सामवेदः

इन्द्रः नामुचिं शिरसि वारिफेननिघातेन निष्पातयामास, सर्वेषु स्पर्धासु विजयं सम्प्राप्य। तस्मै बलिनि सोमरसो मर्द्यते—ये च मर्दितव्याः, ते अपि तस्यैव कृते; स तैः सोमरसैः मुदां लभस्व, महाबलिन्। तव कृते सोमरसो निषिच्यते, तेजस्वि पीठं विस्तार्यते; गायकानां प्रति त्वं सौम्यः भूत्वा प्रसन्नः भव। सोमपाताय त्वं, शतक्रतो, आगच्छ, यत्र सोमः सिञ्च्यते; तत्र तव महत्त्वं रसैः अभिषिञ्चन्तु। इन्द्र, इतः शतगुणबलसम्पन्नः, इच्छितदानसम्पन्नः, सहस्रगुणप्रभावान्वितः, अस्मान् प्रति आगच्छ। वृत्रहन्ता इन्द्रः सोमबिन्दुं दत्तवान्; स जातमात्रः मातरं पप्रच्छ—के घोराः, के शृण्वन्ति इति। वयं महाश्लोकं स्तुतिप्रवाहं सहायार्थं आहूय, कार्यसिद्धये, आश्रयाय प्रवर्तयामः। वरुणः मित्रः अर्यमाञ्च, प्राज्ञाः देवैः सह एकत्वेन, नः ऋजुगत्या नेतुम् इच्छन्ति। दूरात्, यथा दूरतः, सुषम्णः सदा युवा सर्वतो दिशः प्रकाशयन् प्रकाशते। मित्रावरुणौ, स्नेहपूरितेन घृतेन, अस्मभ्यं पशुमन्तं समृद्धिं ददातुं, मध्वा च, वसुधायाः क्षेत्राणि विमोचयेताम्। पुत्राः स्वरेण यज्ञेषु सर्वान्तान् व्याप्य, बलवन्तः, प्रसिद्धाः, यात्रायै समागच्छन्ति। विष्णुः त्रिः पदानि विस्तृत्य, धरण्यां दृढं पादं न्यधात्। इन्द्र, आत्मबलप्रेरितः, सम्यक् पिष्टं सोमं उद्धर; अस्मिन्नेव दाने सोमं पिब। किम् वाक्यं मनीषिणां, महतो देवस्य, स्तूयते? तत् एव तस्य। न स्तुत्यं स्तोत्रं, न धनं, न गीतं गीयमानं लक्षयति। इन्द्रः स्तोत्रैः अतीव तुष्टः; स एव पुरस्काराणां स्वामी, सोमपिष्टानां सहचारी, हरिरथवान्। अस्मान् प्रति आगच्छ, सोमाय उपसन्नः भूत्वा पुरस्कारैः; न पराङ्मुखः भव, यथा बलीयः कुमारः। भगवन्, यदा स्तुत्यं स्तोत्रं तव रोचते, तदा आगच्छ; रुधद्वाह, दीर्घपिष्टस्य सोमस्य तर्पणाय अस्मान् प्रति आगच्छ। इन्द्र, ब्राह्मणस्य दानाय सोमं पिब; ऋतून् अनुव्रज; तव एषा मैत्री अच्युताऽस्ति। वयं तव गायकाः स्मः, सोमप्रिय, त्वं नः विजेषु। इन्द्र, अस्माकं गात्रेषु वीर्यं स्थापय, कुलानां मध्ये अपि; सत्-राजितः बलं नः ददातु। एवं त्वं वीर्यवान्, एवं त्वं बली, धनदः त्वदीयं मनः युक्तम् अस्ति। त्वां वयं स्तौमः, गोः इव अदुग्धं वत्सं; चराचरस्य नाथः, स्थिरस्य च, सूर्यद्रष्टा इन्द्रः त्वं। त्वां वयं, जनानां नेता, पुरस्काराय आहूयामः; युद्धेषु त्वं एव सत्यस्वामी; सर्वे जनाः त्वां अन्तेऽपि आह्वयन्ति, सूर्यस्य स्वामिन्। इन्द्रं स्तौम, दिव्यानां दानानां दातारं, यथोचितं; सः गायकानां मध्ये प्रसिद्धः, मघवन्, सहस्रशो धनं यः ददाति। तम् अव्ययबलिनं इन्द्रं वयं आहूयाम, दानप्रियस्य हर्षदं; तम् गीतैः स्तौम, यथा गाः वत्सं गोष्ठे आह्वयन्ति। गीतैः त्वं, धनदं इन्द्रं, आपदां निवारणाय विन्द्धि; सोमपिष्टे उच्चैः गायन्, समर्थं आह्वये, यथा कर्मकारः वेतनाय। शीघ्रः पुरस्कारलाभाय प्रयाति, पुरन्ध्या युक्तः; त्वां नमामि, बहुहूयमान इन्द्र, गीत्या, दृढं चक्रवत्। पिष्टं सोमं पिब, प्रमोदनं, गोमन्तं इन्द्र; अस्माकं सख्ये मित्रं भव, तव चिन्ताः अस्मान् रक्षन्तु, पुष्णन्तु च। अत्रैव सख्याय आगच्छ, धनस्य भागं अस्मभ्यं ददातु; मघवन्, गावलाभाय उत्थाय, अश्वलाभाय चोत्थाहि। नान्त्यः, न प्रथमो, न वसिष्ठः अपि, अस्मान् अतिक्रामन्ति; अद्य, मरुतः, सोमपिष्टे, ये इच्छन्ति, सर्वे सह पिबन्तु। मित्राणि, अन्यद् न वदत, न पन्थानम् अन्यं गच्छत; सोमपिष्टे इन्द्रं एव महाबलिनं स्तुत्यं स्तुत्वा, पुनः पुनः गायत। न तृतीयं, न द्वितीयं कर्मणः भागं नष्टम्; सः नित्यवर्धनं इन्द्रं साधितवान्—यज्ञैः, सर्वत्र प्रसिद्धः, अजितः, महाबलिनः। सः एव, अन्यैः विना अपि, पूर्वं धारणकर्ता आसीत्, यः अङ्गेषु बलं दत्तवान्; मघवन्, दानशीलः, संयोजकः, पुनर्दाता, लब्धं पुनः यः आनयति। त्वां, इन्द्र, सहस्रशः शतशश्च सुवर्णयुक्ताः दीर्घकचाः अश्वाः, प्रार्थनया युक्ताः, सोमपानाय रथेन आनयन्तु। इन्द्र, तव शोभनैः मयूरकेतुभिः हरिभिः आगच्छ; त्वां न केचन निबध्नन्तु, न जालिनः अपि; साक्षात् बाणवत् अत्रैव सम्प्राप्तुम्। त्वं एव, देव श्रेष्ठ, मर्त्येषु स्तूयसे; त्वदन्यः न कोऽपि सहायः अस्ति, मघवन्; इन्द्र, एतानि वाक्यानि त्वदर्थं ब्रवीमि। त्वं, इन्द्र, यशसां स्वामी, बलस्य अधिपः; त्वं एव सर्वान् शत्रून् हन्ता, सदा अग्रणीः, अप्रतिमबलः जनान् पालयसि। इन्द्राय एव, प्रत्येकयज्ञे, प्रत्येकसंगमे, वयं आह्वयामः; धनलाभाय इन्द्राय, देवाय, वयं स्तुतिं समर्पयामः। एते गीतयः, दानशील, एते प्रकाशमयाः, विशुद्धाः, प्राज्ञाः स्तोत्राणि मम, त्वाम् उपगच्छन्ति, स्तुत्या दीप्तिमन्तः।