सामवेदः

सौमः महाशिल्पाय प्रवहति, युक्तः अश्वः इव, धनस्य जयिनः स्वरूपेण। तम् उत्पीडकाः परिष्कुर्वन्ति, सौमं, हर्षाय, महत्यै कीर्तये च। तं जातमप्सरसम्, हरितम्, परिष्कृत्य देवेषु द्रप्सः स्वरूपेण समर्पयन्ति। तस्मिन्नेव, उषसि, देवाः नवजातं शीघ्रगं, गावः सुसंस्कृताः समन्ततः द्रप्सं समुपेयुः। यथा गावः वत्साय गच्छन्ति, तथा अस्माकं स्तुतयः तं प्रति यान्तु, यः इन्द्रस्य हृदयं हर्षयति। सौम! अस्मभ्यं प्रवह, श्रेयसे, गाव्ये च; पोषणमन्नं स्रावय, स्तुत्यां सागरं पूरय च। ये अग्निं सन्तर्पयन्ति, ये कुशान् सम्यक् विस्तीर्य, येषां इन्द्रः नवः सखा अस्ति—तेषां हवनं महदस्ति, स्तुतिः विपुला, यशः विस्तीर्णम्। युद्धे अजिता, वीर्येण वीराः, येषां इन्द्रः नवः सखा, ते धन्याः। एकः एव सः इन्द्रः, सेवकाय धनं ददाति, यः अपराजितः नृपतिः। यः त्वां, इन्द्र, बहुविधैः हविभिः आह्वयति, तस्य तेजः तव प्रबलं भवति। कदा इन्द्रः अधर्मिणं नरं पादेन काष्ठं इव द्रावयिष्यति? कदा अस्माकं गीतानि श्रोष्यति? उपासकाः त्वां गायन्ति, स्तोत्रैः त्वां वन्दन्ति; ऋत्विजः, शतशक्तिन्, त्वां अश्वं इव युञ्जन्ति। यदा त्वं शिखरात् शिखरं याति, नानाविशेषकर्माणि कुर्वन्, तदा इन्द्रः लक्ष्यं पश्यति, वृषभः गणेन सह गच्छति। स्वर्णहरितौ बलिनौ अश्वौ युञ्ज, इन्द्र, ये त्वां शीघ्रं वहतः; तदा, सोमपः, अस्मान् प्रति आगच्छ, गीतनिनादं शृणु। सुसंस्कृतः अग्निः, देवाँस् समानीय, एकस्य हविर्भागे स्थापयतु; शुद्ध होतृ, हव्यं गृहाण। आज आज्ञाय, प्राज्ञ, मधुरं यज्ञं अस्माकं कलेवराय देवेषु कुरु, आवाहनाय। अत्र अहम् नराशंसम्, प्रियं यज्ञे, मधुमतीनां वाचा, हव्ये आह्वयामि। अग्ने! रम्ये रथे देवाँस् आनय, स्तुत्यः अत्र; त्वं होता मनुना प्रतिष्ठितः। यदा अद्य, सूर्योदयकाले, मित्रः, अर्यमन्, सविता, भगश्च, अनघाः, अनुग्रहम् ददति। सा तव विपत्ति, उदार, महती एव; सा प्रकटताम्। ये अस्माकं क्लेशं अतिक्रान्तुं इच्छन्ति, तान् पराजय। अदितिः, तेजोमण्डलस्य स्वामिनी, अविचलव्रता, ते महान्तः राजानः—ते अस्मान् पान्तु। सोमाः त्वां हर्षयन्तु; अनुग्रहम् देहि, वज्रपाणे, ब्रह्मद्विषः जहीहि। पदेन, कृपणान् द्रावय, महाबलिन्; त्वां कः अपि न प्रतिषेधयितुं शक्नोति। त्वमेव, इन्द्र, सुतानां च, असुतानां च अधिपः; त्वं जनानां राजा। उत्तिष्ठ, प्रेरितमान, सत्यचेतसः कृते; शुद्धः सोमः पात्रेषु प्रविष्टः। ऋत्विजः, कौशलयुक्ताः, तं सिञ्चन्ति, यथाऽभिलाषयुक्तौ दम्पती। सः, परिष्कृतः, सूर्यस्य समीपे स्थाप्यते, दिवं पृथिवीं च आलिङ्गन्। तस्य प्रियाः, प्रियसहायाः, यथार्थकर्मणः धनं न निवारयन्ति। सः सोमः, वर्धमानः, परिष्क्रियमानः, बहुदायः, अस्मान् ज्योतिः ददातु—यत्र पितरः, सूर्यं पथं च विदित्वा, अश्मम् अतिक्रम्य गताः। अन्यद् न वदत, मित्राणि, न च भ्रमध्वम्; इन्द्रं बलिनं, सुतसोमं च, स्तुतिभिः पुनः पुनः गायत। सः यौवनवृषभः इव, बलवान्, गावः आकर्षति, अजयः, द्वेषं नाशयन्, उभयत्र हितकरः, महाबलवान्, विजयी च। ते मधुराः स्तुतयः उत्क्रान्ताः, स्तोत्रगाथाः, अक्षयधनदायिनः सत्राजितस्य रथवद्। कण्ववत्, भृगुवत्, सूर्यवत्, सर्वे ज्वलितं अग्निं अन्विष्यन्। उत्सुकाः स्तुतिभिः इन्द्रं बृंहितवन्तः; प्रियमेधाः उच्चैः अगीत्। सोम! त्वं शत्रून् परितः परिभ्रम, बलाय; विघ्नान् जित्वा, द्वेषिणः अपाकुरु, ऋणं यथा दत्वा। त्वं, शुद्ध, तेजसा सूर्यं, प्रवाहं दुग्धं च उत्पादितवान्; गावः सहितः, पुरन्ध्या सह शीघ्रं गच्छसि। त्वयि, सुत सोम, वयं प्रमोदामहे, युद्धस्य महदधिपत्ये; परिष्कृत, त्वं पुरस्काराय धावसि। सर्वतः स्रावय, मधुर सोम, इन्द्राय, मित्राय, पूष्णे, भगाय च। अमृताय, महावासाय, सा उज्ज्वला, दिव्या, पोषिणी धारा प्रवहतु। इन्द्र, एषः सुत सोमः त्वया, सर्वैः देवैः च, पीयताम्, प्रज्ञाय, कौशलाय च। सूर्यरश्मयः इव, प्रसरन्त्यः, कामाः एकत्र जाताः, एकस्मिन्वा गच्छन्ति; तन्तवः तिर्यक् विन्यस्ताः, इच्छाः संवलिताः, इन्द्रं विना प्राणाः न कस्यचित् स्थानं गच्छन्ति। चिन्ता उत्पद्यते, मधु इव स्रवति; गम्भीरः अन्तः कम्पते, वज्रे मध्ये, शुद्धः प्रवहति, मधुरः, हर्षदः, उत्पीडकैः, आवरणं अपाकुरु।