सामवेदः

इन्द्राय यज्ञे अभिष्टुतानि हवांसि प्रवाहितानि, तेन स बलवाँस्तरां यजमानानां समृद्ध्यै, अवभृथसवनस्य समीपे, संवृद्धिम् आप। अहं च, अमृतस्य प्रज्ञां पितरः समादाय, सूर्यवत् प्रजज्ञे। सन्तु नः, समृद्धबलानि समुदायानि इन्द्रे सह; तैः, पूर्तिमन्तः, वयं मुदामहे। सोमः पूषा च सर्वाणि श्रेयांसि वेश्मानि अविद्येताम्; देवेषु, द्वे रथ्ये सज्जे स्तः। यूयं सर्वे इन्द्राय सोमपानाय गायत; अहं च, सर्वविजयी, नराणां श्रेष्ठतमः, शतक्रतुम् स्तौमि। गायत, मित्राणि, इन्द्राय मदाय, हर्यश्वाय, सोमपाय। वयं च, तव मित्राणि, कण्वासः, त्वां इन्द्रं स्तोत्रैः हर्षयन्तः, उपगच्छामः। अस्माकं गीतानि, सुतस्य सोमस्य चक्रे, इन्द्राय मदाय, प्रतिध्वनन्तु; कवयः स्तोत्रैः स्तुवन्तु। एषः सोमः, ते शुद्धः, इन्द्र, बर्हिषि स्थितः; आगच्छ, अस्य प्रवाहितस्य रसं पिब। रम्यरूपदाने, त्वां, दुग्धेन गावां यथा, नित्यशुभ्र, उपहरामः। त्वाम्, वृषभ, सुतस्य सोमस्य सवने, पातवे सुतमदं पातव्यं पिप्रेमि; तृप्तः भूत्वा, मुदं भुङ्क्ष्व। हे इन्द्र, यः सोमः कुम्भेषु पात्रेषु सुतः, स तव; पिब, त्वमेव अस्य स्वामी। संयोगे पुनर्योगे, बलबलसमन्विताः, इन्द्रं मित्रं स्पर्धायां साहाय्यार्थं आह्वयामः। आगच्छ, उपविश, इन्द्र; वयं सर्वे मित्राणि, स्तोत्रैः संयुक्तैः, गीयाम। एषः सुतः सोमः, नूनं तव, दानपते; पिब, गायक, स्वबलम् उपयुज्य। इन्द्रः महाबलः अस्माकं प्रथमः अस्तु; महत्त्वं वज्रिणः अस्तु; दिवः तस्य शक्तिं न निरुध्येत। आगच्छ, इन्द्र, अस्मभ्यं महत्या दक्षिणया, भूमिवत्याः संपदः स्पृहय। पशुपतेः, पर्वतानां इन्द्रस्य, सत्यपुत्रस्य, सत्यस्य स्वामिनः, यथोचितं, गायत। केन अद्भुतविधिना अस्माकं सखा, सदा वर्धमानः, दूतः भवति? केन महता आश्रयेण सः वरणीयः भवति? स बलवान्, समुदायेषु विजयी, तम् सर्वेषु सभासु गीतैः स्तौयत, प्रेरणाय च साहाय्यार्थम्। आसनपतेः, अद्भुतस्य, प्रियस्य, इन्द्रकामस्य, बुद्धिसम्पन्नं हविः वह। ते पन्थानः, दिवोऽधः, येन त्वं अश्वं प्रावः, शृण्वन्तु नः, देवाः। शुभा सौम्या च नः आगच्छतु, शतक्रतो इन्द्र, यदा त्वं बलं प्रियम् अस्मभ्यं ददासि। अयं सोमः सुतः; मरुतः तम् पिबन्ति, तथा दीप्तिमन्तौ अश्विनौ। प्रेक्षकाः, कामयुक्ताः, इन्द्रं जयाय जातं, शौर्याय उत्सुकाः, उपासते। न वयं देवांश् हिंसामः, न चाप्रियम् उपगच्छामः; वयं ऋतस्य मार्गे चरामः। उषा आगता, महता गीत्या, दीप्त्या गीत्या; अथर्वन्, दिव्यं सवितारं स्तौहि। एषा अपूर्वा उषा प्रकटिता; दिव्यप्रिया, त्वां अश्विनौ, उन्नतया स्तुत्या स्तौमि। इन्द्रः, दधीचेशु अस्थिषु, अजितः, नवतिं नव शत्रून् अपातयत्। आगच्छ, इन्द्र, सोमेन मदेन, सर्वैः सोमोत्सवैः, महता बलिना। अधुना, इन्द्र, महाबल, त्वं रक्षाभिः अस्मान् उपागच्छ। स इन्द्रः, यः उभे लोकौ स्वबलविक्रमाभ्यां स्थितवान्, त्वचौ इव प्रसारयन्। तव वचनं, कपोतस्य निवाय इव, समीपम् आगतम्; त्वं तद् न उपेक्षसि। वातः नः आरोग्यं वहतु, हृदयानन्दं हर्षं च; रोगान् अपोहतु। यं मनिषिणः, वरुणः मित्रः अर्यमाणः च रक्षन्ति, तम् कश्चन न हिंसति। यथा पूर्वे, वयं गवां, अश्वानां, रथानां च संपदा कीर्त्यै समृद्धिं प्राप्नुमः। एते, इन्द्र, पृषतीः, बहु घृतं ददति; एते स्रोतांसि अमृतस्य रसं वहन्ति। एषया प्रार्थनया, पशुकामेन च, त्वं, इन्द्र, बहुशस्त, सोमयज्ञे प्रकटितः। सरस्वती, शुद्धा, अश्ववती, बलवती, बुद्धिप्रिया, अस्माकं यज्ञं काङ्क्षेत। नहुषस्य अपत्येषु कः इन्द्रं सोमेन तर्पयेत्? स नः संपदः आनयेत्।