवत्, गोसंपन्नं धनं ददातु। मनुष्याः इन्द्रं हविषा आह्वयन्ति, यदा तैः चिन्ताः यज्ञे युज्यन्ते; वीर, बलद, कीर्तिं प्रयच्छ, अस्मभ्यं गोमद् विजयं ददातु। शीघ्रपक्षिणः विहगाः, प्रियचित्ताः ऋषयः, इन्द्रं समीपम् आगच्छन्, न कदापि विफलाः; तमः अपाकुरु, दृष्टिं प्रयच्छ, बन्धनात् मुक्तं इव अस्मान् विमोचय। दिवि, सुवर्णपक्षी विहगः यथा पतति, प्राज्ञाः त्वां हृदया अपश्यन्—वरुणस्य दूतः, सुवर्णपक्षः, यमस्य लोकस्य विहगः, शीघ्रः।