सामवेदः

स एव, रथवत्, महान्तः सम्पदः वहन्, नहुषस्य सर्वे अपत्याः, आदित्यसम्भवाः, वनं प्रति उद्गच्छन्ति। स बलवान्, मरुतां गणस्य सदृशः, दिव्यवत् शुद्धिं करोति, अहिंस्यमानः; स यथा आपः शीघ्रं प्रवहन्ति, तथा सहस्रधारः, रणजित्, यज्ञः, अस्माकं सौभाग्यं भूयात्। त्वं, अग्ने, सर्वेषां यज्ञानां होतासि, देवेषु च मनुष्येषु च प्रतिष्ठितः। तव रमणीयैः जिह्वाभिः यज्ञे, महाबल, देवान् पूजय, नेतारं च कुरु। त्वं, प्राज्ञ अग्ने, मार्गान् वेत्सि; यज्ञेषु देवान् साक्षात् नयसि। अमृतः दिव्यः होतृः, स्वकौशल्येन, पुरतः गच्छति, कर्माणि प्रेरयन्। शीघ्रः अश्वः अश्वेषु युज्यते, होतृः यज्ञेषु नेतव्यः, मुनिः कर्मणां साधनम् अस्ति। प्रज्ञया, उत्तमः, भूतानां गर्भं ससर्ज, स कौशलस्य पितरं तस्य अपत्येषु स्थापयामास। सोमपेषणे, दिवौकसः, स्वर्गभूम्योः यशः स्रवयन्तु; आपः वृषभं पोषयन्तु। ते स्वस्य वाक्यस्य ज्ञानवन्तः, वत्साः मातृभ्यः इव, अन्यैः न मिश्रयन्ते, स्वजनैः सह एव तिष्ठन्ति। हविषि, यथेष्टम्, दिवि आधारं स्थापयन्ति; इन्द्राय अग्नये च नमः, आनन्दः च। स एव भूतानां श्रेष्ठतमः, यस्मात् तीव्रः महाबलः जातः; नवजातः स शत्रून् साक्षात् जयति, सर्वाः देव्योऽपि तस्मिन सन्तुष्टाः। वृद्धिम् आप्नुवन्, महावीर्यवान्, स शत्रुं दस्यवे भयम् आनयति; स रक्षितवान्, वितरितवान्, विजितवान्, च दानस्य काले च रमे च त्वां नमन्ति। त्वयि सर्वे प्राज्ञां वृण्वन्ति; यदा एते द्वौ त्रयः भवन्ति, तदा रमा अतिस्वादुः; स्वादनात् अपि स्वादुतरं, मदिरं स्रावय, मधुना मधूनि मिश्रय। त्रिदारुयुते पेषणे, यवमिश्रबलः महावृषभः, सोमं पपौ विष्णुना सह यथेष्टम्; तस्मिन् स तुष्टः, महद् कर्म कर्तुं; सत्यः देवः देवेन सह, सत्यः सोमः सत्येन्द्रेण सह। सह शक्त्या जातः, सह बलम् ववृद्धे, सह वीर्ये कर्मसु श्रेष्ठः; शत्रून् विजित्य, प्राज्ञः, स्तोतृभ्यः वाञ्छितं धनं ददाति; सत्यः देवः देवेन सह, सत्यः सोमः सत्येन्द्रेण सह। ततः, अतिशयेन बलवीर्येण, स युद्धे तीव्रः अभवत्, महिमा द्वाभ्यां लोकाभ्यां पूरितः; स महता ववृद्धे, अन्यं उदरे जग्राह, दीप्तिमान् अभवत्; सत्यः देवः देवेन सह, सत्यः सोमः सत्येन्द्रेण सह। सप्तमं, प्रथमभागं, गावाम् ईशानं, पर्वतशाखिनं, सत्यधर्मणं, यथोचितं गायन्तु। हरिताः प्रेरिताः, अरुणाः पवित्रे समुपविष्टाः, यत्र वयं समागच्छामः। इन्द्राय, गावः यवमिश्रं पयः दुग्ध्वा, वज्रिणे, मधु यत् सञ्जने विन्दति। अस्माकं हविः सर्वेषु सभासु इन्द्रं आह्वयतु; स्तोत्राणि सोमपानानि च वृत्रहन्तारं, पराक्रान्तमस्तकम्, स्तुतिभिः उपगच्छन्तु। त्वं आद्यः धनदः, त्वं एव धनानां नाथः; वयं त्वां, महाबल, वीर्यस्य महत्त्वस्य पुत्रं, वरणीयं वृणुमः। पुरातनाः, पोषदाः, आद्याः, स्तुत्याः, महान्तः स्वर्गात् दुग्धवन्तः; इन्द्रस्य जन्मनि समगीतवन्तः। केचित्, दृष्ट्वा, पुरातनं, आप्यं, दीप्तं स्वर्गस्य निधिं उपगच्छन्ति; सविता सूर्यवत् आकाशस्य आवरणं प्रसारयति। शुद्ध, त्वयि सञ्चरति, त्वं एतौ लोकौ च सर्वाणि भूतानि स्वबलात् आवृत्य तिष्ठसि; वृषभः गोषु इव, तेजसा दीप्तिमान्। अधुना, अग्ने, अस्माकं कृते देवेषु एषां नूतनं स्तोत्रं वद, सखा इव। त्वं, शोचिष्मन्, नदीनाम् इव वेगैः विभज्यसे; शीघ्रं यजमानं प्रति गच्छन्, दानानि ददासि। वरिष्ठे, लभेमा, मध्ये शिक्षय, अन्तेऽपि दातृन् कुरु। अहं अमृतपितुः प्रज्ञां गृह्णामि; सूर्य इव जातः अस्मि। प्राचीनजन्मा, अहं स्तोत्राणि अलङ्करोमि, कान्ववत्, येन इन्द्रः बलम् उपलभ्य। ये मुनयः त्वां, इन्द्र, न स्तोतुम्, ये च स्तोतुम्, त्वं उत्तमस्तुतः। अग्ने, अस्माकं प्रार्थनया तुष्टो भव, सर्वैः अग्निभिः सह, महाबल; ये दिव्याः चिरजीविनः, तैः अस्माकं स्तोत्राणि वर्धय। अग्निः, सर्वैः अग्निभिः सह, अग्रे गच्छति; यस्य अपत्याः बलवन्तः, तेन अस्माभिः यथार्हं प्रतिगृह्यन्ते। अग्ने, अग्निभिः सह, अस्मान् स्तोत्राय यज्ञाय च प्रेरय; दैवत्वस्य कृते धनदानाय प्रेरय। त्वयि, सोम, प्रथमानि, महान् लाभः कीर्तिं च प्राप्य, पवित्रं दर्भं न्यधुः; तस्मात् त्वं, वीर, अस्मान् वीर्याय प्रेरय। त्वं कीर्त्या छिद्रं विदारयः, नद्याः इव अपि अचिह्नितम्, शरधारिणा वहता इव। अमृतः मर्त्याय जातः, अमृतस्य नियमेन सौन्दर्येण च; सदा लाभदः, स एव अन्विष्यः। इन्द्राय सोमं स्रावय; स मधुमन्तं सोमं पिबति, महिम्ना लाभान् प्रेरयति। अहं अश्वानां नाथं, लाभदं, अब्रुवम्; अधुना अश्वस्य स्तोत्रं शृणु। सखे, न कदापि न अद्यापि त्वत्तः वीरतरः कश्चित्; न वित्ते, न मार्गे, न बन्धने।