सामवेदः

ये केचन, हे इन्द्र, त्वां बहुभिरुपहारैः आह्वयन्ति, तेषां तव भीमं वीर्यं नूनं भवति। कदा नु, हे इन्द्र, अधर्मिणं मनुष्यं पादेन पिण्डमिव द्रावयिष्यसि? कदा नु सः अस्माकं स्तोत्राणि श्रोतुं समागमिष्यति? गायका भवन्ति ये त्वां गीर्भिः स्तुवन्ति, सामगाः त्वां स्तोमैः प्रशंसन्ति; ऋत्विजः, शतक्रतोः, त्वां अश्वमिव युक्त्वा यूपे स्थापयन्ति। यदा त्वं शिखरात् शिखरं आरोहन्, नानाविधानि अद्भुतानि कर्माणि कुर्वन्, तदा इन्द्रः लक्ष्यं पश्यति; वृषभः स्वगणेन सह सञ्चरति। तव हरितः बलिनः अश्वाः युञ्जस्व, हे इन्द्र, ये त्वां शीघ्रं वहन्ति; ततः, सोमपाः, अस्माकं समीपं आगच्छ, स्तोत्रध्वनिं शृणु। सुसंस्कृतः अग्निः, देवाँः अत्र एकायां हविषि आनयतु; शुचिः होतः, इदं हवनं गृहाण। बुद्धिमान्, अद्य, अस्माकं देवानां मध्ये मधुमयं यज्ञं कुरु, आवाहनाय। अत्र अहं नराशंसं आह्वयामि, प्रियं अस्मिन्यज्ञे, मधुरवाचं, सुसंस्कृताय हविषे। अग्ने, सुखे रथे, स्तुतान् देवाँः अत्र आनय; त्वं मनुना प्रतिष्ठितः होतासि। यदा अद्य, सूर्यस्योदयकाले, मित्रः, अर्यमन्, सविता, भगश्च, अनघाः, अस्मासु अनुग्रहं ददति। सा, हे दानिन्, नाशन्यनुग्रहः, नूनं महती अस्ति; सा प्रकटताम्। ये अस्माकं क्लेशं अतिक्रान्तुं इच्छन्ति, ते पराजिताः स्युः। अदितिः, दीप्तलोकस्य स्वामिनी, अविचलव्रता, ये च महान्तः नृपाः, रक्षन्तु। सोमाः त्वां तुष्टवन्तु; अनुग्रहं नः दा, अश्महस्त, च यः वेदविरोधिनः तान् नाशय। पादेन तान् दरिद्रान् अपसारय, महाबलिन्; त्वां केनापि निवारयितुं न शक्यते। त्वं सुतानां च, असुतानां च, पतिः, इन्द्र; त्वं जनानां राजा। उत्तिष्ठ, प्राज्ञ, सत्यधियः कृते; शुद्धः सोमः पात्रेषु प्रविष्टः। ऋत्विजः, कुशलाः, दक्षिणाः, तम् इव दम्पती कामेन पिप्पलयन्ति। सः शुद्धः, सूर्यस्य समीपे स्थाप्यते, द्यावापृथिव्यौ आलिङ्गति; तस्य प्रियाः, प्रियसहायाः, यः धर्मतः करोति, तस्मात् धनं न निवारयन्ति। सः सोमः, वर्धमानः, शुद्धः, दानसम्पन्नः, अस्मभ्यं ज्योतिः ददातु—यत्र अस्माकं पितरः पन्थानं सूर्यं च विदित्वा, अश्मानं अतिक्रम्य, गताः। अन्यद् मा भाषध्वं, मित्राणि, न च स्खलित; इन्द्रं, महाबलम्, सुतसोमेन सह, स्तुतिभिः पुनः पुनः स्तुत। यथा वृषभः, बलवान्, गावः आकरोति, अजय्यः, द्वेषं नाशयन्, उभयोः हितकरः, महाशक्तिमान्, विजयी, एवं सः अस्ति। ताः मधुराः स्तुतयः उत्क्रान्ताः, स्तोत्राणि, यथा अक्षयाः, धनदाः, सत्राजितः रथाः। यथा कण्वाः, यथा भृगवः, यथा सूर्यः, सर्वे ज्वलितं अग्निं प्रार्थयन्ति। उत्कण्ठिताः स्तोमैः इन्द्रं बृंहयन्ति; प्रियमेधाः उच्चैः गायन्ति। त्वं, सोम, शत्रून् परितः सञ्चर, बलाय; विघ्नान् जयी; द्वेषिणः ऋणं यथा ददाति, अपसारय। त्वं, विशुद्ध, तेजसा, सूर्यं च, प्रवाहितं क्षीरं च, उत्पादितवान्; गावः सह पुरन्ध्या शीघ्रं गच्छन्ति। त्वयि, सुत सोम, अस्माकं रणे महद् ऐश्वर्यं, तव आनन्दः; विशुद्ध, त्वं स्पर्धां प्रति धावसि। सर्वतः स्रावय, मधु सोम, इन्द्राय, मित्राय, पूष्णे, भगाय। एवं, अमृताय, महावासाय, सा दीप्तिः, दिव्या, पोषिणी धारा वहतु। हे इन्द्र, एषः सुत सोमः त्वया, सर्वैः च देवैः, पिब्यताम्, प्रज्ञाय, कौशलाय। यथा सूर्यस्य रश्मयः, प्रसरितुम् उत्सुकाः, कामाः सहोत्पद्यन्ते, एकत्र गच्छन्ति; सूत्राणि वीयन्ते, कामाः परिवर्तन्ते, इन्द्रविना प्राणा कस्यचित् गृहम् न गच्छन्ति। चिन्ता उत्पद्यते, मधु इव स्रवति; गम्भीरः अन्तर् कम्पते, वज्रे मध्ये, शुद्धः प्रवहति, मधुरः, हर्षदः, पेषयत् आच्छादनम्। वृषभः नदति, गावः प्रतिनिवर्तन्ते, दिव्याः दिव्यस्य स्रवणं यान्ति; सः प्रकाशमानं आवरणं अतिक्रम्य, अक्षयं, वस्त्रं इव अपरुषं, सोमः तद् आवृत्य तिष्ठति। मनुष्याः, स्वैः रश्मिभिः, अग्निं द्वाभ्यां अरनिभ्यां जनयन्ति, हस्तेन विमुक्तं, कीर्तिमन्तं, दूरदर्शिनं, गृहपतिम्, आह्वेयम्। तम् अग्निं, वसवः, यूयं मनुष्येषु, सर्वतः सहायाय, स्थापितवन्तः; सः सदा गृहकार्येषु दक्षः। दीप्त्या, अग्ने, अस्मान् पुरतः प्रकाशय, अव्ययेन तेजसा, कनिष्ठ; त्वां सदा, पुरस्काराः आगच्छन्ति। एषा चित्रा धेनुः निर्गता, सा स्वमातरम् पुरतः, पितरं च, स्वं वासं अन्विच्छन्ती, उपागमत्। सः तेजस्विषु लोकेषु सञ्चरति, स्वस्मात् श्वासप्रस्वासात्; महावृषभः द्यां प्रकाशयति। सः त्रिंशत् निवासेषु दीप्तिमान्, वाक् शीघ्रस्य नियोजिता; प्रतिदिनं सः दिव्यैः सह गृहम् आगच्छति। यज्ञं प्रति आगच्छन्तः, वयं मन्त्रं अग्नये ब्रूमः, दूरस्थेभ्यः, श्रोत्रेभ्यश्च। यः प्रथमः सखासु आसीत्, यः जनानां मध्ये समागतः, सः यजमानस्य आयुः रक्षितवान्। अग्निः, सर्वज्ञः, अस्माकं गार्हपत्यं रक्षतु, शान्ततमः; सः अस्मान् आपदः अपास्य रक्षतु।