सामवेदः

समवायेषु सर्वेषु अस्माकं हविः इन्द्रं आवाहयतु। स्तोत्रैः सोमपात्रैश्च वज्रिणं वृत्रहन्तारं महाबलिनं स्तुवामः। त्वं प्रथमः धनदः, त्वमेव धनानां नृपतिर्भवसि; त्वां ववृमहे, महाबल, त्वं वीर्यस्य महतो यथार्थपुत्रः। प्राचीनं, पोषयन्तं, आदिमं, स्तुत्यं च महान्तः दिवः पयो दुह्युः; इन्द्रस्य जन्मनि ते मिलित्वा गायन्ति स्म। केचित् दृष्ट्वा दिव्यं प्राचीनं आप्यं तेजस्विनं निधिं उपगच्छन्ति; सविता इव सूर्यः व्योम्नः आवरणं प्रसारयति। शुद्धिः यदा गच्छसि, तदा त्वं एते उभे लोकौ सर्वाणि च भूतानि वीर्येण परिवेष्टयसि; वृषभः इव गोषु, तेजसा विराजसि। हे अग्ने, अद्य अस्माकं नूतनं स्तोत्रं देवेषु सखायं संप्रोचय। त्वं विभक्तः, शोचिष्मन्, नदीनां वेगा इव; त्वं शीघ्रं यजमानस्य प्रति प्रवहसि, दानानि दत्तवान्। अस्मभ्यं उत्तमं भागं, पुरस्कारं च दत्त्वा, मध्ये शिक्षय, दाते, अन्ते अपि। अहम् अमृतपितुः प्रज्ञां गृहीत्वा, सूर्य इव जातः। प्राचीनजन्मा अहं काण्वानां स्तोत्राणि भूषयामि, येन इन्द्रः बलम् अवाप्तवान्। ये मुनयः त्वां न स्तुवन्ति, हे इन्द्र, ये च स्तुवन्ति, त्वं सम्यक् स्तुतः। अग्ने, अस्माकं प्रार्थनया तुष्टो भव, सर्वैः अग्निभिः सह, महाबल; ये दिव्याः दीर्घायुषः, तैः सह अस्माकं स्तोत्राणि उन्नय। अग्निः सर्वैः अग्निभिः सह अग्रे गच्छति; यस्य अपत्यं बलवत्तरं, सः अस्माभिः समन्तात् यथोचितैः पुरस्कारैः परिवृतः। अग्ने, अग्निभिः सह अस्मान् प्रार्थनायां यज्ञे च प्रेरय; दिव्यत्वाय धनं दातुं प्रेरय। सोमे, पूर्वे जनाः महद् धनं कीर्तिं च प्राप्नुवन्तः पवित्रं कुशं स्थापयन्; अतः त्वं, वीर, अस्मान् वीर्याय प्रेरय। त्वं कीर्त्या विदारितवान्, अपि च प्रवाह इव यं न कोऽपि निवारयितुं शक्नोति, बाणवाह इव हस्तेषु बाणान् धारयन्। अमृतः मर्त्यानां कृते जातः, अमृतस्य ऋतेन सौन्दर्येण; सः नित्यं पुरस्कारं वहन्, सदा इच्छ्यताम्। सोमं इन्द्राय पातुम् आदधात; सः मधुमन्तं सोमं पिबति, महत्त्वेन पुरस्कारान् प्रेरयति। अहम् अश्वानां नाथं पुरस्कारदं समभाषे; इदानीं अश्वस्य स्तोत्रं शृणुत। हे सखा, न कदापि नूनं न च इदानीं त्वत्तः वीरतरः कश्चित् अभवत्; न धनैः, न मार्गैः, न बन्धुभिः। त्वं नदीनां प्रवाहः, युवतीनां प्रवाहः; त्वं गवां नाथः, दुर्धर्ष, दुग्धगाः पोषयसि। देवः धनदः तव कृते पूर्णं प्रवाहं पयः पातु; तं पातु, पूरयतु, देवः त्वां आह्वयति। देवाः अग्निं, यज्ञस्य विप्रं, अग्निं, यं भक्त्या यजमानः धनं श्रेयः च ददाति, निर्मायुः। सः मार्गाणां अन्वेषणे कौशलवान् दृश्यते, यस्मिन् ऋताः प्रतिष्ठिताः; अस्माकं गीतानि तं सूनृतायमानं न वियन्तु। यः जनाः तस्मात् अपसृजन्ति, कर्माणि कुर्वन्तः; येन सह सहस्रधनाः इव, अग्निं चित्तैः संमानयन्तु। देवदासस्य पुत्रः अग्निः, देवः, इन्द्रवत् बलात् विस्तृतः; पृथिव्याः, मातुः, उपरि व्याप्य, दिवः आश्रये स्थितः। अग्ने, अस्माकं प्राणान् शुद्धय; शीघ्रं वीर्यं खाद्यं च आनय; सर्वं पापं हिंसां च दूरं कुरु। अग्निः ऋषिः, शुद्धिः, पञ्चजनानां होतारः; तम् इच्छामः, महान्तं स्तुत्यं च। अग्ने, स्वेन प्रज्ञया स्वं शुद्धय; अस्मभ्यं तेजः वीर्यं च देहि, धनं भार्यां च मे दत्त। अग्ने, शोचिष्मन्, शुद्ध, रमणीयया जिह्वया, देव, देवांश्चात्र नय, तेषां हविः कुरु। त्वां वयं, अग्ने, घृतान्नं, दीप्तिमन्तं, सूर्यदृशं आह्वयामः; देवांश्चात्र आनय, अस्माकं भोगाय। त्वं, अग्ने, प्राज्ञ, यज्ञस्य नेता, दीप्तिमान् महत् च सत्रे समिध्यसे। अग्ने, गायत्रे स्पर्धायां अस्मान् स्वैः सहायैः पालय; सर्वेषु समवायेषु स्तुत्यः। अग्ने, अस्मभ्यं समवायेषु विजयी धनं आनय, श्रेयस्करं, सर्वेषु युद्धेषु अजित्यम्। अग्ने, शुभेन नेतृत्वेन अस्मभ्यं सर्वपोषकं धनं आनय, आयुषः सुखं च दत्त। अस्माकं धियः अग्निं प्रेरयन्तु, यथा शीघ्ररथः स्पर्धायाम्; तेन सह वयं धनं धनं च जयेम। येना, अग्ने, गाः संछिनुमः, तव सेनया बलवता; तत् अस्माकं कृते द्रवय, दानाय। अग्ने, अस्मभ्यं बहु विस्तीर्णं पशुमन्तं धनं दत्त; पन्थानं विशोधनं कुरु, असिहस्तः इव धारां तीक्ष्णय। अग्ने, अक्षयतारां ज्योतिः, सूर्यं, दिवि उत्तिष्ठ; जनानां कृते प्रकाशं स्थापय। त्वं अग्ने, जनानां दीपः, प्रियतमः, श्रेष्ठोपविष्टः; जागरूकः भव स्तोत्राय, अस्मभ्यं बलं दत्त।