सामवेदः

स्वबलात्, वीर्यसम्पन्नः, रक्तवर्णः, गरुडः, नित्यं शूरः, नित्यं धृतिमान्, सः सत्यं भोजनरूपेण पश्यति। तस्य धनं न व्यर्थं, सः विजेता च दाता च। एतेन शक्तिभिः, सः पुरुषाय वीर्याणि कर्माणि च दत्तवान्, येन वज्रधारी वज्रस्य प्रवाहेण वृत्रस्य वधाय स्रवयामास। महता कर्मणा देवाः जाताः, तस्मात् कर्मणः पृथक् स्थिताः। एष सोमः सुतः, तस्मात् मरुतः पिबन्ति, तथा दीप्तिमन्तौ अश्विनौ अपि। मित्रः, अर्यमन्, वरुणश्च शुद्धं सोमं त्रिधातु पात्रे स्वभागेन पिबन्ति। इन्द्रः अपि, सोमस्य सम्पन्नत्वेन, प्रभाते यजमानवत्, तस्यानन्दं आस्वादयति। त्वं महान्, हे सूर्य, त्वं आदित्यः, बलवान्। महतां मध्ये तवैव महत्त्वं परमं; तव विशालत्वेन, हे देव, त्वं वास्तवेन महत्। यशसा त्वं महत् सूर्य, शक्त्या च महत्; विशालत्वेन त्वं देवेषु प्रमुखः, असूर्य, होतुः, सर्वव्यापि ज्योतिः, अप्रतिघात्यः। आनयाश्वैः, हे रतिनाथ, सुतं सोमं प्रति; आनयाश्वैः सोमं प्रति। इन्द्र, वृत्रहन्, प्राज्ञ, शतशक्तिमन्, सोमं प्रति अश्वैः आगच्छ। त्वं हि, हे वृत्रहन्, एतेषां सोमानां रक्षिता; सोमं प्रति अश्वैः आगच्छ। महान्, महावृद्धिं कुर्वन्, प्राज्ञः, तस्मै हविः क्रियताम्, सौम्यं स्नेहं जनयतु। प्राचीनाः जनाः अग्रे गच्छन्तु, हे नरश्रेष्ठाः। विशालबुद्धयः, बलवन्तः, ऋषयः इन्द्राय सुन्दरं स्तोत्रं जनयन्ति। प्राज्ञाः तस्याज्ञां न अतिचरन्ति। स्तोत्रैः इन्द्रः, अजितात्मा, राजा, अन्यैः राजभिः सह, मित्रत्वाय, हर्यश्वेन, कुशे, ऐक्ये स्थाप्यते। हे इन्द्र, यावती तव स्थिति, तावती मम ऐश्वर्यं स्यात्; गायकं तव रक्षायां न्यधाम, न तु अहिताय। हे महादाने, अहं त्वां प्रतिदिनं यत्र कुत्रापि सन्, सम्मानयितुं शिक्षेयम्। त्वत्तः पृथक्, हे मघवन्, अन्यः कश्चन धनस्य स्रोतः नास्ति, नापि पिता। हे गिरिस्थ, स्रवतः आह्वानं शृणु; प्रेरितस्य गायकस्य चिन्तां पश्य। तव स्नेहं प्रयच्छ, यथा वयं त्वया सह संयोगं प्राप्नुयाम। हे महाबलिन्, न तव वचनं, न शक्तिमतः असुरस्य स्तुतिं, अहं न निराकरोमि। प्राज्ञः सन्, तव नाम, तव यशः सदा घोषयामि। त्वं हि मनुष्येषु बहूनि हविंषि प्राप्नोषि; बहवः प्रेरिताः त्वां आह्वयन्ति। नः, हे मघवन्, तव प्रसादात् वियुक्तान् मा कृथाः। इन्द्राय जय्याय युद्धे घोषः क्रियताम्, दूरात् अपि। सर्वसंगमे, सर्वस्पर्धायां, हे वृत्रहन्, स्मर नः प्रेरितः सन्। अन्येषां धनुषः युद्धे भग्नानि सन्तु। त्वं सिन्धून् मुमोच, हे इन्द्र, नीचान् अपि अपातयः; हिमं अपि चूर्णयामासिथ। त्वं अजितः, जयाय जातः; सर्वकामान् ददासि। वयं त्वां श्लिष्यामः; अन्येषां धनुषः युद्धे भग्नानि सन्तु। सर्वे शत्रवः दूरं नश्यन्तु, इव रिपवः; अस्माकं धीयः स्थिराः स्युः। हे इन्द्र, नः शत्रोः नाशं कुरु। तव दानं, हे महादाने, अन्येभ्यः परमं स्यात्; तव ज्या युद्धे सन्नद्धा स्यात्। स्तोता, धनसम्पन्नः, त्वया समृद्धिं प्राप्नुयात्, हे दानद; शीघ्रं सोमं प्रति आगच्छ। न स्तोत्रं, न स्तुत्यं धनं, न गीतं, हे इन्द्र, तव दृष्ट्या बहिर्गच्छति। न त्वं, हे इन्द्र, अस्मान् दुर्बलतायाम् पातय; नान्येषां वशे ददासि; तव शक्तिभिः बलं प्रयच्छ। हे इन्द्र, कण्वस्य स्तोत्रं प्रति अश्वैः आगच्छ; तस्य आदेशिनः स्वर्गं आरोह, यत्र दिवा वससि। अत्र, तेषां रथचक्राणि न भिद्यन्ते, न वृकः तान् कम्पयति; आदेशिनः स्वर्गं आरोह, यत्र दिवा वससि। अत्र, शिला त्वां प्रति वदतु, हे सोमपीत, शब्देन आह्वयतु; आदेशिनः स्वर्गं आरोह, यत्र दिवा वससि। स्रव सोम, इन्द्रं रञ्जयन्, मधुमत्तमः। ते सुताः रसान्, प्राज्ञाः, दीप्तयः, वायवे प्रव्रजन्। ते देवेषां प्रियतमेभ्यः प्रव्रजन्, रथवत् शीघ्रं यान्ति। अहं अग्निं होत्रारं, दानदं, वीर्यस्य पुत्रं, सर्वज्ञं, प्रेरितं, स्वयम्भू, देवमान्यं, घृतप्रवाहानुगं, दीप्तशिखं, घृतं गृह्णन्तं चिन्तयामि। त्वां, यज्ञयोग्यं, हे अग्ने, श्रेष्ठं अंगिरसां, धियः, प्रेरितानां धियः, आह्वयामः; व्याप्तमिव द्यौः, जनानां होत्रारं, दीप्तकेशं, बलिनं, यं गणाः मार्गदर्शनाय स्थापयन्ति। सः हि, महता अपि बलिना, दीप्तिमान्, दूरं दम्भात्, इव काष्ठं छेदकः; यत् स्थिरं तस्य सभायाम्, तत् शृणोति इव वने, धैर्येण, उपायनयति, युद्धे अजितः। अग्ने, तव यशः, तेजश्च नित्यं नूतनं महच्च; तव दीप्तशिखाः प्रकाशन्ते, हे दीप्तिमन्; तव वीर्येण स्तुत्यं फलम् उपासकाय ददासि, हे मुनि। दीप्त्या दीप्तिमान्, शुद्धः, कदापि न प्रकाशे न्यूनः, त्वं किरणेनोत्थायसि; पुत्र इव मातरं पितरं च गच्छन्, उभे लोकौ पूरयसि। हे जातवेदः, वीर्यस्य पुत्र, अस्माकं शुभकामेषु सन्दधातु; अस्माकं चिन्तया प्रतिष्ठितः, महतीं रूपसम्पत्तिं तुभ्यं दत्तवन्तः, अद्भुतजन्मा। दीप्तिमन्, हे अग्ने, प्राणिषु आत्मानं प्रकटय; अमर, धनं ददातु नः। दृश्यरूपेण त्वं प्रकाशसे, दृश्यबलं नः प्रजायय। त्वं यज्ञस्य कर्ता, प्राज्ञः, महादानस्य धारकः; त्वं दानशीलं, भाग्यवन्तं लक्ष्मीं, बहु भोज्यं, स्थिरं धनं ददासि। पुरातनाः जनाः वृषभं, सर्वदर्शिनं अग्निं, सामंजस्येन, प्रीतये स्थापयामासुः; तव यशस्विनं, विस्तीर्णस्तुत्यं, दिव्यम्, स्वरेण, हे अग्ने, सर्वमानुषकालेषु न्यधुः। हे अग्ने, तव साहाय्येन वीर्येण च, कश्चन कर्मणा पारं याति; त्वया सख्यं सुष्ठु संवर्धितम्। एवं, ऋषयः, देवाः, यजमानाः च, स्वस्वैः कर्मभिः, स्तोत्रैः, हविः, सोमेन च, दिव्यान् देवान्, इन्द्रं, सूर्यं, अग्निं च, स्तुवन्ति, आह्वयन्ति, तेषां कृपां याचन्ते, तेषां तेजसा, ऐश्वर्येण, अनुग्रहेण च जीवनं पूरयन्ति।