सामवेदः

इन्द्रः, श्वेताश्वयुक्तरथः, अस्मान् वृत्रवधे प्रेरयतु, यः प्रियं धनं ददाति। तस्य नेतृत्वेन वयम्, विप्रैः सह, सर्वाणि दुःखानि अतिक्रमेम। अध्वर्युः, मधुमत्तमं सोमं कलशात् स्रावयतु, यतः एवं सदा वर्धमानः वीरः स्तूयते। इन्द्रः, श्वेताश्वरथः, प्राचीं स्तुतिं न जहाति; सः स्वबलं समुत्थाय निवारयितुं न शक्यते। वयं तम्, बलस्य स्वामिनं, आह्वयामः, यः विप्रैः, अव्यथिभिः, वर्ध्यते। देवाः, गीतैः, तम् तेजस्विनं, अप्रतीमं देवम्, हविषां वहन्तारं, स्वर्गे स्थापयन्ति। वयं, बहुदानकामाः, अग्निं, दीप्तशिखं, रथिनं, प्रज्ञायै, सोमाय, ज्योतिष्मते यज्ञाय, प्राचीं विधये, स्तुमः। सोमः, अद्रिभिः निपीतः, अक्ष्ण्णान् अन्तः प्रवहति; सः, पुरुष इव, नगरे, हरितः, वनेषु उपविष्टः। सः, स्वयम् शुद्धः, लघुतरान् अतिक्रम्य, जयिनं रथिनं बलकामम् इव, प्रवहमानः सोमः, विप्रैः, गीतिभिः स्तूयते। अद्य वयं एनं महान्तं, शस्त्रवन्तं, पूर्णं कृतवन्तः; तस्मात् सोमपेषणे, तस्मै सोमं यच्छ; तं ख्याताय अलङ्कुरु। मृगः अपि, स्वपथेषु, रक्षकं वदन्, अलङ्कृतः भवति; सः, अस्मिन स्तौमे तुष्टः, इन्द्रः, दिव्यया बुद्ध्या, अत्र आगच्छतु। इन्द्राग्नी, युवां तेजसा दिवः ज्योतिष्मन्तं लोकं अलङ्कुरथः; एषा एव युवयोः वीर्यम्। इन्द्राग्नी, प्रार्थनाः युवां प्रति गच्छन्ति; ताः ऋतेन मार्गेण समागच्छन्ति। युवयोः शक्तयः महान्ति; युवयोः आसनानि मार्गाश्च प्रतिष्ठिताः, रक्षणं च निश्चितम्। कः जानाति, कस्य कृते सोमपेषणे युवां सह पिबथः? कः युवां अत्र स्थापयति—यः बलवता दुर्गाणि भिन्दन्, मधुमत्तमं सोमं रममाणः? युवां, दानवन्तं पशुम् इव हस्तिनं वा, बहुषु स्थानेषु चरथः; न कश्चित् युवां निवारयितुं शक्नोति। सोमपेषणे, युवां महता वेगेन आगच्छथः, शक्त्या युक्तौ। सः, घोरः, सुशस्त्रः, धृतिमान्, युद्धाय सिद्धः—यदि दानवान् गायकं शृणोति, तर्हि इन्द्रः न स्त्रियाः समीपं गच्छतु। शुद्धाः प्रवहमानाः सोमाः, सिन्धो, समस्तानि कर्माणि व्याप्य, प्रवहन्ति। प्रवहमानाः दिवः, अन्तरिक्षेण, पृथिव्याः शृङ्गे, प्रवहन्ति। शीघ्राः, ज्योतिष्मन्तः, सिन्धो, सर्वद्वेषांसि नाशयन्तः, प्रवहन्ति। इन्द्राग्नी, वृत्रघ्नौ, नित्यजयिनौ, अद्भुतौ, बलदायकौ, युवां आह्वयामि। स्तोतारः, गीतविदः, मार्गदर्शिनः, युवां स्तुवन्ति; इन्द्राग्नी, धनाय युवां वृणे। युवां, एकेन कर्मणा, दशनवतिं दास्याः दुर्गाणि अपातयतम्। तेजस्विनं रूपं ययोः, ताभ्यां, अग्ने, शक्तियुक्तं स्तोत्रं प्रेषयामः। त्वं, अग्ने, सुवर्णरूपः, आदित्यस्य छायाम् इव, अस्माकं शरणं प्राप्तः, रक्षायै। त्वं, तीक्ष्णशृङ्गः वृषभ इव, घोरः धनुर्धरः, दुर्गाणि भिन्दन्। वयं विश्वानरं अग्निं, ऋतस्य ज्योतिः, अनवरतं तापम्, यज्ञाय इच्छामः। यः एतं यज्ञं, ऋतस्य ज्योतिः, प्रसारयति, सः ऋतून् इच्छया विमुञ्चति। अग्निः, प्रियेषु गृहेषु, अतीतानागतस्य कामम्, स्वजनैः सह, एकाकी तेजसा विराजते। तृतीयं अष्टमं भागम्—अग्निः, प्राचीनजन्मा, स्वेन रूपेण दीप्तः, कविना वृद्धः। अग्निं, बलस्य अपत्यं, शुद्धशिखं, अस्मिन यज्ञे, अस्मिन हविषि, आह्वयामि। त्वं, अग्ने, महाबलः, अस्माकं मित्रं भूयाः; दीप्तया शिखया, देवैः सह, अत्र बर्हिषि उपविश। तव शक्तयः उत्कुर्यन्ताम्, असुरं भिन्दिहि, अशिवान् सर्वान् नुद। एषा शक्त्या, रथसंमर्दे, स्पर्धायाम्, शत्रून् अपातयः; तं निर्भयेन हृदया रक्षन्तारं स्तुमः। न कश्चित् अस्य प्रवहमानस्य नियमं स्थातुं शक्नोति; युद्धे प्रतिद्वन्द्विनं भिन्धि। ते, हरितं, हर्षयन्ति, सुवर्णं, नद्यां शीघ्रतरं, इन्द्रकामम्, सोमबिन्दुं। इन्द्र, मयूरपिच्छाभूषितैः अश्वैः आगच्छ; त्वां न बन्धनकर्तारः अपि निवारयितुं शक्नुवन्ति—लक्ष्यं जयन्तं धनुर्धरमिव आगच्छ। त्वं, वृत्रघ्न, आवरणं भिन्धि, दुर्गाणि विदारय, आप्यसम्भव, श्वेताश्वरथ, इन्द्र, दृढानि अपि भिनत्ताः। त्वं, सागर इव, गम्भीरसंकल्पं पुष्णासि; गावः इव, समृद्धिं ददासि; नद्यः सरः इव, समृद्धिं संनयन्ति। यथा वृषभः तृषितः आपः न पराङ्मुखः याति, तथा त्वं अस्मान्, पितॄन् च, आगच्छ; कण्वैः सह, अस्माभिः सोमं पिब। निपीतः सोमः त्वां रञ्जयतु, दानवन् इन्द्र, यः ददाति; त्वं तस्य उत्तमस्य, पात्रे, सोमं अपिबः, बलं च जग्राह।