सामवेदः

इन्द्रः, महाबलसम्पन्नः, अस्मान् रक्षाभिः महतीभिः आगच्छतु। स इन्द्रः स्वबलवीर्येण उभे इमौ लोकौ स्थापयामास, यथा द्वे चर्मणी प्रसारयेत्। तव वचः, कपोतेन स्वनीडम् इव, समीपम् आगतम्; त्वं तद् न अवमन्यसे। वातः अस्मभ्यं आरोग्यं ददातु, हृदयानि आनन्देन प्रमोदेन च पूरयतु, रोगान् अपाकरोतु। यस्मिन् मनुष्ये विद्वांसः वरुणः मित्रः अर्यमाच रक्षां कुर्वन्ति, तं न कश्चन हिंसितुं शक्नोति। यथापूर्वं वयं गावः, अश्वाः, रथाः च समृद्ध्या प्राप्नुयाम, यशःप्राप्तये। इमे, हे इन्द्र, पृषतयः, बहु सर्पिष् यच्छन्ति; इमे स्रवन्ति अमृतस्य धारा इव। एतेन स्तोत्रेण, गोकामेन च, त्वं बहुप्रशस्त इन्द्रः सोमयागे साक्षात् जातः। सरस्वती, शुद्धा, अश्ववती, बलशालिनी, अस्माकं यज्ञं कामयेत; सा ज्ञानसमृद्ध्या दात्री अस्तु। नहुषस्य अपत्येषु कः सोमेन इन्द्रं तर्पयिष्यति? स नः धनं ददातु। इन्द्र, त्वं हि उत्सुकः, अत्र आगच्छ; सोमं पिब; अत्र मम आसनं कुशे उपविष्टम्। मित्रस्य, अर्यम्णः, अजित्यस्य वरुणस्य च महत् शरणं अस्ति। तव साहाय्येन, हे इन्द्र, वयं रथानां नेतारः धारकाः च स्मः। तृतीयः, प्रथमभागः—सोमाः त्वां हर्षयन्तु; धनं नः ददातु, हे अश्महस्त, स्तोत्रद्वेषिणः नाशय। इन्द्र, गीतप्रिय, अस्माकं निःपिष्टं सोमं पालय; त्वं मधुधाराभिः तुष्टः, यशः त्वत्तः एव आगच्छति। इन्द्रः सदा स्तुत्यः; ये देवाः पूज्यन्ते, ते तस्मात् वीर्यवतः इन्द्रात् न निवर्तन्ति। त्वां प्रति, हे इन्द्र, इमे सोमबिन्दवः सिन्धूनाम् इव समुद्रं प्रवहन्ति; त्वां कश्चन न अतिशेते। स्तुतयः केवलं इन्द्रं, महाबलिनम्, गायन्ति; सूक्तैः तम् स्तुवन्ति, गिरः तम् आह्वयन्ति। इन्द्रः अस्मभ्यं बलं रिभूणां च धनं ददातु; स महाबलः वीर्यं प्रयत्नशक्तिं च यच्छतु। इन्द्रः महद्भयम् अपाकरोतु; स हि स्थिरः प्राज्ञः च मानवेषु। एते स्तुतयः, हे दिव्यगायक, तव कृते रचिताः; इमे स्तोत्राणि त्वां गवां वत्सम् इव इच्छन्ति। इन्द्रं पूष्णं च वयं मैत्र्याय, कल्याणाय, बलप्राप्तये आह्वयामः। इन्द्रात् श्रेष्ठः वा बृहत्तरः नास्ति, वृत्रहन्; त्वदृशः कश्चन नास्ति। जनानाम् मध्ये शीघ्रं, धनगवां दातारम्, समं सर्वेषां स्तौमि। इन्द्राय मया स्तोत्राणि स्रवितानि; तानि त्वां प्रति, महावृषभं, अधिपतिं, साम्येन आरोहन्ति। यम् मानवम् मरुतः, अर्यमन्, मित्रः च अहिंसकाः पालयन्ति, स उत्तममार्गदर्शितः भवति। यद् किंचिद्, हे इन्द्र, गुह्यं, दृढं, निहितं वा, यत् प्रियं धनं निलीनम् अस्ति, तत् अस्मभ्यं आनय। तव यशःकृत्यं, हे वृत्रहन्, श्रुतम्, जनानां हिताय महत्त्वाय च। इन्द्र, तव सहाय्येन वयं यशः प्राप्नुयाम, हे वीर; तव महिम्ना परमं लक्ष्यं गच्छेम। प्रातःकाले, हे इन्द्र, अस्मद्भ्यः धान्यं, पिष्टकं, स्तोत्राणि च गृहाण। इन्द्रः फेनकेन जलस्य नमुचेर् शिरः छित्त्वा, सर्वेषु स्पर्धासु विजयी अभवत्। एते सोमरसो, हे इन्द्र, त्वदर्थं निपीताः, ये च निपातव्याः; तैः तुष्टिं प्राप्नुहि, हे महाबल। त्वदर्थम्, हे इन्द्र, सोमरसो निपात्यते, तेजस्वि आसनम् उपविष्टम्; गायकान् अनुगृहाण। सोमं निपातयन्ति, तस्मिन् समये आगच्छ, हे इन्द्र, शतशक्तिपते; तं श्रेष्ठं सोमेन सिञ्चन्तु। अत्र, हे इन्द्र, शतगुणबलसम्पन्नः, इच्छितदानः, सहस्रशक्तिमान्, अस्मान् प्रति आगच्छ। वृत्रहन् सोमबिन्दुं अददात्; जातः स मातरम् अपृच्छत्—के घोराः, के शृण्वन्ति? वयं महास्तोत्रं, स्तुतिप्रवाहं, सहाय्याय, कृत्यसिद्धये आह्वयामः। वरुणः, मित्रः, अर्यमाच, देवैः सह प्राज्ञाः, अस्मान् ऋजुपथेन नेतु। दूरात्, यथा, स तेजस्वी, नित्ययुवः, सर्वतः प्रकाशं प्रसारयति। मित्रः च वरुणः सर्पिषा अस्माकं गवां समृद्धिं मोचयेताम्; मधुना, हे दक्षिणावन्तौ, लोकान् विमोचयेताम्।