सामवेदः

इन्द्रस्य बलं तेजश्च, यदा सः उभे लोकौ चर्मणेव संनयन्, प्रकटितमासीत्। सा च कन्या, सौम्या, धनवती, प्रियंवदा, सदा सुमना, शुभा चासीत्। अथ महाबलः इन्द्रः, तस्य युक्ते सुश्लक्ष्णे, समदृशे हरिदश्वयुगलेन सह, समीपमागच्छतु इति आहूयते। तौ हरिदश्वौ, नमतशिरसौ, अप्सु मध्ये स्थितौ, दशभिः शृङ्गैः सर्वतः दिशः सूचयन्तौ। अष्टमश्च द्वितीयार्धश्च स्वस्वं मार्गं धावन्ति; सोमपात्रं प्रति, वीराय, बलिनेम्, मत्ताय सोमाय, पवमानाः शीघ्रं यान्ति। अत्र, स्तोत्रेण युक्तौ तौ हरिदश्वौ शीघ्रं मित्रं स्तोतारं स्तुत्यं इन्द्रं आनयेताम्। वृत्रहन्ता इन्द्रः, हविर्भिः समृद्धः, सोमं पीतवान्; सः अस्मान् न परिहन्यात्, यः महाबलः, सदा सम्पूर्णः। तव सोमबिन्दवः, सिन्धवः इव सागरं प्रति, आगच्छन्ति; त्वां कश्चन न अतिवर्तते, हे इन्द्र। त्वं, महत्त्वे प्रकटितः, हे महाबल, सोमपानाय जागरूकः, उदरेषु, ओजसा संप्रकाशितः। सोमः, हे वृत्रहन्तरि इन्द्र, तव उदराय प्रियः भूयात्; बिन्दवः तव वासयः प्रियाः भवन्तु। वृद्ध्याऽऽप्यायनं प्रबुद्धः, एतद् विद्धि, हे स्तुत्य, सर्वकुलेन स्तुत्य, रुद्रस्य स्तोत्रं शृणु। सः महत्तमः, अचलः, धूमध्वजः, अग्रदीप्तः, अस्मान् प्रज्ञानाय बलाय च प्रेरयतु। तद् दिव्यं लक्षणं, जनानां स्वामी, हितकरवत्, स्तोत्रैः शृणोतु—महातेजाः अग्निः। तं, त्वदर्थं, सान्निध्ये, बहुप्रार्थितेन सह, बलाय, या शुभा धेन्वर्थे, दानवतां कृते, गायेम। सः शुभः, गवां-धनं दातुं न वर्जयति, यदा गीता तम् प्राप्नुवन्ति। सः रिपुहन्ता, सदा गवां-धनेषु यजमानं प्रति यातु; शक्तिभिः अस्मान् न परिहन्यात्। विष्णुः त्रिणि पदा न्यधत्त; सः त्रिः पादं न्यधत्त, सर्वं रजः समावृत्य। विष्णुः, रक्षकः, अजेयः, त्रिः पदानि न्यधत्त; तस्माद् धर्मान् धारयति। पश्यत कर्माणि विष्णोः, यत्र तस्य धर्माः प्रकाशन्ते, इन्द्रस्य प्रियसख्युः। तद् विष्णोः परमं पदं, विप्राः सदा पश्यन्ति, दिवि नेत्रमिव प्रसारितम्। तद् विष्णोः परमं पदं, प्रबुद्धाः कवयः, सदा संयुक्ताः, स्फुरन्ति। तस्मात्, यत्र विष्णुः पदानि न्यधत्त, पृथिव्याः शृङ्गे, देवाः अस्मान् पालयन्तु। त्वं, यजमानश्च, अस्मान् न रोषयेताम्; दूरात् अस्मिन्समवाये आगच्छ, अथवा समीपे स्थित्वा शृणु। एते हि, तव प्रार्थनया, सान्निध्ये, स्तोतारः, धनकामाः, मधुमक्षिकाः इव मधुप्रति, उपविष्टाः, हे इन्द्र; रथपादं न्यधुः। अहं प्राचीनं स्तोत्रं स्तुतवान्; तद् ब्रह्मणे च इन्द्राय च कथय; महावाक्यानि सत्यस्य अन्वितानि; स्तोतुः चिन्ताः प्रवृत्ताः। इन्द्रः, महद् धनं चालयामास; पृथिवी, सूर्यः, विशुद्धाः, गवांदाता, सोमरसाश्च, इन्द्रं हर्षयामासुः। सोमः, इन्द्रस्य पानाय, वृत्रहन्तुः, निष्क्रान्तः, दक्षिणाय, दानाय, देवाय, स्वासने स्थिताय। वयं, तव मित्राः, विश्वदीप्त, तथा युष्मान्, प्राज्ञाः, बलस्य गन्धं प्राप्नुयाम; वीर्यस्य धनं लभेम। ते, कपिलः हरिदश्वः, आपः सम्यक् शुद्धीकुर्वन्ति, यः मदेन सह सर्वान् देवान् प्रति गच्छति। कः नरो, हे इन्द्र, अपि त्वां जयेत्? नूनं, हे दानवन्, श्रद्धया, बलवान्, परमं स्वर्गं प्रति बलं इच्छति। त्वं, दानवन्, अस्मान् वृत्रस्य वधे प्रेरय; ये प्रियं धनं ददति; तव नेतृत्वेन, हे हर्यश्व, वयं सर्वाणि क्लेशान् प्राज्ञैः अतिक्रामेम। मधुमदं सोमं, हे अध्वर्यु, पात्रात् स्रावय; एवं सततम् वृद्धो वीरः स्तूयते। इन्द्रः, हर्यश्वरथः, प्राचीनं स्तोत्रं न जहाति; सः शक्त्या उत्थितः, न निगृह्यते। वयं तं, बलस्य स्वामिनं, आह्वयामः, हे विश्रुताः, यः प्राज्ञैः, अचलैः, वर्ध्यते। देवाः, गीत्या, तं देवम्, तेजस्विनं, अनृत्यं, हविर्धायिनं, स्थापयामासुः। अतीव दानकामः, हे कवये, अग्निं दीप्तशिखं, रथिनं, एषा बुद्धये, सोमाय, ज्योतिष्मते यज्ञाय, प्राचीनाय स्तुतये, स्तौहि। सोमः, अद्रिभिः पिष्टः, अच्युतान् वारणान् अतिक्रम्य प्रवहति; सः कपिलः, नगरस्थ इव, वनेषु उपविश्यति। सः, लघुषु अतिक्रम्य, विजयी रथीव बलमिच्छन्, शुद्धः, सोमः, स्तुत्यः, प्राज्ञैः, गायकैः सह प्रवहति। वयं, अद्य, एनं महान्तं, शस्त्रवन्तं, पूरयाम; तस्मै सान्निध्ये सोमं नय; इदानीं विश्रुताय समलङ्कुरु। अपि वृकः, रक्षिता इव, मार्गेषु अलङ्कृतः; सः, अस्मिन्स्तोत्रे रममाणः, इन्द्रः, उत्तमेन चिन्तया अत्र आगच्छतु।