सामवेदः

गगनगायिनं प्रति एते स्तुतयः रचिताः, यस्य कृते इमे स्तोत्राणि, गोवत्समिव गावः तम् अन्विष्यन्ति। वयं इन्द्रं पूषाणं च मैत्र्यर्थं, कल्याणाय, बलस्य च प्राप्यर्थं आह्वयामः। हे इन्द्र, त्वत्तः श्रेष्ठः वा महान् वा कोऽपि नास्ति, वृत्रघ्न! त्वत्तुल्यः कोऽपि नास्ति। जनानां मध्ये शीघ्रं यः धनं पशून् च ददाति, सर्वेषां समं तम् अहं स्तौमि। अहं तव कृते, हे इन्द्र, स्तोत्राणि अपूर्यम्; तानि तव, महाबलिनः, प्रभोः, समं समर्पितानि। यस्य मर्त्यस्य मरुतः, अर्यमा, मित्रः च अनघाः सहायः भवन्ति, स उत्तममार्गे प्रतिष्ठितः। हे इन्द्र, यत् किञ्चित् गुह्यं दृढं गूढं वा अस्ति, यत् किञ्चित् मूल्यं धनं निहितं वा, तत् अस्मभ्यं आनय। हे वृत्रघ्न, तव यः प्रसिद्धतमः कर्म श्रुतः, सः जनानां हिताय, महत्त्वाय च। हे इन्द्र, तव सहाय्येन वयं कीर्तिम् प्राप्नुयाम, वीर! महाबलिन्, परमं लक्ष्यं गच्छेम। प्रातःकाले, हे इन्द्र, अस्माकं धान्यं, पिष्टकं, स्तोत्राणि च गृहाण। इन्द्रः अपोफेननम्युचः शिरः छित्त्वा, सर्वेषां स्पर्धानां विजयं प्राप्तवान्। हे इन्द्र, त्वदर्थं इमे सोमरसाः सुताः, ये च अपि सुतव्याः; तेषु रमस्व, महाबलिन्। तव कृते, हे इन्द्र, सोमरसाः सुताः, तेजस्वि आसनं विस्तारितम्; गायकेभ्यः अनुग्रहं कुरु। सोमं सुतवन्तः, इन्द्र, आगच्छ; शतशक्तिमान्, तं श्रेष्ठं सोमेन सिञ्चन्तु। अस्मद् इह, हे इन्द्र, शतगुणबलसमेतः, कामदानः, सहस्रगुणप्रभवः च आगच्छ। वृत्रघ्नः तं बिन्दुं दत्तवान्; जातः सः मातरम् अपृच्छत्—के घोराः, के शृण्वन्ति? वयं स्तुतिप्रवाहं महास्तोत्रं सहाय्याय, कृते कार्ये, सम्प्रार्थयामः। वरुणः, मित्रः, अर्यमा, देवैः सह संयुक्ताः, प्राज्ञाः, अस्मान् ऋजुपथेन नेतु। सः तेजस्वी, यः सदा तरुणः, सुदूरात् अपि, स्वदीप्त्या सर्वतः प्रकाशयति। मित्रवरुणौ, घृतैः, अस्मभ्यं गोमन्तं समृद्धिं मोचयतं; मधुना, दक्षिणावन्तौ, लोकान् अपि। सुताः स्वरेण यज्ञेभ्यः अन्तं प्राप्तवन्तः; बलवन्तः, प्रसिद्धाः, यात्रायै आगच्छन्ति। विष्णुः त्रिः पदा व्यचक्रमीत्, धूलिधूसरितले दृढं पदं न्यधात्। आत्मशक्त्या प्रेरितः, सोमं सुतम् उद्धर, इदं दानं पिब। केन वाक्येन प्राज्ञाय, महते देवाय, स्तुतिर्भवति? तदेव तस्य। न स्तुतिः, न धनं, न गीतं, केनचित् गम्यते। इन्द्रः स्तोत्रैः अतिशयेन तुष्यति; सः पुरस्काराणां प्रभुः, सोमसुतानां सहचरः, हरिताश्वः। अस्मान् प्रति आगच्छ, सोमं प्रति आगच्छ, पुरस्कारैः; न पराङ्मुखः भव, युवान् इव। हे अनुग्रहिन्, कदा स्तुतिः तव प्रीतये भविष्यति? रुधद्वाह, दीर्घसुतस्य सोमस्य कृते, तर्पणाय, अस्मान् प्रति आगच्छ। ब्राह्मणस्य दानाय, ऋतून् अनुसृत्य, सोमं पिब, हे इन्द्र; एषा तव मैत्री अविच्छिन्ना। वयं तव गायकाः, हे इन्द्र, गीतप्रिय; त्वं सोमपः, अस्माकं विजयाय जय। इन्द्र, अस्माकं शरीरेषु, कुटुम्बेषु अपि, वीर्यम् स्थापय; सतराजितः महाबलम् अस्मभ्यं ददातु। एवं त्वं वीरः, एवं त्वं बलवान्, हे जिष्णो; एवं तव मनः दानाय योग्यं। वयं त्वां, हे जिष्णो, स्तौमि, अमृतदुहाम् इव गावः; चराचरस्य नाथ, स्थाणूनां नाथ, सूर्यदर्शिन् इन्द्र। वयं त्वां, हे इन्द्र, पुरस्काराय आह्वयामः, जनानां नेता; संग्रामेषु त्वं सत्यपति, पुरुषाः अन्तेषु त्वां सूर्यवन्तम् आह्वयन्ति। इन्द्रं दिव्यदानानां दातारं, योग्यं, स्तुमः—यो गायकानां मध्ये कीर्तिमान्, मघवान्, सहस्रशः धनं ददाति। तं महाबलिनं, अव्ययम् इन्द्रं, दानप्रियाणां प्रियं, आनन्ददं, वयं आह्वयामः—तम् गीतैः स्तौमः, यथा गावः वत्सम्। त्वदीयैः गीतैः, हे इन्द्र, धनदं, आपद्-उद्धरणाय, अन्विष्य; सोमसुतौ घोषेण, समर्थं आह्वयामि, कर्मकरः इव वेतनार्थम्। शीघ्रः पुरस्कारलाभाय प्रयतते, पुरन्ध्या युक्तः; तुभ्यं, हे इन्द्र, बहुप्रार्थित, नमामि, गीत्या—सुसंपुटचक्रवत् दृढम्। सुतस्य हर्षजनकस्य सोमस्य पिब, तस्मिन् रमस्व, हे पशुधन्य इन्द्र; सहभाजने अस्माकं मित्रं भव, तव चिन्ताः अस्मान् पालयन्तु, पुष्णन्तु च। मैत्र्यर्थं, धनस्य भागं दातुम्, इतः आगच्छ; मघवन्, गोप्राप्त्यर्थं उत्तिष्ठ; इन्द्र, अश्वलाभाय उत्तिष्ठ।