सामवेदः

श्रूयतां दिव्यं सोमयज्ञस्य चरितम्। अस्माकं यजमानाः, समृद्ध्याः स्वामिनं धनाधिपतिं च महाविभूतिधरं देवं इन्द्रं, स्तोत्रैरुपगायन्तः, सुतसोमेन सह आह्वयन्ति। तत्र सोमः, यज्ञे परमप्रियः, समर्थः च, सर्वस्य यज्ञस्य धाता इव, प्रीतिं समृद्धिं च वहन् प्रवहति। स सोमः, सुतः, परममदकरः, प्रेरयिता च, सर्वेषां स्पर्धासु विजयी, रक्षितः इव, अमृतं स्रवति। यदा सोमः सुवन्नेन पेषणेन सुतः, घोषयन् प्रवहति, स तेजस्विनं वीर्यं वहति। स देवेषु रतिं कुर्वन्, स्वबलधारः, रसेन सह प्रवह, पात्रमधि आगच्छतु, मधुरः सोमः, अस्माकं स्थानं भवतु। तस्य सोमस्य दीप्तानि रसानि, इन्द्रस्य मदाय समृद्धानि, येन देवाः अमृतत्वाय पितरः पितरः इव पितरः पिबन्ति। शुद्धाः सोमरसायः आगच्छन्तु, अस्मभ्यं धनं वहन्तु; दिवः स्रवन्त्यः आपः च, प्रकाशदायिन्यः, समीपमागच्छन्तु। तं हरिणं, काम्यमश्वं इव, तं सोमं, यत्र देवाः सर्वे सह मदेन गच्छन्ति, सुतं पवित्रे शुद्धयन्ति। दश तरङ्गाः, स्वप्रभाः, मित्रवत्सलाः, पेषणेन सुताः, प्रियं सोमं, इन्द्रकाम्यम्, स्रवन्ति। इन्द्राय, पातव्यं सोम, वृत्रहन्, त्वं स्रवसि; दक्षिणहस्ताय, वीराय, आसने स्थिताय च। प्रवह सोम, महतीं दक्षतां प्रति, युक्ताश्व इव, धनाय विजयी भव। सुतारः त्वां सोमं, मदाय, महत्यै कीर्तये च शुद्धयन्ति। ते नवजातं शिशुम्, हरिणं, पवित्रे शुद्धयन्ति—सोमं, रसं, देवानां कृते। उषसि, देवाः नवजातं, शीघ्रं, गावः अलङ्कृतं, सुतरसं, उपगच्छन्ति। अस्माकं स्तुतयः, गावः वत्सं प्रति इव, तं प्रीयमाणं, इन्द्रस्य हृदयप्रियं प्रति, यान्तु। प्रवह सोम, अश्विन्यै, गोः कृते, पोषणं खाद्यं स्रव, स्तोत्रसागरं पूरय। ये अग्निं प्रज्वलयन्ति, यजुषां कुर्वन्ति, येषां इन्द्रः नवः सखा—तेषां दीप्तिः महती, स्तुतिः विपुला, कीर्तिः विस्तीर्णा। ये युद्धे अजेयाः, वीर्येण वीराः, इन्द्रेण सख्यम् उपासते। स एव इन्द्रः, सेवमानाय, अमोघं धनं ददाति। यः त्वां, इन्द्र, बहुभिः हविभिः आह्वयति, तस्मै तव भीमं तेजः यथार्थं स्यान्न। कदा इन्द्रः, नृशंसं मनुष्यं पादेन पिण्डमिव अपि नुदेत्? कदा अस्माकं स्तुतिषु स्रवेत्? स्तोत्रकाराः त्वां गान्ति, सामगाः स्तोत्रैः स्तुवन्ति; ऋत्विजः, शतक्रतो, त्वां अश्वमिव युक्त्वा यूपे स्थापयन्ति। यदा त्वं शिखरात् शिखरं प्रति आरोहसि, नानाकर्माणि कुर्वन्, तदा इन्द्रः लक्ष्यं पश्यति, वृषभः स्वगणेन सह गच्छति। त्वं हरिणौ बलिनौ युङ्क्ष्व, इन्द्र, ये त्वां शीघ्रं वहतः; ततः सोमपाः, अस्माकं समीपं आगच्छ, अस्माकं स्तुतिस्वनं शृणु। सुसंस्कृतः अग्निः, एषः, देवाँ यजमानस्य कृते आनीयात्; शुचिः होतः, हविः गृह्णातु। बुध्यस्व, विप्र, अस्मभ्यं मधुमतीं यज्ञं कुरु, देवानां मध्ये, अवहित्य। अत्र अहं नराशंसं, प्रियं यज्ञे, मधुमतीं वाचं, हव्याय आह्वये। अग्ने, सुखे रथे, स्तुतान् देवान् आनीय, त्वं मनुना स्थाप्यः होताऽसि। यदा अद्य, सूर्यस्य उदये, मित्रः, अर्यमन्, सविता, भगः च, निष्पापाः, अनुग्रहम् ददति। सा हि तव दानशक्तिः महती; सा प्रकट्यताम्। ये अस्माकं दुःखं तर्तुं इच्छन्ति, ते निगृह्यन्ताम्। अदितिः, तेजस्विन्याः राज्यस्य अधिपः, अचलव्रता, ते महान्तः राजानः—ते अस्मान् पान्तु। सोमाः त्वां हर्षयन्तु; वज्रपाणे, अस्मभ्यं प्रसादं दा, ये च वेदविरोधिनः, तान् जहीहि। पादेन, दरिद्रान् अपसारय, महाबलिन्; हि त्वां कश्चन न बध्नाति। त्वं सुतानां, असुतानां च, इन्द्र, अधिपः; त्वं जनानां राजा। उत्तिष्ठ, प्रेरित, सत्यधीयः कृते; शुद्धः सोमः पात्रेषु प्रविष्टः। ऋत्विजः, कुशलाः, दक्षाः, तं यथा कामिन्यः कामिनं, पिप्रति। स शुद्धः, सूर्यस्य समीपे स्थाप्यते, द्यावापृथिव्योरालिङ्गनं कुर्वन्। तस्य प्रियतमा अपि, प्रियसहायाः, धर्मिणे धनं न निरुध्यन्ति। स सोमः, वर्धमानः, शुद्धमानः, महादायः, अस्मभ्यं ज्योतिः ददातु—यत्र पितरः, पथं सूर्यं च जानन्तः, अश्मानं अतिक्रम्य गताः। अन्यन्न न वदत मित्राणि, न विचलत; इन्द्रं महाबलिनं सोमेन सह स्तुतिभिः पुनःपुनः गायत। स यौवनः वृषभः इव, बलवान्, गावः आकर्षन्, मनुष्यैः अजेयः, द्वेषं अपनुदन्, उभयत्र हितकरः, महाबलवान्, विजयी च भवति।