सामवेदः

धनुः सन्धाय, मन्त्रेण तीक्ष्णीकृतः बाणः विमुक्तः दूरं प्रस्थितवान्। सः बाणः मम शत्रून् प्रहारयित्वा, मम स्वजनान् स्पृशन्न कदापि, दूरतः निर्गतः। तस्य मार्गे गृध्राः महावयांसि च तं अनुयान्ति, हतस्य शत्रोः मांसं गृध्राः प्राप्नुवन्तु; मम सैन्यं तु सर्वथा सुरक्षितं भवतु, मम पक्षिणः च केचन नुपसर्पन्तु। तत्र, हे मघवन्, यः शत्रुसैन्यः अस्मान् प्रतिरोद्धुं प्रवृत्तः, तं त्वं विक्षिप्य दुरितं कुरु। हे वृत्रहन् इन्द्र, अग्ने च, तौ शत्रून् उभयतः दग्ध्वा विनाशयतः। यत्र बाणाः पतन्ति, यत्र युवानः बाणवत् तीक्ष्णाः, तत्र बृहस्पतिः अदिति च अस्मान् सर्वदा रक्षां ददातुं प्रार्थ्येते। हे वृत्रहन् इन्द्र, असुरान् विक्षिप, शत्रून् विक्षिप, वृत्रस्य च दंष्ट्राः भञ्जय, शत्रोः कोपं च विदारय। पुनः, हे इन्द्र, अस्माकं शत्रून् विक्षिप, प्रतिपक्षिणः भूमौ पतय; यः कश्चन अस्मान् आक्रमति, तम् अन्धकारे पतय। इन्द्रस्य उभे बाहू, दृढे, युवे, अजिते, शोभने, अप्रतिरुद्धे च, युद्धे प्रथमाह्वाने योज्ये स्तः, येन असुराणां महाशक्तिः पराजिता। अहं त्वदीयानि प्राणस्थानि कवचेन आच्छादयामि; सोमराजः त्वां अमृतैः अभिषिञ्चतु; वरुणः त्वां जयिनं करोतु; देवाः त्वां प्रमुद्यन्ताम्। शत्रवः अन्धाः, शिरोविहीनाः, सर्पवत् भूत्वा पतन्तु; इन्द्रः तान् पुनः पुनः हन्तु, ये अग्निना निपातिताः। यः कश्चन अस्माकं मध्ये द्वेष्टि, वा यः दूरस्थः वा निकटस्थः अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, तम् सर्वे देवाः हन्तु; प्रार्थना मे अन्तरङ्गरक्षणं भवतु, संरक्षणं च कवचवत् अस्तु। इन्द्रः भीमः मृगः इव गिरिषु विचरन्, शत्रोः गुहां प्राप्तवान्; तीक्ष्णं बाणं धनुषि स्थापयित्वा, शत्रून् निपातयतु, शत्रून् विक्षिपतु। वयं देवाः, शुभं शृणुमः, शुभं पश्येम चक्षुभिः, आर्याः; वयं स्थिराङ्गाः, स्तुवन्तः, युष्माकं कृते, देवैः नियतं आयुः जीवेम। इन्द्रः कीर्तिमान् अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; पूषा सर्ववित् अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; तर्क्ष्यः अक्षयचक्रः अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; बृहस्पतिः अस्मान् कल्याणेन पूरयतु। ॐ, बृहस्पतिः अस्मान् कल्याणेन पूरयतु।