सामवेदः

न वयं, हे मरुतः, नान्त्याः न प्रथमान्, न वसिष्ठः अपि अस्मान् अतिक्रान्तुं शक्नोति। अद्य सोमपेषणे सर्वे इच्छन्तः सह पिबन्तु। अन्यद् माऽभिवदत मित्राणि, मा पथः परिभ्रमत; सोमपेषणे केवलं महेन्द्रस्य स्तुतिं कुर्वन्तु, पुनः पुनः तस्यैव महिमानं गायन्तु। न कार्यस्य तृतीयं न द्वितीयं भागं नष्टम्; स एव सदा वर्धमानं देवं देवेन्द्रं यज्ञैः सर्वत्र कीर्तिमन्तं, अजितं, वीर्यवन्तं सम्पादितवान्। स एव, अन्यान् विना अपि, पूर्वं धाता आसीत्, योऽङ्गेभ्यः बलं अदात्; स मेघवाहनः, दातारः, संयोजकः, पुनः प्राप्तिदः। त्वं, हे इन्द्र, सहस्रं शतम् च सुवर्णयुग्ये दीर्घमूर्धानौ अश्वौ, स्तोत्रेण युक्तौ, रथे स्थापयित्वा सोमपानाय आगच्छ। आगच्छ, हे इन्द्र, स्वर्णमयैः मयूरकेशैः हरिभिः सह; त्वां न केनापि निवारयितुं शक्यते, न पाशिनः अपि; त्वं सम्यग्गच्छ, शर इव। त्वमेव, देव, महाबलः, मनुष्येषु स्तूयसे; त्वदन्यः सहायः नास्ति, इन्द्र, मम वचनानि त्वां प्रति। त्वं, हे इन्द्र, यशसां पतिः, बलस्य स्वामी; त्वमेव सर्वान् शत्रून् हन्ता, सदा अग्रणीः, अप्रतिमेन वीर्येण जनान् धारयन्। इन्द्रमेव, प्रतियज्ञे, प्रतिसमाजे, वयं आह्वयामः; धनाय इन्द्रम्, देवम्, आह्वयामः, तस्मै स्तोत्राणि दद्मः। एते, हे दानिन्, एते मे स्वच्छाः, शुद्धाः, प्राज्ञाः स्तोत्राणि त्वां प्राप्नुवन्ति, कीर्त्या दीप्तानि। ते मधुमन्तः स्तोत्राणि, तानि ऋचः, विजयिनः, सदा प्रवहन्तः रथाः इव, धनं वहन्ति, पुरस्कारिणः कृते। यथा तृषितः वृषभः आपः अन्विच्छति, एवं त्वं, हे इन्द्र, सख्याय पितृभ्यश्च काण्वैः सह आगच्छ, अस्माभिः सह पिब। इन्द्र, बृहद्बल, सर्वैः सहायैः सह, त्वया सह वयं चराम, यथा भगेन, त्वं धनस्य वेत्ता। इन्द्र, शत्रून् जेतुं बलं अस्मभ्यं दातुं, मघवन्, गायत्रे, बर्हिष्मते च, तेजस्विने त्वं यच्छ। मित्राय, आर्यायम्ने, वरुणाय च दृढव्रते, राज्ञां मध्ये, योग्यं स्तोत्रं गायन्तु। त्वां, हे इन्द्र, प्राचीना सोमपाः स्तोत्रैः अगायन्; ऋभवः एकतया जगुः, रुद्राः तव प्राचीं वीर्यं स्तुवन्ति। इन्द्रस्य महतो मरुतः स्तोत्रं गायन्तु; तस्य शतशक्तेः वज्रिणः शत्रून् निहन्ति। महान्तं वज्रिणं मरुतः इन्द्रं उच्चैः गायन्तु, येन देवाः सत्यप्रियाः देवाय ज्योतिः प्रबोधयन्। इन्द्र, पितेव पुत्रेभ्यः बुद्धिं अस्मभ्यं दत्तु; शिक्षस्व, बहुहूत, अस्मिन् गृहे जीवज्ज्योतिः प्राप्नुमः। इन्द्र, मा अस्मान् परिहा; सह भोजने सदा अस्माभिः भव; त्वं सहायः, त्वं शरणं, मा अस्मान् परिहा। वयं, गायका, त्वां, हे वृत्रहन्, सोमपिष्टे, परितः उपविशामः, यथा वारः बर्हिषि, सोमस्य स्रवणेषु। यद् बलं, हे इन्द्र, नहुषाणां मध्ये अस्ति, या वीरता जनानां मध्ये, या कीर्तिः पञ्चजनानां मध्ये, तत् अस्मभ्यं ददातु; सर्वं वीर्यं संगृह्य ददातु। सत्यं, त्वं वृषभः; वृषभस्य वीर्येण अस्माकं रक्षकः; महाबल, दूरात् अपि शृणोषि, समीपात् अपि, प्रसिद्धः असि। यद् यत् करोति, हे वृत्रहन्, दूरं वा, समीपं वा, तस्मात् त्वां गायका स्तोत्रैः, सोमपिष्टेन आह्वयन्ति। मत्तेषु वाचं गायन्तु, तुभ्यं, वीराय, महते, प्राज्ञाय इन्द्राय, यस्य नाम श्रोतव्यम्, दानिने, यथोचितम्। इन्द्र, त्रिधा शरणं, त्रिधा रक्षां स्वस्तये ददातु; दानिने, मम च, छत्रं ददातु, एतान् विद्युतः अपाकुरु। सर्वे इन्द्रस्य निधयः, सूर्यं पश्यन्त इव, भोक्तव्या; बलसम्भूताः वयं, भगवत्, स्वं भागं प्राप्तवन्तः। न कश्चन देवः, न मनुष्यः, तद् धनं प्राप्नोति; न दीर्घायुः अपि; शीघ्रः अपि, उत्सुकः अपि, केवलं इन्द्रः एव द्वौ हर्यौ युनक्ति। सर्वेषु संग्रामेषु इन्द्रः सर्वैः हविभिः भूष्यताम्; स्तोत्रैः, सोमपानैः, वृत्रहन्, उत्तमया स्तुत्या आगच्छ। तव अधमं धनं तव एव, इन्द्र; मध्यमं त्वं पालयसि; सर्वं परं त्वं एकः अधितिष्ठसि; न कश्चन तव गावः निरुन्ध्यात्। क्व, कुतः गच्छसि? तव मनः सर्वत्र एव; संग्रामेषु विचरन्, पुरो हन्ता, पुरन्दर, आगच्छ, तुभ्यं गायत्रीं गायाम। वयं एषः सोमः वज्रिणे अप्सृजाम; तस्मात्, अद्य सोमपेषणे, सोमं प्रगच्छ; नूनं कीर्त्या विभूषितः असि। सः यः जनानां राजा, रथ्यः, अक्लान्तः, यो युद्धे सर्वान् सेनाः जयति, तं वृत्रहन्तारं महान्तं स्तौमि। यस्मात्, हे इन्द्र, वयं बिभेम, तस्मात् अस्मान् अभयं कुरु, दानिन्; अनेन तुष्टः भव, सहायाय; शत्रून् विकीर्य, रिपून् नाशय। गृहस्य अधिपः, सोमयागस्य स्थुणः, इन्द्रः, स्रवः, पुराणपुरहन्ता, सदा ऋषीणां सखा। त्वं महत्, हे सूर्य, महदादित्य, महाबलः; तव महत्त्वं, महतः सत्त्वं, उत्तमम्; तव वीर्येण, देव, महत्त्वं अस्ति। सः अश्वारूढः, सारथिः, सुशरीरः, पशुमान्; यदा, हे इन्द्र, तव मित्रः, बलं विभजन्, सदा उत्साहेन सह, सभां दीप्तया उपैति। यदि, इन्द्र, शतम् दिवः, शतम् पृथिव्यः स्यात्, तथापि, वज्रिण्, न सहस्रं सूर्याणां त्वां समं, न उभे इमे लोके। यदा, इन्द्र, त्वं पूर्वे, पश्चिमे, उत्तरदक्षिणे वा, नरैः आहूतः, तदा बहुषु जनपदेषु सहायुरिव प्रसिद्धः, तुर्वशस्य बन्धुः। कः, हे इन्द्र, मनुष्येषु त्वां प्रत्युच्चेतुम् उत्सहते, दानिन्? तव श्रद्धा, मघवन्, दिवि उत्तमे प्रतिष्ठिता; विजयं इच्छन् नृपः त्वां प्रार्थयति।