सामवेदः

हरितवर्णाः मयूरपुच्छाः चित्त्रपीठाः तव अश्वाः, हे देव, सुवर्णरथे त्वां मधुरस्यान्नस्य सोमपानाय वहन्तु। त्वं गीतप्रियः, अयं सुतः सोमः तव प्रियाय पानाय, प्रथमपायीव, सुविदितः सुधास्रावि, तुभ्यं समर्प्यते। स्तोतारः त्वां स्तोत्ररूपेण शीघ्रं अश्वमिव, बलिनं, अन्तरिक्षाणि व्यतीयायमानं, वनानि भिन्दन्तं, आवाहयन्तु। सहस्रधारः वृषभः, देवजननाय प्रियः, सत्येन वृद्धः, सत्यजः, राजा, देवः, महत् सत्यम् इति प्रतिष्ठितः। अग्निः विघ्नान् अपहतवान्; सः धनदः, दीप्तिमान्, प्रज्वलितः, तेजस्वी, कौशलपूर्वकं आहूतः। माता च पितरौ यत्र, तत्र पिता तेजसा दीप्तः, अक्षये स्थितः, सत्यस्य मूलं आसाद्य उपविशति। हे जातवेदः, सुतसन्ततिप्रदं प्रार्थनां वह; हे मेधावी अग्ने, दिवि दीप्तमानः, त्वं प्रार्थनां संप्रापय। तस्य शीघ्रं सुवर्णं शुद्धं रसम्, देवैः सह सुतम्, परिषिच्य, घोषयन्, गृहेषु गाव इव, होतुः पात्रं परिभ्रमति। शुभवस्त्रधारिणं महर्षिं, वाक्यैः स्तुवन्तं, पात्रे शुद्धीकृतं, प्राज्ञं, देवसेवायाम् सततम् सजाग्रं, सः कीर्त्यताम्। शैलशिखरे शुद्धीकृतः प्रियः, श्रेयांसां मध्ये श्रेयान्, अस्माकं मध्ये प्रतिष्ठितः; शुद्धः, पृथिव्याम् घोषय, सदा अस्मान् आशिषा पालय। अद्य शुद्धेन गीत्या, शुद्धैः स्तोत्रैः, शुद्धः वर्धमानः इन्द्रः स्तूयताम्; सः शुद्धम् आशीर्वादं गृह्णातु। हे इन्द्र, शुद्धः, शुद्धैः सहायैः, शुद्धम् ऐश्वर्यं ददातु; शुद्धः सोमे रमस्व। हे इन्द्र, शुद्धः अस्मभ्यं धनं ददातु; शुद्धः भक्ताय निधीन् ददातु; शुद्धः विघ्नान् अपहतवान्; शुद्धः त्वं पुरस्कारम् अन्वेषय। अग्ने, अद्य शीघ्रं दिवम् स्पृशन्तं स्तोत्रं, देवस्य ऐश्वर्यस्य कृपां वाञ्छामः। अग्निः, यः मनुष्येषु पुरोहितः, अस्माकं गीतानि गृह्णातु; सः देवसभा मानयतु। हे अग्ने, त्वं प्रसिद्धः, योग्यः पुरोहितः; त्वया यज्ञः प्रसार्यते। स्वराः बलिनं, त्रिधातु, युवा, दीप्तिमन्तं, वनैः भूषितं, नद्याम् वरुणमिव, धनप्रदं, वाञ्छितदानं स्तुवन्ति। हे वीर्यवान् अधिप, सर्ववीर्ययुक्त, जयशाली, प्रवह, अस्मभ्यं धनं आनय; तीक्ष्णबाहुः, शीघ्रधन्वा, शत्रून् संग्रामे विजयी, वीराणां मध्ये महाबलः। विशदया रक्षया, निर्भयता निर्माय, एकत्र प्रवह, हे पुरन्धि, आपः अन्वेषय; उषसः दिव्याः घोषयन्तु, महद् पुरस्कारं ददातु। त्वं, हे इन्द्र, प्रसिद्धः, बलस्य अधिपः; त्वं एक एव भीषणान् शत्रून् विनाशयसि, जनान् धारयसि, प्राचीनकर्मणा सर्वान् अतिक्रान्तवान्। अधुना, हे प्राज्ञासुर, त्वां वयं धनस्य भागाय इच्छामः, विशालचर्मेव; हे इन्द्र, तव कृपा अस्मान् आश्रयतु। वयं त्वां, सर्वपूज्यं देवम्, अमृतं पुरोहितं, यज्ञे प्राज्ञं, वृतवन्तः। आपः सन्तत्याः पुत्राय, सौम्याय, तेजस्विने, उत्तमज्वलनाय अग्नये, मित्रावरुणयोः कृपां, दिव्यापां च आशीः, सः ददातु। हे अग्ने, यं त्वं मर्त्येषु स्पर्धायाम् पालयसि, पुरस्कारेषु सहायसि, सः चिरस्थायीं लक्ष्मीम् आप्नोति। न कश्चन तस्य बलं तुदतु वा अतिक्रामतु; अपि च लघुतमः अपि कीर्तियुक्तं पुरस्कारम् आप्नोति। सः पुरस्कारः सर्वैः जनैः अश्वैः सह जेतव्यः, ऋषिभिः गृह्यताम्, सः धनप्रदः भवतु। दश भगिन्यः, प्राज्ञस्य चिन्ताः, एकत्र शुद्धयन्ति; धनुष्यः, हरितः, सूर्यस्य पात्रम् परितः परिधावति, पुरस्कारस्य अश्व इव। वत्सः मातृभिः सह यथा, बलवान्, बहुदानदः, आपः सह गच्छति; युवान् स्त्रीषु यथा, सः गवां पात्रे निर्गच्छति। मेधावी सोमः, आपः योजयन्, स्त्रोतांसि पूरयन्, स्तन्यं पूरयन् स्रवति; गावः पात्रेषु शिरसि क्षीरं सिञ्चन्ति, निधयः इव स्रवन्ति। हे इन्द्र, सुतं पिब, तस्मात् रमस्व, गवां निधिना युक्तः; सहभोजने अस्माकं बन्धुः भव, तव चिन्ताः अस्मान् पालयन्तु। तव दानैः वयं प्रियाः स्याम, हे पुरस्कारद, शत्रवे न पताम; तव शोभनाः सहायाः अस्मान् रक्षन्तु, तव कृपायाम् नयन्तु। त्रिः सप्त गाः तस्मै, सत्याः, बलिन्यः, परमे दिवि, दुहन्ति; चत्वारि अन्यानि लोकानि पृथक् कृत्वा शोभयामास। सः मधुरं सोमं पिबन्, स्वेन कवित्वेन दिवं पृथिवीं च व्याप्य, महतीः आपः महिमा अपादयत्, यदा देवस्य कीर्त्या स्थानं विज्ञातम्। एते तस्य चिन्हानि, अमृतानि, अजितानि, उभयजन्मनि; येन वीर्येण, देवत्वेन, शुद्धीकृतः, पश्चात् राजानं चिन्तया गृहीतवन्तः। वायुम् अहं स्तोत्रैः स्तौमि, मित्रावरुणौ शुद्धीकरोमि; प्राज्ञं रथवाहनं नरं, वज्रपाणिं इन्द्रं च शुद्धीकरोमि। वस्त्राणि, सुसंवितानि शुद्धीकरोमि; गावः, बहुदोहाः शुद्धीकरोमि; शोभनानि, सुवर्णानि, रथानि, अस्माकं देवस्य सोमस्य कृते शुद्धीकरोमि। दिव्यानि निधीनि अस्मभ्यं शुद्धीकरोमि, सर्वाणि भौतानि शुद्धीकरोमि; येन वयं धनं प्राप्नुमः, जामदग्न्य, तानि अस्मभ्यं शुद्धीकरोमि। यदा त्वं जातः, हे मघवन्, वृत्रस्य वधाय, तदा त्वं पृथिवीं व्याप्तवान्, तदा त्वं ताम् अधारयः, दिवं च। तदा तव यज्ञः जातः, तदा स्तोत्रं, तेजस्वी स्तुतिः; तदा त्वं सर्वस्य उत्पन्नस्य, जीवतः च, अधिपः अभवः। तेषु पक्वं निर्दह, सूर्यं दिवि उद्दधार, ऊष्मेव गीतिः दीप्त्यै प्रकाशय, शोभनस्तुतिभिः भूषितं, गायकाय महदस्तु।