सामवेदः

इन्द्रः भीममृग इव पर्वतेषु विचरन् शत्रूणां गुहां समुपगच्छति। स तीक्ष्णबाणं धनुषि सञ्चालयन्, हे इन्द्र, शत्रून् निहन्याद्, रिपून् विक्षिप्य यथासुखं विचरेत्। तस्मिन् समये वयं देवाः, शुभं श्रोतुम् इच्छामः, शुभं पश्येमहि चक्षुषा, हे पूज्याः। वयं बलवन्तः, युष्मान् स्तुवन्तः, देवानां दत्तं आयुः सुखेन यापयेम। तत्र ख्यातयशाः इन्द्रः नः कल्याणं ददातु। सर्ववित् पूषा नः कल्याणं करोतु। अच्युतचक्रः तर्क्ष्यः नः कल्याणं ददातु। बृहस्पतिः अपि नः कल्याणं ददातु। ओम्, बृहस्पतिः एव नः कल्याणं ददातु।