सामवेदः

वयम् वृद्ध्य जागरयामः, हे कुलैः स्तूयमान मह्यं, त्वं रुद्रस्य पूजनीयस्य स्तोत्रस्य तत्त्वं विद्धि। स महान्, अचलः, धूमध्वजः, अग्रदीप्तः, अस्मान् प्रज्ञानं बलं च प्रेरयतु। स देवचिह्नः, जनानां पतिः, सुहृदिव, महातेजाः अग्निः, स्तोत्रैः अस्माकं श्रुत्वा अवतुद्यताम्। त्वदर्थं, सुतकाले, बहुप्रार्थितैः सह, बलाय, शुभं गोभ्यः, दातारं च, गीयताम्। स हि सुमनाः, यदा स्तुतयः तम् उपयान्ति, न धनं पशुभिः समृद्धं रोद्धुम् इच्छति। स शत्रूनां हन्ता, पशुवत्सल गृहम् प्रति यायात्; शक्तिभिः सः अस्मान् न निराकरोतु। विष्णुः त्रिः पदा व्यक्रमीत्; सः त्रिः पदं न्यधात्, सर्वं रजसि संस्पृशन्। विष्णुः रक्षकः, दुर्जयः, त्रिपदं कृत्वा, तस्मात् धर्मान् धारयति। पश्यत विष्णोः कर्माणि, यत्र तस्य धर्माः प्रकाशन्ते, यः इन्द्रस्य प्रियः सखाः अस्ति। विष्णोः परमं पदं, विवस्वन्तः मनीषिणः नित्यं पश्यन्ति, यथा व्याप्तं दिवि नेत्रम्। तं परमं पदं, प्रेरिताः कवयः, जाग्रतः, सदा संयुक्ताः सन्दीपयन्ति। यत्र विष्णुः पदा न्यधात्, पृथिव्या उरस्य उपरि, तस्मात् देवाः अस्मान् पान्तु। त्वं वा यज्ञकर्ता वा, अस्मासु मा रुष्यः; दूरात् आगच्छ, वा समीपात् अस्माकं वाक्यं शृणु। इन्द्र, तव प्रार्थनया कृतानि एतानि, सुतकाले, गायकाः धनकामाः, मधुनि भृङ्गवत्, रथे पादं स्थापयन्तः, समासीनाः। अहम् प्राचीनं स्तोत्रं स्तुतवान्; ब्रह्मणे च इन्द्राय च तद् वद। सत्यानि महावाक्यानि अन्वितानि, गायकस्य चिन्तनानि प्रवृत्तानि। इन्द्रः महद् धनं चालयामास; पृथिवी, सूर्यः, दीप्ताः शुद्धाश्च, गावां दातारः, सोमरसाश्च, इन्द्रं हर्षयन्ति। सोमः, इन्द्रस्य पातवे, वृत्रहणे, दक्षाय, दाताराय, देवाय, स्वे उपविष्टाय, स्रवति। वयं तव मित्राणि, विश्वशिप्र, च युष्मान् बुद्धिमन्तः, तेजसः गन्धं प्राप्नुयाम; वीर्यस्य धनं च लभेमहि। ते हरितः पिङ्गलः अश्वः, जलैः शुद्धीक्रियते, यः मदेन सह सर्वेभ्यः देवेभ्यः याति। हे इन्द्र, को मर्त्यः त्वां, महाधनं, जयेत? सदा श्रद्दधत्, बलवान्, परं दिवि बलं इच्छति। त्वं, दातार, वृत्रस्य हन्तु, अस्मान् प्रेरय; तव नेतृत्वेन, अश्व्याजिन, वयं प्रज्ञया सर्वाणि आपदः अतिक्रामेम। मधुमत् सोमः, हे अध्वर्यु, पात्रात् स्राव्यताम्; एवं सत् वीरः नित्यं स्तूयते। इन्द्र, अश्व्याजिन, त्वं प्राचीनं स्तोत्रं न परित्यजसि; त्वं बलात् उदितः, अनियन्तव्यः। वयं तम्, वीर्यस्य ईश्वरं, आह्वयामः, यः प्रज्ञया, अव्ययैः च, वृद्धिं गच्छति। देवाः गीत्या तम्, तेजस्विनं, अप्रमेयम्, देवेषु होत्रारं, स्थापयन्ति। वयं, महादानकामाः, प्रेरित, अग्निं, दीप्तज्वालं, रथ्यं, प्रज्ञायै, सोमाय, दीप्तयज्ञाय, प्राचीनाय, स्तौमः। सोमः, पेषणैः स्रुतः, अच्युतान् व्रतान् अतिक्रम्य, नगरे मानववत्, वनानि उपविष्टः। सः लघुषु अतिक्रम्य, विजयी रथ्यः इव, बलकामः, शुद्धः, प्रवहति; स्तुत्यः सोमः, प्रज्ञया, गायकैः सह। वयं अद्य एनं महाबलिनं आयुधिनं पूरयाम; तस्माद् सुतकाले, तस्मै सुतं सोमं वह; इदानीं तं कीर्तिमन्तं भूषय। यथा वृकः अपि, रक्षिता, पन्थासु आत्मानं भूषयति; एवम्, एषः स्तुत्या हृष्टः, हे इन्द्र, श्रेष्ठया धिया, अत्र आगच्छतु। इन्द्राग्नी, यूयं तेजसा दिवः लोकान् भूषयथः; एषा वः वीर्यश्रीः। इन्द्राग्नी, स्तोत्राणि वः प्रति गच्छन्ति; सत्यपथैः समीपं यान्ति। इन्द्राग्नी, वः शक्तयः महान्ति; आसनानि पन्थाश्च स्थापिताः, रक्षाः अपि निश्चिताः। कः वेद, सुतकाले, कस्यार्थं यूयं सह पिबथः? कः युवां अत्र स्थापयत्—यः बलात् पुरो विदार्य, मधु सोमे रमते? यथा महादातुः पशुः हस्तैर्वा गजः, सर्वत्र विचरति; न कश्चन युवां निरुध्यते। सुतकाले, महाबलिनौ, वेगेन याथः। यः घोरः, सुवर्मा, धृतिमान्, युद्धाय सज्जः; दातारं गायकं श्रुत्वा, इन्द्रः न स्त्रीपार्श्वं गच्छतु। शुद्धाः वहन्तः सोमाः, हे सिन्धोः, सर्वाणि कर्माणि व्याप्य प्रवहन्ति। वहन्तः दिवः, अन्तरिक्षात्, पृथिव्या उरस्य उपरि प्रवहन्ति। शीघ्राः दीप्ताः सिन्धवः प्रवहन्ति, सर्वद्वेषांसि नाशयन्त्यः। अहं इन्द्राग्नी, वृत्रहणौ, नित्यजयिनौ, अदित्यानि बलदातरौ, आह्वये।