सामवेदः

सुविद्या ऋचः गायका इन्द्रमग्नी च स्तुवन्ति, धनाय च तौ वृणन्ते। इन्द्राग्नी तु एकेनैव कर्मणा दशानां स्त्रीणां नवतिं पुरः साकं व्यशोचयेताम्। ताभ्यां तेजस्विन्यावभ्याम्, वयं स्वान् स्तोमान् प्रेषयामः, अग्ने, ऊर्जस्विनं बलिनं त्वां च। त्वदीयं छायां सूर्यस्येव, सुवर्णरूपिणं त्वां शरणमागताः स्म, रक्षायै। त्वं हि काष्ठमिव तीक्ष्णधन्वा वृषभस्येव तीक्ष्णशृङ्गः, अग्ने, पुरः विदारयसि। वयं विश्वानरं सत्यं ज्योतिरग्निं, अनपायिनं तापमानं यज्ञाय इच्छामः। स यः एतं यज्ञं व्याप्नोति, स यज्ञस्योत्तमं ज्योतिः, ऋतून् स्वेच्छया विमुञ्चति। अग्निः प्रियेषु धामसु, भूतस्य भविष्यतोऽपि कामः, स्वजनैः सह एक एव दीप्त्या विराजते। तृतीयमष्टमांशे, प्राचीने जन्मनि, स्वेन रूपेण शोभमानः, कवीनां प्रज्ञया वर्धते। अग्निं वीर्यस्य नप्तारं, शुचिभिः ज्वालाभिः, अस्मिन्यज्ञे, अस्मिन्सत्रे, अह्वये। त्वं, अग्ने, महाबल, अस्माकं मित्रो भव; दिव्या ज्वलनया, देवैः सह इह बर्हिषि उपविश। त्वदीयानि शक्तयः, असुरं विदारयन्तु, शिलाविदारण, सर्वान् द्विषतः अपाकुरु। एष बलस्य त्वया शत्रवः रथे समागमे, स्पर्धायां च, निहतान्, तं स्तौमः यस्याभयं हृदि अस्मान् अपालयत्। न केनापि अस्य प्रवाहिणः नियमाः प्रतिषिध्यन्ते; यो युद्धे त्वां प्रतियाति, तं विदारय। ते, हरिण्यं सुवर्णं सोमं, शीघ्रं नदीषु अश्वमिव, इन्द्रकामम्, उत्सुकं स्तुवन्ति। इन्द्र, तव मयूरपिच्छवद्भिः शोभनैः अश्वैः आगच्छ; त्वाम् न केनापि, न बन्धकैः अपि, निरुद्धुं शक्यते—लक्ष्यं विजेतारं धन्विनमिव आगच्छ। त्वं, वृत्रघ्न, वारं विदारय, दुर्गाणि च भिन्धि, आपजं, हरिणां सारथिं, स्थिराणि अपि इन्द्र भिनदिथाः। त्वं, सागरमिव धृतिं पोषयसि; गाव इव समृद्धिं ददासि; अपां सरः इव, त्वं समृद्धिं संगृह्णासि। वृषभः इव, पिपासुः, आपां प्रति प्रतिनिवर्तते न, एवं त्वं अस्मान्, पितॄन् च, कान्वान् च, आगच्छ; अस्माभिः सोमं पिब। सुतः सोमः त्वां रञ्जयतु, दानवन् इन्द्र, यः हविर्दत्ते; तस्य सोमं, श्रेष्ठं, पातवे त्वं पित्वा बलम् आदत्त। त्वं एव, महाबल देव, स्तूयसे; त्वदन्यः न कश्चन, दानवन् इन्द्र, नृणां सहायकः—इमां वाचं तुभ्यं वदामि। त्वदीया दानानि सहायं च, दानवन्, अस्मासु कदापि न क्षीणानि भूयुः; सर्वाणि मानव्यानि धनानि जनानां मिमि। दिव्याः कन्या, ज्योतिष्मती, दृश्यते, उदियमानां, सूर्यस्य भगिन्येव प्रसारयन्ती। या, रुशन्ती अश्ववत्, गावां माता, पयस्विनी, सा उषाः अश्विनोः सख्यं लभते। सा अश्विनोः सखी, गावां माता, उषः त्वं धनस्य ईश्वरी। एषा, नवीना उषा, दिव्यप्रियं दीप्तिम् आवहन्ती; त्वां, महाश्विनौ, रूपाय स्तौमि। युवां, अद्भुतौ, नदीनां मातरौ, धनदात्रौ, प्राज्ञौ, मेधया वित्तविदौ। युवयोः स्तुतयः, गीतानि पृथिव्यां प्रतिध्वनन्ति; युवयोः रथः, अश्विनौ, समृद्ध्या आगच्छतु। हे उषः, तद् धनं नः वह, अश्ववत्, येन सुतान् पौत्रांश्च पालयेम। उषः, अद्य अस्मान् गवाश्ववत्यां भूमौ आगच्छ; अस्मभ्यं कीर्तिं सत्यं च वह। अद्य, उषः, रथे तव रक्ताश्वान् युञ्जस्व, बलसम्पन्ने; ततः सर्वाणि आशिषः अस्मभ्यं वह। अश्विनौ, गवां सुवर्णस्य च पूरितं रथं अस्मभ्यं समीपम् आनयतं, अद्भुतौ, एकचित्तौ, अस्माकं यात्रायै। अत्र, देवा, हर्षदात्रः, सुवर्णचक्रिणः, शीघ्रं सोमस्य पेषणे आगच्छन्तु। यावन्तं गीतं, यावज्ज्योतिः, दिवः जनाय अकुर्वं, तावत् अश्विनौ, अस्मभ्यं पोषणं वहतं। अग्निः एव सः निधिः, यस्य गवः आगच्छन्ति, यस्य शीघ्राश्वाः धावन्ति, यः नित्यं भक्तेभ्यः बलं पोषणं च वहति। अग्निः, सर्वजनप्रियः, कुलाय बलं ददाति; संतुष्टः अग्निः, स्वयम्भूतं धनं गच्छति; भक्तेभ्यः पोषणं वह। तम् अग्निं, निधिं, यं गवः समायान्ति, यं शीघ्राः सुप्रजा अश्वाः आगच्छन्ति, भक्तेभ्यः पोषणं वह। अद्य, उषः, अस्मान् महद् धनं प्रति बोधय, ज्योतिष्मती, यथा पूर्वं सत्यम्, सुभगत्वं, अश्वान्, सुवाचं च अददाः। त्वं, शुभनयि, ज्योतिष्मती, दिवः कन्ये, रथेन तेजसा उदियस्व, सत्येन, सुभगत्वेन, अश्वैः, सुवाचा च। सा, सौम्या, अद्य अस्मभ्यं उदेतु, दिवः कन्ये, या तेजसा, सत्येन, सुभगत्वेन, अश्वैः, सुवाचा च उदिता।