सामवेदः

सौमस्य सवने, वृषभाय त्वं, समर्पितं मधु सम्यक् प्राशयामः, तव तृप्त्यै, तव रतये। तव हि, इन्द्र, कुम्भेषु च पात्रेषु च निःसृतः सोमः, तव एव स्वामित्वात्, तेन त्वं पिब, त्वमेव हि तस्य अधिपः। संयोगे पुनः पुनः, बलं बलम् उपसंहरन्तः, वयं इन्द्रं मित्रम् इव आवहामः, स्पर्धायाम् अस्माकं साहाय्यार्थम्। अत्र आगच्छ, इन्द्र, उपविशतु च, वयं मित्रैः सह स्तोत्रैः पूर्णस्वरेण गीतिं कुर्मः। एषः निःसृतः सोमः, दानानां पतये, तव एव; बलवन् गायक, तेन त्वं पिब। इन्द्रः महाबलः अस्माकं अग्रे अस्तु, वज्रधृतः महत्त्वं प्राप्नुयात्, दिवं तस्य शक्तिः न सीमयेत्। आगच्छ, इन्द्र, अस्माकं कृते सुवर्णं धनं भूमिवन्तं दक्षिणेन हस्तेन गृहाण। पशुपतये गिरिश्रेष्ठाय सत्यपुत्राय इन्द्राय यथार्हं गायन्तु, सत्यधर्मणि। कस्मिन्न् अद्भुतेन उपायेन अस्माकं मित्रः सदा वृद्धिमान् दूतः भवति? केन महता आधारः सः वरणीयः स्यात्? सभासु विजयी सः महाबलः, तस्मै सर्वासु सभासु गीतिं समर्पयन्तु, प्रेरणाय च साहाय्यार्थम्। आसनस्य अधिपतये, अद्भुताय, प्रियाय, इन्द्रेण स्पृह्याय, बुद्धिसंपन्नं हविः वहन्तु। याः तव पन्थानः, देवाः, दिवः अधः येन त्वं अश्वं प्रावर्तयः, ताः शृण्वन्तु। शुभं शुभं नः आगच्छतु, शतक्रतो इन्द्र, यदा त्वं अस्मभ्यं बलं च प्रियताम् च ददाति। अयं सोमः निःसृतः, मरुतः तं पिबन्ति, तेजस्विनौ अश्विनौ अपि तद् आस्वादयतः। पर्यवेक्षणशीलाः, उत्सुकाः, इन्द्रं जयाय जन्मनं, वीर्यकामाः, उपासते। वयं न देवांश् हिंसामः, न च वयम् अपथेन आगच्छामः; वयं ऋतस्य पन्थाम् अनुव्रजन्ति। उषाः आगता, महतीया गीत्या, ज्योतिर्मयीया; अथर्वन्, दिव्यं सवितारं स्तौहि। एषा अप्रतीता उषाः प्रकाशते; दिवः प्रिया, अश्विनौ, त्वां उन्नतान् स्तोत्रेण स्तौमि। इन्द्रः, दधीचेशु अस्थिभिः, अजयी, नवतिः नव शत्रून् अपातयत्। आगच्छ, इन्द्र, हर्षयन्त्या सोमेन, सर्वैः सोमोत्सवैः, महाबलः, विपुलबलः। अधुना, इन्द्र, महाबल, अस्मान् रक्षाभिः आगच्छ। स इन्द्रः, यः उभे लोकौ स्वबलविक्रमाभ्यां स्थापयत्, इव चर्मणी उन्नमयन्। एषः तव वाक्, कपोतः इव नीडं प्रति, समीपं आगतः; त्वं तं न अवमंस्यः। वातः अस्मभ्यं आरोग्यं वहतु, हृदि सुखं हर्षं च आनयतु; रोगान् अपाकरोतु। यं मन्युः न स्पृशति, यं विद्वांसः वरुणः मित्रः अर्यमन् च रक्षन्ति—तं कश्चन न हिंसति। पूर्ववत् वयं गोभिः, अश्वैः, रथैः च समृद्धिम् प्राप्नुयाम, महतीं कीर्तये। इन्द्र, एते चित्राः, अस्मभ्यं घृतं समर्पयन्ति; एते अमृतस्य धाराः वहन्ति। एषया प्रार्थनया, गोकामेन, इन्द्र, त्वं सोमयज्ञे प्रकटितः। सरस्वती, शुद्धा, अश्ववती, बलवती, बुद्धिसंपन्ना, अस्माकं यज्ञम् इच्छेत्। नहुषस्य अपत्येषु कः इन्द्रं सोमेन तर्पयेत्? सः अस्मभ्यं धनं ददातु। अत्र आगच्छ, यत् त्वं तृषितः, इन्द्र; सोमं पिब; एष मे बर्हिषि आसनं। महत् त्रयाणां शरणं—मित्रस्य, अर्यम्णः, अपराजितस्य वरुणस्य। तव साहाय्येन, इन्द्र, वयं रथानां पथगाः, धारकाः च। तृतीयं, आद्यभागम्—सोमाः त्वां हर्षयन्तु; अस्मभ्यं धनं ददातु, अश्महस्त, स्तोत्रद्वेषिणः जहि। गीतप्रिय इन्द्र, अस्माकं निःसृतं सोमं पालय; त्वं मधुधाराभिः तुष्यसि, त्वत्तः कीर्तिर्जायते। इन्द्रः सदा स्तुत्यः; यं देवाः पूजयन्ति, तम् न कश्चित् परित्यजति, वीरम् इन्द्रम्। त्वां प्रति, इन्द्र, बिन्दवः समुद्रं प्रति नद्यः इव संगच्छन्ति; त्वां न कश्चन अतिक्रामति। गायकाः केवलम् इन्द्रं, महाबलम्, गायन्ति; स्तोत्रैः इन्द्रं स्तुवन्ति, वाचः इन्द्रम् आह्वयन्ति। इन्द्रः अस्मभ्यं बलं च ऋभूणां धनं च ददातु; महाबलः अस्मान् उत्साहं प्रचोदनां च ददातु। सत्यं, इन्द्र, सः महतीं भीतिं अपाकरोतु; यः स्थिरः, प्राज्ञः च, सः मनुष्येषु श्रेष्ठः।