सामवेदः

येन देवाः सदा पवित्रेण आत्मानं शुद्धयन्ति, तेन सहस्रधारिणा प्रवाहेण पवमानिनः स्तोत्राणि अस्मान् शुद्धयन्तु। पवमानिनः स्तोत्राणि शिवदायकानि भवन्ति, तैः मानवः आनन्दं प्राप्नोति, पुण्यं भोजनं अश्नाति, अमृतत्वं च गच्छति। वयं महता भक्त्या तं कनिष्ठं तेजस्विनं अग्निं स्वगृहे प्रज्वलितं, दिवाभूम्योः मध्ये विराजमानं, सर्वतः आहूयमानं उपस्मरामः। तस्य महिम्ना, अग्निः, आह्वायकः, गृहात् सर्वाणि पापानि अपाकरोति; सः सर्वज्ञः अस्मान् अनिष्टात् दुःखात् च रक्षतु, वयं तं स्तुवन्तः सः अस्मभ्यं दानानि ददातु। त्वां वरुणं च मित्रं च, अग्ने, वसिष्ठाः मनसा पूजयन्ति; भवतां निधयः परमं सौख्यम् आनयन्तु; यूयं सर्वे सदा अशिषा अस्मान् रक्षत। इन्द्रः महता बलिना महान्, वर्षदायि मेघवत्; स्तुतिभिः सः वत्सवत् बलवत्तरः जातः। कण्वैः इन्द्रः यज्ञकर्त्ता कृतः, तदा, हे बन्धो, शस्त्राणां कीर्तिं वद। यदा अग्नयः, अमृतधारिणः, अपत्यं जनयन्ति, तदा ऋषयः तेजसा ऋतं वहन्ति। पवमानस्य दीप्ताः धाराः प्रवहन्ति, पुरातनाः नित्यनूतनज्वलनाः। स पवमानः श्रेष्ठः सारथिः, प्रकाशमानः, सुवर्णरश्मिर्युक्तः, मरुतां गणः। हे पवमान, स्वैः रश्मिभिः व्याप्य, बलदायकः भूत्वा, स्तोत्रस्य वीर्यं वर्धय। सः सोमः, उच्चतमं हविः, अपां मध्ये अश्मना पिण्डितः, सर्वतो वितन्वन् परिस्रवतु। सः विमुक्तः, परिपक्वः, गन्धयुक्तः सोमः, अप्सु पेषणकाले अपि रमते, गावोभूषितः, श्रेष्ठः, परिस्रवति। सः घोषमानः, दूरदर्शी, प्राज्ञः सोमः, देवानां हर्षः, द्रष्टव्यो भवति। सः सोमः, जीवमानः, हरितः, बलवान् वृषभः, स्वाभ्यां हरिभ्यां युक्तः, नृपतिर्निव, गावः प्रति घोषयति; शुद्धः, अक्षयां शरणां विन्दन्, गृध्रवत् घृतपीठं प्राप्तवान्। पर्जन्यः शृङ्गिणः महिषस्य पिता, पृथिव्या नाभिः, गिरीषु वासं स्थापयति; आपः तस्य भगिन्यः गावः प्रति प्रवहन्ति, सः पेषणकाले यज्ञे तिष्ठति। हे प्रेरित सोम, त्वं धिमतः स्रष्टुः महत्त्वं इच्छसि, सुविभूषितः अश्ववत् फलाय धावसि; सोम, अनिष्टं नुदन्, अस्मभ्यं सुखं ददातु, घृतवसानः परिधावसि। सर्वे जनाः इन्द्रं सूर्यवत् पश्यन्ति; सः बलसम्पन्नः, धनस्य स्रोतः प्राप्तवान्, यथा वयं भागं विजितवन्तः। दातुर्हितं स्तुमः, इन्द्रस्य दानानि शुभानि; यः तं प्रति इच्छां न निरुध्यति, सः मनः दानाय प्रेरयति। यस्मात्, हे इन्द्र, वयं भीमहि, तस्मात् अस्मान् रक्ष; सख्याय तद् अपसारय, शत्रून् विघटय। त्वं, धनाध्यक्ष, महद्धनस्य स्वामी; त्वां, उदार इन्द्र, स्तोत्रेण, पेषितेन सोमेन आह्वयामः। त्वं सोम, योक्ता, यज्ञे प्रियतमः, बलवान्; प्रीत्यै, धनाय प्रवह। त्वं, पेषितः, परमानन्ददायकः, प्रेरणादायकः सोम; स्तवनेषु विजयी, रक्षितः। त्वं, अश्मना सुशोधितः, घोषयन्, तेजोवृद्धिं वह। देवेषु रताय सोम, प्रवह, प्रवाहैः बलैः च; पात्रे आगच्छ, मधुमान् सोम, अस्माकं आसने। तव दीप्तबिन्दवः, सोम, इन्द्रस्य मादाय वर्धिताः; त्वां देवाः अमृताय अपिबन्। आगच्छ, विशुद्ध सोमबिन्दवः, अस्मभ्यं धनं वह; वर्षवन्तः दिवः, प्रवहमान्यः आपः, प्रकाशदायिन्यः, समीपं यान्तु। तं हरितं, वाञ्छितमश्वम्, पवित्रेण शुद्धयन्ति, यः सर्वैः देवैः सह प्रमदया यजमानः भवति। द्वौ पञ्च तरङ्गाः, स्वप्रभाः, मित्राः, अश्मना पेषिताः, प्रियं इन्द्राय वहन्ति। इन्द्राय पानाय सोम, वृत्रहन्, त्वं सिञ्चसि; दक्षिणहस्ताय, वीराय, उपविष्टाय। प्रवाह सोम, महतीं दक्षतां कृते, युक्ताश्ववत्, धनाय विजयी। त्वां, सोम, पेषकाः प्रमदाय, महत्या कीर्त्यै शुद्धयन्ति। ते नवजातं शिशुं, हरितम्, पवित्रेण शुद्धयन्ति—सोमं, बिन्दुं, देवाय। उषसि, देवाः नवजातं, शीघ्रं, पेषितं, गावोभूषितं, बिन्दुं उपगच्छन्ति। अस्माकं गीतयः, गावः वत्साय इव, तं प्राप्नुयुः, यः इन्द्रस्य मनः हर्षयति। सोम, अस्मभ्यं श्रेयसे, गाव्यै च प्रवह; पोषणं खाद्यं सिञ्च, स्तोत्रसागरं पूरय। ये अग्निं प्रज्वलयन्ति, सम्यक् दर्भं विचिन्वन्ति, येषां इन्द्रः युवान् मित्रम् अस्ति— तेषां ज्वलनं महत्, स्तुतिः विपुला, यशः विस्तृतम्; येषां इन्द्रः युवान् मित्रम् अस्ति। युद्धे अजिताः, वीरैः वरणीयाः, बलवीर्ययुक्ताः, येषां इन्द्रः युवान् मित्रम् अस्ति। सः एव ददाति धनं तस्मै मनुष्याय, यः सेवते, इन्द्रः स्वामी, अप्रतिहतः एव।