सामवेदः

शृणुत, भगवन्तः! कदा सोमराजोऽस्माकं दुरात्मानं देवद्विषं च दूरं नयति, स च बलवान् सन्दिग्धान् अपि नाशयति। तं सोमं ऋत्विजः स्नेहयन्ति, अलङ्कुर्वन्ति, संयुञ्जन्ति च; त एव तस्य शक्तिं प्रबोधयन्ति, मधुना स्नेहयन्ति। हिरण्यपादाः ते पशुं सलिलेषु गृहीत्वा, यदा सः नद्याः निष्क्रामति, स्वासं वहन्, आकर्षन्ति। तं प्राज्ञं, पावनं देवम्, गायेम; महान् तस्य प्रवाहः प्रवहति, तमः त्वरया धावति। सः, इव फणिनः त्वकं त्यजति, शोभनः सर्पति; युवानिव क्रीडन्, हरितः प्रसरति। सः श्रेष्ठः राजा दिवा लोके प्रतिष्ठितः, दीप्तिमान् विराजते; हरितः सः घृतस्नातः, शोभनः, सागरः इव, रथप्रभः, धनाय गृहाय च शुद्ध्यति। अग्ने! अष्टमं, प्रथमार्धं, सर्वैः अग्निभिः, एष यज्ञः, एषा वाचः, बलवता तेजसा च सिद्धिं गच्छतु। यत् सततम् अस्ति, तं प्रत्येकं देवम् उपास्महे; तव हि होमः प्रज्वलति। जनपते! प्रियो होता, रमणीयः, प्रियः अस्माकं भूयात्; वयं स्वेषु अग्निषु प्रिया भवेम। इन्द्रं वयं जनाय आह्वयाम, सः सर्वान् अतिक्रान्तः; सः केवलं अस्माकं अस्तु। महाबलिन्! त्वं एतम् हविर् यज्ञे गृहाण; अस्मभ्यं पोषणं वृद्धये, अजय्य, कुरु। सः वृषा इव गणेषु जातः, बलात् जनान् प्रचोदयति; त्वं अधिपः, अजय्यः। भगवन्! अद्भुतया सहाय्या अस्मान् दानेषु प्रेरय; अग्ने! त्वं अस्य वित्तस्य सारथिः— अस्मान् सुरक्षितं शरणं नय। सखिभिः सह, ये अनपायिनः, नित्यसन्तः, सन्ततिं प्रजां च पालय; अग्ने! दैवीः द्वेषांसि, अधर्मिणां च आपदः अस्माकं दूरं कुरु। विष्णो! किं ते प्रसिद्धं नाम यया त्वं परिवेष्टि? अहम् अवदं— "अहम् शिपिविष्टः"— मा अस्मद् रूपं गुह्यं कृथाः, यदा त्वं अन्येन रूपेण सभा उपजगाम। शिपिविष्ट! इदानीं तव हविः ब्रवीमि, मह्यम् कृत्यं विद्वान्; त्वां स्तौमि, यः वनस्पति, यः अस्य विष्णोः अन्ते स्थितः। विष्णवे 'वषट्' इति ब्रवीमि; शिपिविष्ट, हविर् गृहाण। मे स्तुतयः त्वां प्रति यान्तु; सर्वे वः सुखेन अस्मान् सदा पालयन्तु। वायो! त्वां प्रतिगच्छामि, शोभन, मधोऽग्र्येना भागेन; सोमं पातुम् आगच्छ, स्तुत्य, गणेन सह। इन्द्रवायू! यूयं एषां सोमानां पानाय अर्हथः; यथा आपः समं स्रवन्ति, तथा प्रवाहाः युवां प्रति वहन्ति। वायव इन्द्र च, महाबलिनौ, गणेन सह, एकेन रथेन सोमपानाय समं आगच्छतम्। रात्र्या अलङ्कृता, तदा यूयं स्पर्धां प्रति आगच्छथः; यदा धियः विवस्वतः हरितं प्रेषयन्ति। तं सोमं सम्पद्यते, यः इन्द्राय प्रियः, गाः बलात् ददुः, प्राचीनेषु अपि, अधुना च, विप्राः। तम् पावनं, प्राचीना गीतिः स्तौति; प्रेरिताः धियः, देवतानाम् नामानि वहन्त्यः, तं अलङ्कुर्वन्ति। अग्ने! इव दृढशक्त्या वाजिनः, त्वां श्रद्धया पूजयेम, यज्ञस्य अधिपतिं। सः पुत्रः, महाबलः, दूरदर्शी, दयालुः, दातृ च, अस्माकं भूयात्। सः सदा अस्मान् रक्षतु, पापात्, समीपात्, दूरात्, मृत्युतः, दुरितात् च, सर्वेषां जीवितानां हेतोः। इन्द्र! त्वं संग्रामेषु सर्वान् रिपून् अतिक्रान्तः; शापघ्नः, स्रष्टा, वृत्रहा— आक्रान्तारं जेषि। भूमयः तव महता बलात् अनुयान्ति, यथा मातरः शिशुं; त्वं सर्वान् शत्रून् विदारयसि, यदा इन्द्र! क्रुद्धः वृत्रं जेषि। यज्ञः शत्रून् प्रतिनिवर्त्य, दिवि आवरणं कृतवान्। सः अन्तरिक्षं, दिवः विस्तारं च विविवेश, सोममदेन, यदा इन्द्रः वलम् अहनत्। सा, अङ्गिरसाम् उद्भूता, गुह्यान् देशान् विवृणुते; सा, निहिता, इदानीं आवरणं अपाकरोति। सः महाबलः, सभायाम् विजयी, सः सर्वैः स्तुत्यः, तं प्रेरयेम सहाय्याय। सः योधा, अजय्यः, सोमपः, अचालितः, धृतिमान्। इन्द्र! अस्मभ्यं वित्तं देहि, समृद्धिं जानन्; धनस्पर्धायाम् अस्मान् पालय। सा तव महती शक्तिः, कौशलं, बुद्धिः, वज्रं काम्यं मनः तीक्ष्णयति। इन्द्र! तव वीर्यं दिवः कीर्तयति, पृथिवी यशः; आपः, पर्वतानि, त्वां प्रेरयन्ति। विष्णुना, मित्रेण, वरुणेन, मरुद्भिः च त्वं स्तूयसे; तव गणाः प्रमोदन्ते। अग्ने! बलाय, जनाः त्वां स्तुवन्ति; अजय्य, शत्रून् नाशय। अग्ने! पशूनां कामाय, अस्मभ्यं वित्तं अन्विष्य; विस्तीर्णं, समृद्धं कुरु। अग्ने! महान् वित्ते, अस्मान् परस्य भागाय मा नय; यथा सह विजयसि, तथा अस्मभ्यं वित्तं जेषि। एकस्य रोषात्, सर्वे जनाः नमतः, यथा सिन्धवः समुद्राय। सः, इन्द्रः, वृत्रस्य शिरः छित्त्वा, यः प्रतिरोधयत्, शतसंधिना वज्रेण, बलिना, विदारयत्। एवं, भगवन्तः, एते देवाः, सोमः, अग्निः, इन्द्रः, विष्णुः, वायुः, स्वबलैः, स्तुतिभिः, यज्ञैः च, अस्मान् पालयन्तु, सम्पदः ददतु, शत्रून् नाशयन्तु, धर्मे स्थापयन्तु च।