सामवेदः

इन्द्रः सहस्रबाहुः कद्रुवाणां सुतं सोमं अपिबत्, तत्र सः स्वं वीर्यं प्राप्तवान्। वयं तव भक्ताः, हे महाबलिन् इन्द्र, त्वां स्तुमः; त्वं नः विद्धि, हे उदार प्रभो। ये अग्निं प्रज्वालयन्ति, दर्भं च समर्पयन्ति, तेषां मित्रं युवानम् इन्द्रः भवति। सर्वान् द्वेषिणः विदारय, विघ्नान् आपोहय, शत्रून् निपातय; तद् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं वह। अत्र तेषां हस्तेषु शृणु शिप्राणां शब्दं; यदा ते वहन्ति, शोभनं युग्मं भूषितम् अस्ति। एते सोमपाः मित्राः त्वां पश्यन्ति, हे इन्द्र, यथा गोपस्य गाः पोष्याः भवन्ति। तव कोपात्, हे महाबलिन्, सर्वे जनाः समुद्रं प्रति नद्यः इव नमतः। वयं देवतानां महत्त्वं सहायाय वृणीमहे, यत् बलं अस्माकं आगच्छेत्। हे ब्रह्मणस्पते, सोमस्य शब्दं घोषय, यथा कक्षीवान् उशिजः पुत्रः अकरोत्। वृत्रहन्ता, स्मरन्, अस्माकं समीपे अस्तु; शक्रः अस्माकं प्रार्थनां शृणोतु, बहु सहायं ददातु। अद्य, हे दिव्य सवितर्, अस्मभ्यं सन्ततिं श्रियम् च दत्त; दुःस्वप्नान् अपाकुरुत। कः अस्य युवानं, दुरधर्षं, महाकन्धरं वृषभं? कः होता तम् उपास्ते? पर्वतानां पादे, नदीनां संगमे, सः प्रेरितः ऋषिः चिन्तया जातः। इन्द्रं जनानां राजानं, नरां दमितारं, महाबलिनं नूतनैः स्तोमैः स्तुमः। द्वितीयस्य मन्त्रस्य अर्धं इन्द्राय समर्पितम्, सोमस्य शीघ्रपिबसे, दक्षाय, महते, यवदाढ्याय। बहुधनाय तुभ्यं, हे इन्द्र, एते स्तोत्राणि प्रेषितानि, यथा गावः वत्साय। अत्र ते गावः नाम अनुयान्ति, तवष्टुः गुह्यां, सोमस्य गेहे। यदा इन्द्रः, अप्रतिष्ठितः, महान् बलिष्ठः आपः अनयत्, तत्र पूषा तस्य सख्यं अकरोत्। या गौः मरुतां मध्ये प्रसिद्धा, दानानां माता, सा वह्निवत् रथेषु युक्ता अस्ति। आनन्दस्य प्रभो, तव हरिभ्यां आगच्छ, सुतं सोमं प्रति आगच्छ। वाञ्छिताः हवयः प्रवहन्ति, इन्द्रं यज्ञे वर्धयन्ति, अवभृथस्य बलं प्रति। अमृतस्य मे पितुः विद्याम् अहम् आददे; सूर्य इव जातः अस्मि। समृद्धाः संहत्याः, बलसम्पन्नाः, इन्द्रे अस्माकं सन्तु; तैः, पूर्णबलैः, वयं मोदामहे। सोमः पूषा च सर्वाणि शुभानि वेश्मानि अविद्यताम्; देवेषु द्वौ रथौ सज्जौ। यूयं सर्वे इन्द्राय सोमपानाय गायत; अहम् विजयी, नरां मध्ये महाबलः, शतक्रतुं स्तौमि। गायत, मित्राणि, इन्द्राय मदयन्तमाय, हर्यश्वाय, सोमपाय। वयं तव मित्राः, कण्वाः, त्वाम् उपयामः, हर्षेण स्तोत्रैः। अस्माकं गीतानि सोमं प्रति इन्द्राय, मुदाय, घोषयन्तु; कवयः स्तोमैः स्तुवन्तु। अयं सोमः, तुभ्यं शुद्धः, इन्द्र, बर्हिषि अस्ति; आगच्छ, तस्य प्रवाहम् पिब। रूपाणां दानाय, वयं तुभ्यं, दुग्धवतीं गाम् इव, नित्यशुभं हविः दद्मः। त्वं वृषन्, सोमपेषणे, तुभ्यं सुतं मदाय सिञ्चामि; तृप्य, मुदं स्वादु। हे इन्द्र, सोमः पात्रीषु कूपेषु च तव; पिब, तस्य त्वं स्वामी। संयोगे च पुनर्योगे, बलात् बलं, वयं इन्द्रं मित्रं स्पर्धायाम् आह्वयामः। आगच्छ, उपविश, इन्द्र; वयं सर्वे मित्राः, स्तुतिभिः गायाम। अयं सुतः सोमः तव, दानानां नाथ; पिब, गायक, बलात्। इन्द्रः महाबलः अस्माकं अग्रे अस्तु; वज्रधृतः महत्त्वं प्राप्नुयात्; दिवः अस्य शक्तिर्न सीमन्तु। आगच्छ, इन्द्र, महता दक्षिणा अस्मभ्यं भूम्याः समृद्धिं गृहीत्वा दद। पशूनां नाथं, पर्वतानां इन्द्रं, सत्यस्य पुत्रं, सत्यपतिं यथोचितं गायत। कथं अस्माकं मित्रः, सदा वर्धमानः, दूतः भवति? केन महता समर्थनं चितः भवति? सः महाबलः, यो समूहेषु विजयी, तस्मै सर्वासु सभासु गीतानि समर्पयत, प्रेरणाय सहायाय च।