सामवेदः

एषः सोमः, निपीतः, महाबलवान्, पावने प्रवहति, पीयाय देवः, असुरान् विनाशयन्। स विवेकी, हिरण्मयः, पावने प्रवहमानः, गर्जन्, स्वगर्भं प्रति वेगेन धावति। एषः अश्वः पवमानः, दिवः दीप्तानि क्षेत्राणि प्रविशत्, असुरघ्नः, अव्ययम् लक्ष्यम् आप्नोति। पवमानः, त्रितस्य शृङ्गे स्थितः, स्वबन्धुभिः सह सूर्यं प्रकाशयति। सोमः अयम्, वृषा, सुतः, वृत्रघ्नः, अभेद्याय प्रशस्तं विशदं स्थानं ददाति, अश्ववत् वेगेन धावन्। एषः देवः, ऋषिणा प्रेरितः, कुम्भान् प्रति धावति, इन्दुः, इन्द्रं महयन्। यः पवमानिस्तोत्राणि पठति, ऋषिभिः संहितं रसं, स एव शुद्धं सर्वं खादति, प्राणेन रमणीयम्। तस्मै पवमानिस्तोत्राणि पठतः, ऋषिसंहितरसं, सरस्वती स्वयम् ददाति—क्षीरं, घृतं, मधु, आपः च। पवमानिस्तोत्राणि, शिवदा, नित्यश्रीणि, घृतवतीः स्रवन्ति—एषः ऋषिसंहितः रसः ब्राह्मणेषु अमृतत्वरूपेण स्थाप्यते। पवमानिस्तोत्राणि अस्माकं लोकेऽस्मिन्स च परत्र च स्थापयन्तु, एता देव्या देवैः समाहूताः। येन देवाः नित्यं पावयन्ति स्वान् पवित्रेण, तेन सहस्रधारिणा स्रवसा, पवमानिस्तोत्रैः अस्मान् पावयन्तु। पवमानिस्तोत्राणि, शिवदा, तैः हि सुखम् आप्नोति, पुण्यान्नं भुङ्क्ते, अमृतत्वं च गच्छति। महता आदरेण वयं नूतनं प्रति आगच्छाम—यो द्योतमानः, स्वगृहे स्फुलिङ्गवत्, दिवि पृथिव्यां च शोभते, सर्वतः आहूतः। तस्य महिमा कृते, अग्निः, होतृ, गृहात् सर्वाणि पापानि नुदति; स प्रजाः वेदवित्, अस्मान् दुःखात्, अमङ्गलात् च रक्षतु, स्तुवतां च वसूनि ददातु। त्वां वरुणं, मित्रं च, अग्ने, वसिष्ठाः चिन्तया पूजयन्ति; तव निधयः रमणीयतमा भवन्तु; यूयं सर्वे नो नित्यं शुभैः पालयन्त। इन्द्रः महता बलात् महत्त्वं प्राप्तवान्, वर्षदायि मेघवत्; स्तुतिभिः वत्सवत् वर्धितः। यदा काण्वाः इन्द्रं यजुषा कर्तारं चक्रुः, तदा वद, बन्धो, शस्त्राणि। यदा अग्नयः, अमृतवाहः, सन्तानम् उत्पादयन्ति, तदा प्रेरिताः ऋषयः शक्त्या ऋतं वहन्ति। पवमानस्य प्रहारिणः, तेजस्विनः धाराः प्रवहन्ति; प्राचीना, नित्यनवज्वलन्त्यग्नयः। पवमानः, श्रेष्ठसारथिः, तेजस्वी, सुवर्णप्रभः, मरुतां गणः। पवमान, स्वैः रश्मिभिः विस्तारय, बलदः, स्तोत्रस्य वीर्यं ददातु। परितः सुतं सोमं परिपातु, यः धारयति, स आर्यः, आपः मध्ये शिलाभिः सोमं सुतवान्। इदानीं शुद्धः सोमः स्वैः स्रवोभिः परिप्रवहतु, विमुक्तः, सुरभिः; स सुत्येऽपि आप्सु रमते, सोमस्यास्वादने, गावोभूषितः, श्रेष्ठः। घोषमानः, दूरदर्शी, प्राज्ञः सोमः, देवानां प्रियतमः, द्रष्टव्याय प्रवहति। स सोमः, जीवन्, हरितः, वृषभः, स्वाभ्यां हरिभ्याम्, नृपतिवत्, गावः प्रति घोषयन्; शुद्धः, अव्ययम् आश्रयम् इच्छन्, श्येनवत् घृतवद् आसनम् आप्तवान्। पर्जन्यः सींगिनः महिषस्य पिता, पृथिव्याः नाभिः, पर्वतेषु निवासं स्थापयामास; आपः तस्य भगिन्यः गावः प्रति प्रवहन्ति, यः सुत्ये शिलाभिः सह यज्ने तिष्ठति। प्रेरित, त्वं धीरस्य स्रष्टुः महत्त्वं इच्छसि, सुविभूषिताश्ववत् पुरस्कारं प्रति धावसि; सोम, हानिकारकम् अपसार्य, सुखं नो ददातु, घृतवसानः कुपे परिप्रस्रवसि। सर्वे जनाः इन्द्रं सूर्यवत् पश्यन्ति; बलसम्पन्नः जातः, धनस्य स्रोतः प्राप्तवान्, यथा वयं स्वं भागं विजित्य। धनदं स्तौतु, इन्द्रस्य दानानि शुभानि; यः तस्य प्रति इच्छां न निरुन्ध्याद्, मनः दानाय प्रेरयन्। यस्मात्, इन्द्र, वयं भीमः, तस्मात् अस्मान् रक्ष; महादानिन्, तदस्मिन्स्मिन् सहाय्यं कुरु, शत्रून् विघ्नांश्च विद्रावय। त्वं, धनानां नाथ, महद्द्रविणं, श्रियं च धारयसि; त्वां, इन्द्र, स्तुवन्तः, सुतं सोमं हवामहे। सोम, त्वं धारकः, रमणीयतमः, शक्तिमान् यज्ञे; प्रवह, हर्षं, वित्तं च वहन्। सुतः, सोम, उत्तमः हर्षदः, प्रेरकः; रसं, सर्वेषु स्पर्धासु विजयी, रक्षितः। शिलाभिः सुतः, घोषयन् प्रवह, तेजस्वितां वहन्। सोम, देवेषु रमणाय प्रवह, स्वैः स्रवोभिः, बलदः; पात्रं प्रविश, मधुमान् सोम, अस्माकं स्थाने। तव शोभनाः रसा, सोम, इन्द्रस्य हर्षाय वर्धिताः; त्वां देवाः अमृताय अपिबन्। शुद्धाः सोमरसा, अस्मान् प्रति आगच्छन्तु, वित्तं ददातु; वर्षमयाः दिवः, प्रवहन्त्यः आपः, ज्योतिर्दायिन्यः, आगच्छन्तु। तं हरितं, काम्यं अश्वं परितः पवित्रेण शुद्धयन्ति, यः सर्वैः देवैः सह प्रमदया सह गच्छति। द्वौ पञ्च तरंगौ, स्वयंज्योतिषौ, मित्रौ, शिलया सुतौ, इन्द्रप्रियं प्रियं स्रवयतः। इन्द्राय, पीयाय, सोम, वृत्रघ्न, त्वं स्यन्दसे; दक्षिणहस्तस्य, वीरस्य, उपविष्टस्य च।