सामवेदः

सर्वज्ञाय असुराय वयं त्वां धनभागं यथा विशालं चर्म अभ्यर्थयामः। हे इन्द्र, तव अनुग्रहः अस्माकं शरणाय आगच्छतु। वयं त्वां, सर्वपूज्यं देवम्, अमृतं होतारं देवेषु, यज्ञे विद्वांसं, अव्यभिचार्यं चयामः। जलस्य अपत्याय, सौम्याय, दीप्ताय अग्नये, उत्तमज्वालाय, मित्रवरुणयोः अनुग्रहं, दिव्यं च आपां वरं याचामः। अग्ने, यं त्वं मानवेषु स्पर्धासु रक्षसि, यं च पुरस्कारेषु सहायः भवसि, सः स्थिरं धनं प्राप्नोति। तस्य बलं कश्चित् न स्थातुं शक्नोति, न च अतिक्रान्तुं; अपि च न्यूनतमः अपि कीर्तिमन्तं पुरस्कारं प्राप्नोति। सः पुरस्कारः सर्वेषां जनानां अश्वैः जेतव्यः, मुनिभिः ग्रहणीयः, धनस्य दाता भवतु। दश बहवः, बुद्धिमन्तः चिन्ताः, एकत्र शुद्धयन्ति; धनुःसूत्राणि, पिङ्गलः सूर्यपात्रे परितो धावति, यथा पुरस्कारार्थे अश्वः। यथा वत्सः मातृभिः सह, बलवान्, बहुदानः, आपैः सह गच्छति; यथा युवकः स्त्रीषु, सः गोधूषे गच्छति। सोमः, बुद्धिमान्, नदीनां सह प्रवहति, स्तनं पूरयति; गोः सिरसि दुग्धं पात्रेषु सिञ्चन्ति, यथा निधयः विसृज्यन्ते। इन्द्र, त्वं सुतं सोमं पिब, तेन रमस्व, गोमन्तः; अस्माकं सहभाज्ये मित्रं भव, तव चिन्ताः अस्मान् पालयन्तु। तव दानस्य अनुग्रहः अस्मान् अनुगृह्णातु, हे पुरस्कारदातः; अस्मान् शत्रोः न पतयामः; तव दिव्याः सहायः अस्मान् रक्षन्तु, तव अनुग्रहाय मार्गदर्शकाः भवन्तु। त्रिः सप्त गोः तस्य, सत्याः बलवन्त्यः, परमदिवि दुग्धाः; चत्वारः अन्याः लोकाः पृथक् कृताः, तान् शोभनं कृतवान्। सः, अमृतं सोमं पिबन्, स्वेन काव्येन दिवि पृथिव्यां प्रसारितवान्; महतीः आपः देवस्य कीर्त्या विस्तारं प्राप्ताः, यदा स्थानं ज्ञातम्। एते तस्य चिह्नानि, अमृतानि, अजितानि, उभयजन्मनि; यैः, वीर्येण, दिव्यशक्त्या, तानि शुद्धानि, ततः तैः चिन्ताभिः राजानं गृहीतवन्तः। वायुः स्तोत्रैः स्तूयते, मित्रवरुणौ शुद्धौ; बुद्धिमन्तं रथवाहनं नरं शुद्धयामि, इन्द्रं वज्रहस्तं महाबलम् शुद्धयामि। वस्त्राणि सुवस्त्राणि शुद्धयामि; गोः समृद्धदुग्धाः शुद्धयामि; सुवर्णरथाः, अश्वयुक्ताः, सोमाय देवाय शुद्धयामि। दिव्यानि निधयः अस्माकं शुद्धयामि, सर्वाणि भूमिस्थानि शुद्धयामि; येन वयं धनं प्राप्नुमः, तद् शुद्धयामि, हे जमदग्निसुत, अस्माकं। यदा त्वं, हे मघवन्, वृत्रहनाय जातः, तदा त्वं पृथिवीं विस्तारितवान्, तदा त्वं ताम् अधारयः, तथा च दिवम्। तदा तव यज्ञः जातः, तदा स्तोत्रं च दीप्तं स्तुतिः; तदा त्वं सर्वस्य उत्पन्नस्य, जीवस्य च, अधिपः अभवः। तैः पक्तैः, उद्भावय; सूर्यं दिवि उत्तोलय, यथा तापः, गीतं दीप्तं करोतु, शोभनैः स्तुतिभिः भूषितं, गायकाय महत्। तव महत्त्वं मत्स्यः यथा पिबति, पिब्यते, हे पिङ्गलः, यथा कूपे स्पृहा; तव सोमः, हे वृषन्, पुरस्कारसमृद्धः, सहस्रगुणं फलम् आनयति। तव स्पृहा अस्मान् आगच्छतु, हे वृषन्, उत्तमं हर्षं आगच्छतु; महाबलः इन्द्रः, युद्धजयी, पुरस्कारं अस्मान् ददातु। त्वं वीरः, विजेता, मानवचक्रस्य चालकः; महाबलः, अधर्मशत्रुं विनाशयसि, यथा कूपः अग्निना दीप्तः। षष्ठं, तृतीयं, अर्धं—शुद्धय, वर्षं अस्माकं आनय; दिव्यं आपां तरंगः, महत्, रोगरहितम्, पोषणं अस्मान् ददातु। तेन प्रवाहेन शुद्धय, येन गोः अस्माकं गृहं प्राप्ताः, अस्माकं जन्माय। प्रवाहेन घृतं शुद्धय, यज्ञे देवैः प्रियं; वर्षं आनय, शुद्धय। बलवता अस्माकं प्रवाहय, प्रवाहेन शुद्धय; देवाः अस्माकं इच्छां शृण्वन्तु। प्रवहमानः विघ्नानि भङ्क्त्वा, शत्रून् दूरं कृतवान्, प्राचीनदीप्त्या दीप्तः। इच्छुकाय, सर्वज्ञाय, गन्तव्याय, यात्रिकाय, पृष्ठगामिनां पुरुषाणां, तं आनय। एतेन, सोमैः, सोमपानाय, शुद्धैः, बलवता, सुतैः, इन्द्रं उपगच्छ। यदि, हे बुद्धिमन्, त्वं वेदाः सुतैः, चन्द्रैः, सोमैः भूषयसि, तदा त्वं, प्रज्ञवान्, विश्वस्य दृढं सूत्रं प्रवर्तयसि। हे अध्वर्यु, सोमं अस्माकं आनय, अस्माकं, अस्मात् सुतात्; सः कदाचित् स्तुत्यं, इच्छितं, स्तुतिं अस्माकं दद्यात्। पिङ्गलं, स्वबलं, रक्तं, दिविस्पृशं सोमं स्तोतुं गीतिं गाय। सुतं सोमं हस्तनिर्गतैः शिलाभिः शुद्धय; मधुरः रसः प्रवाहय, मधु स्रवतु। नमस्कृत्य, समीपं उपविश्य, सावधानं शृणु; सोमबिन्दुं, चन्द्रं, इन्द्रे स्थापय। प्रवह, सोम, शत्रुनाशिन्, जनेषु विद्वान्, गोः, देवेषु, इच्छां पूरयन्, शुभं आनय। सोम, त्वं इन्द्राय पानाय सिञ्च्यसे, हर्षाय; मनः अपि, मनसः अधिपः, सिञ्च्यते। शुद्ध सोम, अस्माकं वीर्यं बलं च धनं ददातु; इन्द्रेण अस्मान् एकीकुरु, हे सोमबिन्दो। त्वं, हे सूर्य, तव किरणैः उदितः, कीर्तिं बलं च आनयन्, पापं अपाकरोति, तमः नाशकः आगच्छसि। यः बाहुबलात् नव नवति दुर्गाणि भङ्क्त्वा, सर्पं हत्वा, वृत्रहन्ता अभवत्। इति, दिव्यैः स्तुतिभिः, यज्ञैः, सोमप्रवाहैः, देवैः, धनैः, बलैः, अस्माकं जीवनं, यशः, पुण्यं च, अमृतं च, ईश्वराणां अनुग्रहात्, प्राप्यते।