सामवेदः

सर्वे वयं दिव्यं सवितुः उत्तमं तेजः चिन्तयामः, यः प्रबोधयति अस्माकं मनांसि। ब्रह्मणस्पते, सोमस्य शब्दं कक्षीवानं स्वरेहि, यथौशिजः इच्छति। अग्ने, त्वं अस्माकं जीवितानि शुद्धयसि; तेजस्वि बलं पोषणं च वह, दुरितं अस्मद् दूरं कुरु। त्वं नः पार्थिवं महत्त्वं, दिव्यं धनं, देवेषु महद् ऐश्वर्यं च ददातु। सत्यम् अन्वेव सन्तः, ते शुद्धां प्रज्ञां इच्छन्ति; अमायिनः देवाः वर्धन्ते। वर्षदायिनौ द्यावापृथिव्यौ, समृद्ध्याः अधिपती, दानुमत्याः विशालं गुहं इच्छतः। ते तेजस्विनं शीघ्रं वहन्ति, यः सर्वतः सञ्चरति; दिवः प्रकाशमानानि लोकानि दीप्तानि भवन्ति। तस्य इच्छयान् रक्ताः उग्राः वीर्यवन्तः अश्वाः रथे योजिताः, बलवतः शीघ्रं गच्छन्ति। निमित्तिनः कृते त्वं अनिमित्तिनः अपि चिह्नं करोषि, अनलङ्कृतान् अलङ्करोषि, त्वं उषसः सह जातः। एष सोमः, इन्द्र, त्वदर्थं सुतः, शुद्धीकृतः; त्वं एव तं पातव्यम्, त्वमेव कृतवान्, त्वं रसं हर्षाय, संयोगाय, सोमाय च बबन्धिथ। सः रथवत् बहुधा युक्तः, महद्भ्यः बहु धनं वहति; नहुषस्य सर्वे अपत्याः सूर्यसम्भवाः, वने अर्थम् उच्चैः प्रयान्ति। मरुतां गणवत् बलिष्ठः, त्वं शुद्धयसि, अमायिनः देववत्; आपः इव शीघ्रं, त्वं नः शुभं कुरु, सहस्रधार, विजयी यज्ञः। अग्ने, त्वं सर्वेषां यज्ञानां होता, देवमानुषेषु प्रतिष्ठितः। त्वदीयैः रमणीयैः जिह्वाभिः, महो, यज्ञे देवांश्च आर्चय, नेतारं पूजय। त्वं, प्राज्ञ अग्ने, पन्थानः वेषि, देवांश्च यज्ञे साक्षात् नयसि। अमृतः दिव्यः होता, स्वकौशल्येन अग्रे गच्छति, यज्ञान् प्रेरयन्। शीघ्रः अश्वः अश्वेषु युक्तः, ऋत्विजः यज्ञेषु नीयते, कविः क्रतूनां साधनम्। प्रज्ञया, श्रेष्ठतमः, भूतानां गर्भं ससर्ज, सः कौशलस्य पितरं स्वसुतान् न्यधात्। सवने सम्प्रेषणि, दिवापृथिव्योः श्रीं धनं च स्रवय, वह्निः वृषभं पुष्णातु। ते स्वं वाक्यं जानन्ति, मातृषु वत्साः इव; ते अन्यैः न मिश्रन्ति, स्वजनैः एव तिष्ठन्ति। हविषि, यथेष्टम्, ते दिवि स्थाणुं स्थापयन्ति; इन्द्राय अग्नये च नमः, सौम्यं च। स एव सर्वेषां भूतानां श्रेष्ठः, यस्मात् उग्रः महाबलः जातः; सः जातमात्रः रिपून् जयति, सर्वाः देव्यो मुदन्ति। वर्धमानः, बहु वीर्यः, सः दस्यवे शत्रवे भीतिम् जनयति; सः रक्षितवान्, विक्षिप्तवान्, विजितवान्, दातृद्रव्ये च तव प्रणमन्ति। त्वयि सर्वे प्रज्ञां वृण्वन्ति; यदा एते द्वौ त्रयः भवन्ति, तदा रतिः अतीव मधुरः; अतिमधुरात् अपि मधुरं स्रवय, मधु मधुना मिश्रय। त्रिदारुयुते सवने, यवमिश्रबलः महावृषभः विष्णुना सह सोमं अपिबत्; सः तेन हृष्टः, महत् कर्म कर्तुं प्रावरत्; सत्यम् देवः देवेन सह, सत्यम् सोमः सत्येन्द्रेण सह। शक्त्या सह जातः, वीर्येण सह ववर्ध, बलिना सह कर्मसु श्रेष्ठः; त्वं रिपून् जिगाय, प्राज्ञ, स्तोत्रे कामदः; सत्यदेवः देवेन सह, सत्यः सोमः सत्येन्द्रेण सह। ततः, अतीव बलवीर्येण, सः समरे उग्रः अभवत्, सः उभे लोकौ महिमा पूर्णवान्; सः अतिवृद्धः, अपरं उदरे न्यधात्, सः विराजते; सत्यदेवः देवेन सह, सत्यः सोमः सत्येन्द्रेण सह। सप्तमं, प्रथमान्शं, गावाम्पतये, पर्वतेन्द्राय, यथायोग्यं, सत्यस्य अधिपतये गाय। हरिताः सञ्चालिताः, रक्ताः बर्हिषि स्थापिताः, यत्र वयं समवस्महि। इन्द्राय गावः यवमिश्रं मधु पिप्युः, वज्रिणे तं मधु यः समवायं विन्दति। अस्माकं हविः सर्वेषु समाजेषु इन्द्रं आह्वयतु; स्तोत्राणि स्रवांसि च वज्रिणं, महाबलम्, स्तुत्या समीपं गच्छन्तु। त्वं आद्यः धनदः, त्वं एव धनस्य अधिपतिः; वयं त्वां वृणीमहि, महाबल, वीर्यस्य महत्त्वस्य च योग्यं सुतम्। प्राचीनं, पुष्टिवर्धनं, प्रथमानं, स्तुत्यं च, महान्तः दिवः पिप्युः; इन्द्रस्य जन्मनि ते समगायन्। केचन दृष्ट्वा प्राचीनं, आप्यं, दीप्तं दिवः निधिं उपजग्मुः; सविता सूर्यवत् व्योम्नः आवरणं वितनुते। हे शोधयितर्, यदा त्वं चरसि, त्वया एते उभौ लोकौ सर्वाणि च भूतानि वीर्येण परिवेष्टितानि; वृषभः पशुषु इव, त्वं शोभसे। अधुना, अग्ने, अस्माकं कृते एतां नवां स्तुतिं देवानां मध्ये घोषय, सखायं इव। त्वं विभज्यसे, तेजस्विन्, नदीनां तरङ्गवत्; त्वं शीघ्रं यजमानं प्रति प्रवहसि, दानानि वितरन्। अस्मभ्यं परमं भागं, पुरस्कारांश्च ददातु, मध्ये च शिक्षय, दाते, अन्ते अपि। अहं वै अमृतपितुः प्रज्ञां गृहीतः; अहं सूर्यवत् जातः। प्राचीनजन्मा, अहं स्तोत्राणि अलंकरोमि काण्ववत्, येन इन्द्रः बलम् अप्नोत्। एवं, ऋषयः देवाः च, यज्ञैः, स्तोत्रैः, सोमेन, अग्निना, इन्द्रेण, विष्णुना च, सत्यम्, तेजः, बलम्, ऐश्वर्यं, प्रज्ञां च प्रार्थयन्ति। एषा कथा, देवप्रसादेन, सनातना धर्मस्य महिमानं प्रकाशयति।