सामवेदः

महाबलिनः तव महिम्ना, हे वीर्यवन्त्, सुवर्णवज्रं तव उभे हस्ते गृहीते स्तः। स यः मुनिः सन्, कविः सन्, प्राचीं पुरीम् अध्वगच्छत्, स सूर्यवत् दीप्तिमान्, अव्यथमानचेताः, प्राचीनां नगरीम् अगच्छत्। द्विजातिः पुरोहितः त्रिषु दिविषु, सर्वासु दिशासु, यजुषां श्रेष्ठः, आपां स्थाने विराजमानः तिष्ठति। एष एव सः द्विजातिः ऋत्विक्, यः सर्वरत्नानि कीर्तये स्थापयामास; यः मर्त्यः तस्मै सोमेन हविः ददाति, सः लाभं प्राप्नोति। अग्ने! अद्य स्तुतिभिः तव साहाय्येन, वयं अश्वं, हृदयस्पृशं शुभसंकल्पं प्राप्नुयाम। एवं, अग्ने, त्वं शुभसंकल्पस्य सारथिः, प्राज्ञः, धर्मिष्ठः, महाशक्तिमान् अभवः। एभिः स्तोत्रैः, अग्ने, सर्वैः सौम्यैः मुखैः अस्मभ्यं सन्निधिं कुरु, प्रकाशमयं ज्योतिः नय। अग्ने! विवस्वतः उषसां मध्ये, दिव्यं, अमृतं दानं यजमानाय वह; जातवेदः! अद्य देवान् प्रबोधय। त्वमेव प्रियः दूतः, वह्निः, हविर्दः, अग्ने, क्रतूनां सारथिः; अश्विभ्यां सह अस्मभ्यं वीर्यं महाकीर्तिं च दत्त। स युवा, श्वेतकेशः अपि, सभायाम् अनेकानां मध्ये जागरयति; पश्य देवस्य दिव्यां प्रज्ञां—ह्यः मृतः, अद्य तदेव जातः। बलात्, सः रुशद्, श्येनः, सदा वीर्यवान्, सदा स्थिरः, सत्यम् अन्नवत् पश्यति; तस्य धनं न व्यर्थं, सः जित्वा दाता च। एतेन सः पुरुषत्वं वीर्यं च दत्तवान्, येन वज्रधरो वृत्रहत्याय पिपेश; देवाः महतः कर्मणः जाताः, कर्मणः पृथक्। एष सोमः सुतः, मरुतः पिबन्ति, अश्विनौ च दीप्तिमन्तौ पिबतः। मित्रः, अर्यमन्, वरुणः च शुद्धं सोमं त्रिधातु पात्रात् स्वांशेन पिबन्ति। इन्द्रः अपि, प्रभूतसोमस्य आस्वादने तुष्टः, प्रातर्यज्वा इव, रमते। त्वं महत्, सूर्य, त्वं आदित्यः, महाबलः। तव महिमा महत्सु श्रेयसी; तव विश्वतो महान्, देव, त्वमेव महान्। सूर्य! कीर्त्या त्वं महान्, बलात् देव महान्; तव विश्वतो देवेषु श्रेष्ठः, असूर्य, ऋत्विक्, सर्वव्यापि ज्योतिः, अदृश्यः। रथेभिः समागच्छ, रमस्य नाथ, सुतं सोमं प्रति; रथेभिः समागच्छ, सोमं प्रति। इन्द्र! वृत्रहा, प्राज्ञः, शतक्रतु, रथेभिः सोमं प्रति आगच्छ। त्वमेव, वृत्रहा, एतेषां सोमानां पाता; रथेभिः सोमं प्रति आगच्छ। महतो, वृद्धस्य, प्राज्ञस्य यजस्व; सुमनसः सृष्टिं कुरु। प्राचीना जनाः अग्रे गच्छन्तु, नराणां नेतारः। विशालबुद्धयः, महाबलिनः, ऋषयः इन्द्राय सुन्दरं स्तोत्रं जनयन्ति। प्राज्ञाः तस्य आज्ञां न अतिक्रामन्ति। स्तोत्रैः इन्द्रः, अजितात्मा, राजा, अन्यैः राजभिः सह, सौम्याश्वस्य, बर्हिषि, संगच्छते। इन्द्र! यावत् त्वं, तावत् अहम् अपि ईश्वरः स्याम्; गायकं तव संरक्षणाय न्यधाम, न तिरस्काराय। अहम् इच्छेयं, महादान, त्वां प्रतिदिनं पूजयितुं, यत्र कुत्रापि स्याम्। त्वत्तः पृथक्, मघवन्, न अन्यः धनस्य दाता, नापि पिता। शृणु स्तोत्रं सोमपाः, गिरौ वसन्; वेधसः चिन्तां पश्य। अस्मभ्यं प्रीतिं दा, यथा त्वया सह स्याम। न ते वचांसि, महाबल, न असुरस्य स्तुतिं, प्राज्ञः सन्, न परित्यजामि। सदा तव नाम, तव महिमानं च वदामि। त्वं मनुष्येषु बहु हविष्यम्; बहवः वेधसः त्वां आह्वयन्ति। नः, मघवन्, अनुग्रहेन वियोजय। इन्द्राय जयश्रीमान् घोषः क्रियताम्, दूरतः अपि। सर्वसंग्रमे, सर्वविवादे, वृत्रहा, नः स्मर; अन्येषां धनुषः युद्धे भङ्गः अस्तु। त्वं सिन्धून् मुमोच, इन्द्र, नीचान् अपातयः; हिमं च विदारयः। अजितः, इन्द्र, जयाय जातः। सर्वकामान् ददासि। त्वां वयं शरणं गच्छामः; युद्धे अन्येषां धनुषः भङ्गः अस्तु। सर्वे रिपवः दूरं नश्यन्तु, शत्रवः यथा विलोप्यन्ते; अस्माकं बुद्धिः स्थिरा अस्तु। इन्द्र, शत्रुं नाशय, यो नः हन्तुम् इच्छति। तव दानं, महादान, अन्येषां दानात् अतिशयतु; युद्धे तव ज्या तुन्नीयताम्। स्तोतारः धनवन्तः त्वया समृद्धिम् आप्नुयुः, उदार, शीघ्रं सोमं प्रति आगच्छ। न स्तोत्रं, न धनं, न गीतं त्वत्तः, इन्द्र, छाद्यते। मा नः दुर्बलान् कुरु, मा अन्येभ्यः नो दा; शक्तिं नः यच्छ। इन्द्र, रथेभिः काण्वस्य स्तोत्रं प्रति आगच्छ; तस्य स्वर्गं प्रति आरोह, यत्र त्वं दिवा वससि। अत्र, तेषां रथचक्राणि न भिद्यन्ते, न वृकः तान् कम्पयति; स्वर्गं प्रति आरोह, यत्र त्वं दिवा वससि। अत्र, अश्मा त्वां प्रति भाषताम्, सोमपाः, शब्देन आह्वयतु; स्वर्गं प्रति आरोह, यत्र त्वं दिवा वससि। सोमः स्रव, इन्द्रं तुष्टुम्, मधुमत्तमः। ते सुताः, प्राज्ञाः, दीप्तिमन्तः, वायवे प्रवहन्ति। ते देवेषु प्रियाय प्रवहन्ति, रथवत् शीघ्रगाः। एवं, ऋषयः देवाः च, अग्निं, सोमं, इन्द्रं च स्तुत्वा, यज्ञे महिमा उपनयन्ति; ते सोमरसस्य माधुर्यं, वीर्यं, कीर्तिं च प्रार्थयन्ति; अग्निः देवांश्च प्रबोधयति, इन्द्रः सोमं पीत्वा शत्रून् जयति, सूर्यः ज्योतिर्मयः सर्वत्र विराजते, सर्वे देवाः यज्ञेण तुष्टाः भवन्ति, स्तोत्रैः च कीर्तिं लभन्ते।