सामवेदः

एषः देवः स्वयम् गर्भे अमृतः विराजते, वृत्रस्य हन्ता, देवैः सर्वैः प्रियतमाः। स बलवान् गर्जन्, स्वजनैः दशधा प्रेरितः, पात्राणि अभिमुख्य धावति। पवमानः सूर्यं दिवि प्रकाशयति; शुद्धे रमे हर्षः उत्थाप्यते। स तेजस्विना सूर्ये संयुक्तः, विवस्वता सह दीप्तिमान्, वाक्पतिः, दुर्जयः। स ऋषिः, स्तुतः शुद्धः च, शुद्धे रमते, शत्रून् शमयन् च शुद्धयति। स ज्योतिः विजितवान्, इन्द्राय वायवे च अभिषिक्तः; शुद्धे कौशलं साधयति। सोमः, वृषा, अभिषिक्तः, नरैः नीतः; सर्वज्ञः, वनानि अभ्यस्ते, दिवः शिरसि स्थितः। पवमानः, गवां कामयमानः, दीप्तिमान्; सुवर्णवर्णः इन्दुः, सभासु विजयी, अभिषिक्तः। बलवान् सुवर्णवर्णः, शुद्धः, अन्तरिक्षे प्रवृत्तः; इन्दुः शुद्धयन् इन्द्रं अभिप्रेत्य गच्छति। सोमः शुद्धः, दुर्जयाय प्रवृत्तः; दिव्यः, वीर्यवान्, दुष्टवाचः नाशयिता। अभिषिक्तः, बलवान् सोमः, शुद्धे पानाय प्रवहति; दिव्यः, दानवान् नाशयति। विवेकी सुवर्णवर्णः, शुद्धे प्रवहन्, गर्जन्, गर्भं अभिमुख्य धावति। पवमानः अश्वः, दिवः दीप्तिमान् प्रदेशेषु धावति; दानवान् हन्ता, अव्ययम् लक्ष्यं प्राप्नोति। पवमानः, त्रितस्य शिखरे, स्वजनैः सह सूर्यं प्रकाशयति। सोमः, वृषा, अभिषिक्तः, वृत्रस्य हन्ता, दुर्जयाय विस्तीर्णं स्थानं ददाति, अश्ववत् धावति। देवः, ऋषिणा प्रेरितः, पात्राणि अभिमुख्य धावति; इन्दुः, इन्द्रं वर्धयन्। यः पवमानी सूक्तानि पठति, यत् सारं ऋषिभिः संगृहीतम्, स शुद्धं, प्रियम् अन्नम् प्राणेन यथार्थम् उपभुङ्क्ते। यः पवमानी सूक्तानि पठति, यत् सारं ऋषिभिः संगृहीतम्, तस्मै सरस्वती स्वयम् दुग्धं, घृतं, मधु, आपः च ददाति। पवमानी सूक्तानि, कल्याणप्रदायिनी, सदा फलदायिनी, घृतप्रवाहिनी—एतत् सारं ऋषिभिः संगृहीतम् ब्राह्मणेषु अमृतत्वरूपे स्थाप्यते। पवमानी सूक्तानि अस्माकं इमं लोकं च परं लोकं च स्थापयन्तु, देवैः संगृहीतानि एताः देव्या। येन देवाः सदा शुद्धिम् यन्त्रेण कुर्वन्ति, तेन सहस्रधारप्रवाहेन पवमानी सूक्तानि अस्मान् शुद्धयन्तु। पवमानी सूक्तानि, कल्याणप्रदायिनी, तैः सुखं लभ्यते, पुण्यम् अन्नम् उपभुङ्क्ते, अमृतत्वम् अप्नोति। वयं मह्यं श्रद्धया आगच्छामः, यः कनिष्ठः, स्वगृहे दीप्तिमान्, दिवि पृथिव्यां मध्यस्थः, सर्वतः आहूतः। तस्य महिमा द्वारा अग्निः, आह्वायको, सर्वाणि दुष्टानि गृहात् अपाकरोति; प्राणज्ञः, स नः रक्षतु, अनिष्टात् रक्षतु, वयं तं स्तुवन्तः, वः दानानि ददातु। त्वं, वरुणः, च मित्रः, अग्ने, वसिष्ठैः चिन्तया पूज्यसे; तव निधयः सुखदायिनी सन्तु; सर्वे नः सदा शुभैः रक्षन्तु। इन्द्रः महती शक्त्या महान्, वर्षदायिनी मेघवत्; स्तुतिभिः वृषवत् बलवान् अभवत्। यदा कान्वाः इन्द्रं यज्ञस्य साधकं सूक्तैः कृतवन्तः, सख्य, अस्त्राणि कथय। यदा अग्नयः, अमृतस्य वाहकाः, सन्तानम् उत्पादयन्ति, प्रेरिताः ऋषयः बलैः ऋतं वहन्ति। शुद्धस्य, प्रहारिणः, उज्ज्वलाः धाराः प्रवृत्ताः; पुरातनाः सदा नूतनज्वलनाः। शुद्धः, श्रेष्ठः सारथिः, तेजस्वी, उज्ज्वलरश्मिभिः, सुवर्णदीप्तिमान्, मरुतां समूहः। हे शुद्ध, रश्मिभिः विस्तारय, बलं ददातु, स्तुत्याय वीर्यं ददातु। सोमं अभिषिक्तम्, यः श्रेष्ठः हविः, सर्वतः परिपातु; यः धारयति, श्रेष्ठः, स सोमं जलासु शिलाभिः अभिषिक्तवान्। शुद्धः सोमः, धाराभिः सर्वतः प्रवहतु, मुक्तः, सदा गन्धयुक्तः; अभिषिक्ते अपि स जलासु रमते, सोमस्य स्वादम् उपलभ्य, गोभिः अलङ्कृतः, श्रेष्ठः। घोषयन्, दूरदर्शी, प्रज्ञः सोमः, देवानां हर्षः, दर्शनाय प्रवहति। सोमः, जीवन्, हरितः, बलवान् वृषा, द्वाभ्यां अश्वाभ्यां युक्तः, राजवत्, गोभ्यः घोषयति; शुद्धः, अव्ययं आश्रयं इच्छति, गरुडवत् घृतसमृद्धं स्थानं प्राप्नोति। पर्जन्यः शृङ्गिणः महिषस्य पिता, पृथिव्याः नाभिः, पर्वतेषु निवासं स्थापितवान्; आपः, तस्य भगिन्यः, गोभ्यः प्रवृत्ताः, स यज्ञस्थले शिलाभिः सह तिष्ठति। प्रेरितः, त्वं प्राज्ञस्य कर्तुः महत्त्वं इच्छसि, अश्ववत् अलङ्कृतः, पुरस्कारं अभिमुख्य धावसि; सोमः, अनिष्टं अपाकरोति, सुखं ददातु, घृतवस्त्रः पात्रे परिपतसि। सर्वे जनाः इन्द्रं सूर्यवत् पश्यन्ति; बलसम्पन्नः, धनस्य स्रोतः प्राप्तवान्, यथा वयं भागं विजितवन्तः। दातारं धनस्य स्तुत्यं स्तुत्वा, इन्द्रस्य दानानि शुभानि; यः तस्य कामं न निगृह्णाति, दानाय मनः प्रेरयति। यस्मात्, हे इन्द्र, वयं भीताः, तस्मात् अस्मान् रक्ष; हे दानवन्, अस्माकं साहाय्याय तद् दूरं कुरु, शत्रून् विघ्नान् च विक्षिप। एवं सोमस्य, पवमानस्य, अग्नेः, इन्द्रस्य, वरुणस्य, मित्रस्य, सरस्वत्याः च महिमा, यज्ञस्य, ऋषिणां स्तुतयः, शुद्धिम्, सुखं, अमृतत्वं च, सम्पूर्णं जीवनं दिव्यं चैतन्यं च एकस्मिन् कथा-रूपे प्रकटितम्।