सामवेदः

वणिजां वित्तं त्वं वेत्सि, मातृभिः सह तद् गृहं स्वं संज्ञयसे। सत्यचेतसा गृहे दूरमित्यं गीतं निर्मसि, यत्र चिन्ताः स्पर्धन्ते। त्रिवर्णशुभ्रपक्षैः तेजः स्थापितवानसि, पुनः पुनस्तेजः स्थापितवानसि। अस्मभ्यं च गावां वित्तं, अश्वानां धियं, नरां बलं च सहायाय दातुमर्हसि। यो हर्षमयः, पुरुषाः, स्वेदमानः, सत्यबलः, तस्य उत्सुकस्य कामं विद्यात। अमृताः पुत्राः अस्माकं गीतानि शृण्वन्तु, ते नो अनुग्रहं कुर्वन्तु। दिवा पृथिवी, युवयोः स्तुतये महतीं तेजस्विनीं स्तुतिं वहामः, शुद्धां प्रशंसायै। स्वं शुद्ध्वा, युवां स्वबलात् शासनं कुरुतः, स्वस्वरूपेण; प्राचीनं सत्यं पुरस्कृतवन्तौ। मित्रस्य महत् साहाय्यमस्ति, सत्यं धारयन्, यज्ञस्य पार्श्वे उपविष्टवान्। अस्माकं सभायां इयं वाणी कपोत इव नीडे; इदं वचनं न तवतः गुह्यं करोमि। दानपते, स्तुतिपते, वीर्यवन्त्, तव यशः शुभया वाचा सह अस्तु। शतशक्तिन्, अस्माकं साहाय्याय समरे सम्यक् उत्तिष्ठ; मित्रेषु वयं वदेम। गावः आप्यायनस्थलं प्राप्ताः, यज्ञरसेन महत्यः, सुवर्णकर्ण्यः। अद्रयः संप्रवृत्ताः, मधुरः सोमः पात्रे निषिक्तः, आप्यायनस्य निर्गमे। ते श्रद्धया आप्यायनस्थले निषिञ्चन्ति, उच्चचक्राः, दूरयात्रिकाः, अनवद्याः धाराः। त्वया सह न भयमपि न श्रमं कुर्मः, महाबल, तव तीक्ष्णसख्ये; तुर्वशायाद्वयोः कृतानि कर्माणि पश्येम। वामपार्श्वेन त्वं, महाबल, प्रेरयसि; दाता अस्य न कुप्यति। मधुनिषिक्ताः सुसज्जिताः गावः निर्गच्छन्ति; आगच्छ, प्रवाहितं सोमं पिब। मम एते स्तवाः, पुरूवस, ज्योतिष्मन्तः, शुद्धाः, प्राज्ञाः, त्वां स्तोत्रैः स्तुतवन्तः। अयं सहस्रर्षिभिः पूजितः, समुद्रवत् विस्तृतः; तस्य महत्त्वं सत्यं, यज्ञेषु मनीषिषु च तद् वीर्यं स्तौमि। यस्मिन्सर्वे, आर्यदासाः, वशे स्थिताः; शत्रुः अपि विरोधी जितः। तुभ्यम्, ज्योतिष्मन्, वित्तं दीयते। शीघ्रिणः मधुमन्तं घृतं गायन्ति; ऋषयः स्तोत्रं गायन्ति। अस्माकं वित्तं विस्तृतं, महद् वीर्यं; अस्माकं धाराः, हे इन्दो, अस्माकं भवन्तु। इन्दो, गावाश्वैः सम्युत, कुशलः, धनवान्, शुद्धवर्णः, त्वं गवां मध्ये धार्यः। अस्माकं मित्रवत्, हरिपत, दिव्यतम, श्रेष्ठः भव; साधुषु ज्योतिष्मान्। इन्दो, अस्मद् वयं देवद्विषः, द्विमनसः च, दूरं कुरु; त्वं महाबल, अपाकुरु। ते अभिषिञ्चन्ति, भूषयन्ति, संयुञ्जते; बलं प्रेरयन्ति, मधुना अभिषिञ्चन्ति। सुवर्णखुराः जलस्थे पशुम् गृह्णन्ति, यदा सः प्राणन् नदीं विहाय पतति। ध्यायस्व प्राज्ञं, शुद्धिमन्तं; महती धारा प्रवहति, तमो धावति। अहिः त्वचं त्यजति इव, शोभनः सर्पति, कुमार इव क्रीडन्, पिङ्गलः प्रवर्तते। प्रथमः राजा दीप्तमान्, दिवा लोके प्रतिष्ठितः; पिङ्गलः, घृते स्नातः, शोभनः, समुद्रवत्, रथवान्, वित्ताय गृहे शुद्ध्यति। अष्टमं, प्रथमार्धं, सर्वैः अग्निभिः, हे अग्ने, यज्ञं वचः च, वीर्येण यशसा च सिद्धिं प्राप्नुयात्। यत् सततमस्ति, तं देवमेकं यजामः; तुभ्यं हव्यं ज्वलति। जनस्य पतिः, प्रियः होतृ, अस्माकं प्रियः अस्तु; वयं स्वाग्निषु प्रियाः स्याम। इन्द्रं वयं आह्वयामः, सर्वाधिकं, जनाय; सः अस्माकं एव भवतु। महाबल, यज्ञे त्वं इदं हविः गृहाण; अस्माकं पोषणं वृद्धय; अजितः भव। गवां मध्ये वृषभ इव, वंश्यः, त्वं जनान् बलात् प्रेरयसि; त्वं स्वामी, अजितः। भगवन्, तव अद्भुतसहाय्येन अस्मान् दानाय प्रेरय; अग्ने, अस्य वित्तस्य सारथिः असि—अस्मान् सुरक्षितं शरणं नय। अस्माकं अपत्यं पौत्रं च सखिभिः, अव्ययैः, सदा रक्ष; अग्ने, देवद्विषः, अधर्मिणां चापदः दूरं कुरु। तव कीर्तितं नाम किं, हे विष्णो, यत् त्वं परिवृत्य स्थितः? अहं शिपिविष्ट इति उक्तवान्; रूपं नो न गुह्यं कुरु; यदा त्वं अन्येन रूपेण सभायाम् आविर्भूतः। अधुना, हे शिपिविष्ट, तव हविर्ददामि, महात्मन्, कर्माणि विदित्वा त्वां स्तौमि, यो विपिने महाबलः, अस्य विश्वस्य अन्ते स्थितः। त्वां, हे विष्णो, वषट् इति वदामि; शिपिविष्ट, इदं हविः गृहाण। मम स्तुतयः त्वां प्राप्नुयुः; सर्वे अस्मान् सदा शुभेन पालयन्तु। वायो, त्वां प्राप्य, दिव्यम्, मधोः श्रेष्ठं भागं निनाय; सोमं पातुं आगच्छ, भगवन्, स्तुत्य, गणेन सह। इन्द्रवायू, यूयं सोमपानाय योग्यौ; धाराः युवां प्रति प्रवहन्ति, यथा आपः सह पतन्ति। वाय्विन्द्रौ, सहबलिनौ, गणेन सह, समानरथे सोमपानाय आगच्छताम्। रात्र्या अलङ्कृतौ, युवां पुरस्कारम् अभिमुखौ; यदा धियः विवस्वतः पिङ्गलम् प्रेरयन्ति। तं सोमं वयं समर्पयामः, यः इन्द्राय प्रियः, यं गावः बलात् अददुः, प्राचीनेषु च अधुनापि, हे प्राज्ञाः।