सामवेदः

इन्द्रः, त्वया वीर्यं अस्माकं शरीरेषु, जातिषु च, स्थाप्यताम्। सतराजितः इव महद् बलं अस्मभ्यं दत्तु। एवं त्वं वीरः, एवं त्वं बलवान्, महाबलिन्; एवं तव चेतः दानाय योग्यं भवति। त्वां वयं स्तौमः, महाबलिनं, यथा दुह्यमानां गावः अवदुग्धां स्तुवन्ति; त्वं जगतः चराचरस्य पतिः, स्थिरस्य च पतिः, आदित्यद्रष्टा इन्द्रः असि। त्वां वयं आह्वयामः, इन्द्र, संपदर्थे, जनानां नेतारम्; युद्धेषु, इन्द्र, त्वमेव सत्यम् ईश्वरः; सर्वेषु अन्तेषु पुरुषाः त्वामेव आह्वयन्ति, सूर्यस्य स्वामिन्। इन्द्रं, दिव्यानां दानानां दातारं, यथार्हं स्तौतु; यः गायकानां मध्ये यशस्वी, महादानी मघवान्, धनं सहस्रशः यः ददाति। तम् अव्ययबलिनं इन्द्रं वयं आह्वयामः, यः दातॄणां प्रीतिर्भवति, हर्षदः; तम् गीतैः स्तौम, यथा गावः वत्सं वव्र्त्सु। गीतैः सम्प्रार्थयध्वं धनदं इन्द्रं, आपद्गमने सहाय्याय; सोमपेषणे उच्चैः गायन् अहं तं पूषं आह्वये, यथा कर्मकरः स्वं वेतनम्। शीघ्रगाम्यपि पुरुषः संपदर्थे प्रयत्नं करोति, पुरन्ध्या युक्तः; त्वां नमामि, इन्द्र, बहुधा आहूतं, गीत्या—यथा सुचक्रं स्थिरम्। सुतस्य सोमस्य, हर्षदस्य, पिब, गव्यम् इन्द्र; अस्माकं सख्ये साहाय्यं कुरु, तव चिन्तनानि अस्मान् पालयन्तु, पुष्णन्तु च। अत्रागम, सख्याय, धनस्य भागं दत्तु; उत्थाय, मघवन्, गावः जयाय, उत्थाय, इन्द्र, अश्वलाभाय। न अन्त्यः, न अग्र्यः, न वसिष्ठः अपि अस्मान् अतिक्रामति; अद्य, मरुतः, सोमपेषणे, ये इच्छन्ति, सर्वे पान्तु। अन्यत् न वदत मित्राणि, मा पन्थानं व्यथिष्ठ; इन्द्रं एव, महाबलिनं, सोमपेषणे स्तौति—पुनः पुनः तं गायत। न तृतीयं, न द्वितीयं कर्मभागं नष्टम्; तेन नित्यवर्धनं इन्द्रं साधितम्—यज्ञैः, सर्वत्र कीर्तिमन्तं, अजितं, बलिनं इन्द्रं। स एव, अन्यैः विना अपि, पूर्वं धर्ता आसीत्, यः अङ्गेषु बलं अददात्; मघवान्, दानी, संयोजकः, पुनर्योजकः, यः नष्टं पुनरानयति। त्वाम्, इन्द्र, सहस्रशः शतशः सुवर्णयुक्ताः दीर्घकचाः अश्वाः, प्रार्थनया युक्ताः, रथे सोमपानाय वहन्तु। आगच्छ, इन्द्र, तव शोभनैः मयूरकचैः हरिभिः; न त्वां कश्चित् निरुन्ध्यात्, नापि पाशिनः; साक्षात् अत्रागच्छ, यथा शरः। त्वमेव, देव, महाबलिनां मध्ये स्तूयसे; नान्यः सहायः तव सदृशः, मघवन्—इन्द्र, त्वाम् एतानि वचनानि ब्रवीमि। त्वम्, इन्द्र, यशसः स्वामी, बलस्य अधिपः; त्वमेव सर्वान् रिपून् हन्ति, नित्यं अग्र्यः, जनान् अनुत्तमेन बलिना धारयसि। इन्द्रम् एव, प्रत्येक यज्ञे, प्रत्येक संज्ञायाम्, वयं आह्वयामः; धनलाभाय इन्द्रम्, देवम्, वयं स्तोत्रैः आह्वयामः। एते स्तोत्राणि, दानिनं प्रति, एते दीप्तानि, शुद्धानि, प्रज्ञावन्ति गीतानि मम, त्वां प्राप्तानि, स्तुत्या शोभमानानि। ते मधुमन्तः स्तोत्राणि, ते गीतयः, विजयिनः, नित्यप्रवाहिणः रथवत् उत्तिष्ठन्ति, संपदं वहन्ति, विजेतारं प्रति। यथा तृषितः वृषभः आपां मार्गं करोति, एवं त्वं, इन्द्र, अस्माकं सख्याय पित्रेभ्यश्च आगच्छ; कण्वैः सह सोमं पिब। इन्द्र, बलपते, सर्वैः सहायैः सह, वयं त्वया गच्छेम, यशस्विन्, भगवता इव, त्वं यः धनं वेत्सि। इन्द्र, शत्रुविजयीं शक्तिं अस्मभ्यं दत्तु, मघवन्, गायकाय, ये च तव कुशायुतैः हविर्यजन्ति, तेषां तेजस्विने। गायत योग्यं स्तोत्रं मित्राय, आर्यमा महात्मने, वरुणाय स्थिरधृतये, राज्ञः मध्ये स्तोत्रं राजन्येभ्यः। त्वां, इन्द्र, प्राचीनाः सोमपायिनः गीतैः ससंगायन्; ऋभवः संयुक्ताः गायन्ति, रुद्राः तव प्राचीनं वीर्यं स्तुवन्ति। गायत महान्तं इन्द्रं, मरुतः; तव स्तोत्रं प्रतिनदतु। वृत्रहन्ता, शतबलः, शतसंधानवज्रेण रिपुं हन्ति। उच्चैः गायत महे इन्द्राय, मरुतः, वृत्रहन्तरं श्रेष्ठतमम्, येन देवाः, ऋतप्रियाः, देवाय ज्योतिः प्रबोधयन्। इन्द्र, पितेव पुत्रेभ्यः प्रज्ञां अस्मभ्यं दत्तु; शिक्षस्व, बहुधा आहूत, यथा अस्मिन् गृहे वयं जीवमानं ज्योतिः प्राप्नुयाम। इन्द्र, मा अस्मान् परावर्तय; सख्ये अस्माभिः भव; त्वं अस्माकं सहायः, त्वं शरणम्; इन्द्र, मा अस्मान् परावर्तय। वयं, गायका, त्वां परिवर्ताम, वृत्रहन्तरं, सुतसोमेन, यथा आपः दर्भं परिवर्तन्ति, स्रवणे पवित्रस्य। यद् बलं, इन्द्र, त्वया नहुषाणां मध्ये, वा वीर्यं जनानां मध्ये, वा यशः पञ्चजनानां मध्ये, तत् अस्मभ्यं दत्तु; सर्वं वीर्यं त्वया दत्तं स्यात्। सत्यं, त्वं एव वृषभः; वृषभस्य बलिना अस्माकं रक्षकः असि। महाबलिन्, त्वं दूरात् अपि शृणोषि, समीपात् अपि, त्वं यशस्वी। यत् किंचिद् करोति, वृत्रहन्तरः, दूरे वा, समीपे वा, तस्मात्, इन्द्र, गायका त्वां स्तोत्रैः, सोमपेषणैः आह्वयन्ति। गायत स्वरैः मदेषु त्वां, वीरं, महान्तं, प्राज्ञं इन्द्रं, यस्य नाम श्रवणीयम्, दानिनं, यथोचितम्। इन्द्र, त्रिवृत्तां शरणां, त्रैधात्रीं रक्षां सुविताय दत्तु; दातॄणां च मम च छादय, एतान् विद्युतः अपाकुरु। सर्वाणि इन्द्रस्य धनानि, यथा सूर्यं पश्यन्ति, भोक्तव्यानि; बलसम्भवः वयं भगवत् इव स्वं भागं प्राप्नुमः। न कश्चन देवः, न मर्त्यः, तत् धनं प्राप्नोति; नापि दीर्घायुषः। अपि शीघ्रगामी, अपि उत्साही, इन्द्र एव तौ हरिणौ योजयति। इन्द्रः सर्वैः हविभिः प्रत्येक युद्धे भूषितः स्यात्; स्तोत्रैः सोमैश्च आगच्छ, वृत्रहन्तर, उत्तमया स्तुत्या। तव अधमं धनं तव एव, इन्द्र; मध्ये त्वं पालयसि। सर्वत्र त्वं उच्चतमं शासनं करोति; न कश्चित् गावः त्वत्तः निवारयति। एवं, इन्द्रस्य महिमा, वीर्यं, दानशीलता च, ऋषिभिः, मनुष्यैः, देवैः च नित्यं स्तूयते, प्रार्थ्यते च; सः अस्माकं संरक्षकः, दातारः, सर्वेषां जयिनाम् अधिपः च।