सामवेदः

शुचिम् एतं प्राचीनं गीतं स्तुतम्, देवतानाम् नामभिः युक्ताः प्रज्ञाः अपि तं शोभयन्ति स्म। यथा बलवता रश्मिना युक्तः अश्वः, तथा वयं विधिना अग्निं सम्यक् मानयेम, यज्ञस्य अधिपतिं। सः पुत्रः, महाबलः, दीर्घदर्शी, सुमनाः, दातृश्च, अस्माकं भूयात्। सः नः सर्वदा रक्षतु, दुःखात्, समीपात् च दूरात्, मृत्योः च पापात् च, सर्वेषां प्राणिनां हिताय। त्वं, हे इन्द्र, संग्रामेषु सर्वान् शत्रून् अतिक्रान्तवान्; शापघ्नः, सृष्टिकर्ता, वृत्रघ्नश्च—त्वं जयसीति। भूमयः तव महतीं वीर्यं अन्वयन्, यथा मातरः शिशुं; त्वं समस्तान् रिपून् विदारयसि, यदा कोपेन वृत्रं निर्जित्य जयसीति। यज्ञः शत्रून् प्रत्यनयत्, दिवि आवरणं कृत्वा। इन्द्रः, सोममदेन, अन्तरिक्षं व्यदालयत्, दिवः विस्तारं च, यदा सः वज्रेण वपाम् अपाटयत्। सा अग्नयः अङ्गिरसोः उत्थिता, गुह्यानि प्रदेशान् विहाय प्रकाशिता; सा पूर्वं निहिता, इदानीं तं छादनं अपानयत्। सः महाबलः, सभायाम् विजयी, सर्वैः गीतैः आहूयताम्, सहायता हेतु। यो अजितः, सोमपः, अचलः, धृतिमान् वीरः। हे इन्द्र, अस्मभ्यं धनं दातुम् अर्हसि—विभूतिम्, समृद्धिं जानन्; संपद्-स्पर्धायां अस्मान् रक्ष। तव महतीं शक्तिं, कौशलं, बुद्धिं च, इन्द्र, वज्रः इच्छितः मनसा तीक्ष्णीकृतः। तव वीर्यं द्यौः, तव कीर्तिं पृथिवी, आपः पर्वतानि च त्वां प्रेरयन्ति। त्वं विष्णुना, विश्वव्यापिना, मित्रेण, वरुणेन च स्तूयसे; गणः त्वयि हृष्यति, मरुतः अपि। त्वां, अग्ने, बलाय, जनाः स्तुवन्ति; देव, अजितः भव, शत्रून् नाशय। अग्ने, गवां कामाय, अस्मभ्यं धनं अन्विष्य, विस्तृतं समृद्धं कुरु। महत् धनं प्राप्त्वा, अस्मान् परस्य भागं मा नय; यथा सह विजयसे, तथा अस्माकं धनं विजयी भव। यस्य कोपात्, सर्वे जनाः वन्दन्ते, यथा नद्यः समुद्रम्। सः, वज्रिणा, शतमुष्टिना, वृत्रस्य शिरः अपाटयत्, प्रतिरोधिनः। तस्य तेजः, बलं च—यदा इन्द्रः उभे लोकौ चर्मणा इव संयोजयत्। सा कन्या, दयावती, धनवती, हृष्टा, शुभा दुहिता। आगच्छ, महाबल, तव शुभे, सम्यक्तनू युक्ते, युग्ये, समीपं प्राप्नुताम्। तौ, जलेषु, नम्रशिरसौ तिष्ठतः; दशशृङ्गे, सर्वदिशः सूचयतः। अष्टम्यः अर्धं च स्वस्थानं प्रति धावतः; सोमस्य पातवे, वीराय, महाबलाय, सुताः शीघ्रं यान्ति। अत्र, प्रार्थनया युक्ते, अश्वे, इन्द्रं शीघ्रं आनयन्तु—मित्रं, स्तुत्यं गायकम्। सः वृत्रहा, हविर्भिः समृद्धः, अपिबत्; आगच्छतु, अस्मान् माऽपकर्षतु, यः बलसम्पन्नः। त्वां प्रति, इन्द्र, स्रवन्ति, यथा नद्यः समुद्रं; त्वां कश्चन न अतिचक्राम। त्वं, महाबल, महत्त्वे प्रकटितः, सोमपानाय जागरूकः, उदरस्य अन्तः। सोमः, इन्द्र, वृत्रहन्, तव उदराय प्रियः भूयात्; स्रवः तव वसतिषु प्रियं भूयात्। प्रबुध्यस्व, वयोऽन्वितः, इदं विद्धि, यः स्तुत्यः, प्रत्येकग्रामे, स्तोत्रं रुद्राय। सः महाबलः, अचलः, धूमकेतुः, पुरःप्रभः, अस्मान् प्रज्ञाय, बलाय प्रेरयतु। सः दिव्यः चिह्नः, जनस्य ईशः, यथा दाता, स्तोत्रैः अस्मान् शृणोतु—महातेजाः अग्निः। त्वदर्थम्, सवने, बहुहूयमानः, बलाय, शुभाय, गोवत्साय, दातृभ्यः गीयताम्। सः शुभः, न कदापि, गोमद् धनं निवारयति, यदा गीतानि तम् प्राप्नुवन्ति। सः शत्रुघ्नः, गवां समृद्धिं प्रति गच्छेत्; शक्तिभिः, अस्मान् न पृच्छतु। विष्णुः त्रिः पदानि अकल्पयत्; त्रिः पादं न्यधात्, सर्वं रजः व्याप्य। विष्णुः रक्षकः, अदृश्यः, त्रिपदं कृत्वा, तस्मात् धर्मान् धारयति। पश्यत विष्णोः कर्माणि, येभ्यः धर्माः प्रकाशन्ते, इन्द्रस्य प्रियसखा। तद् विष्णोः परमं पदं, सदा पश्यन्ति धीमन्तः, यथा व्याप्तं दिवि चक्षुः।