सामवेदः

देवानां हर्षाय सोमं त्वां प्रेषयामः, वयं गावोभिः त्वां वस्त्रैः संवेषयिष्यामः। सोमः सुवर्णरुचिः पात्रेषु विशुद्धः, तं कौसैः वस्त्रैः व्याप्नोति, स्वं तेजः प्रसारयन्। महादान सोम! अस्माकं कृते प्रवह, सर्वान् शत्रून् अपाकुरु; हे इन्दो, सौहृदेन अस्मान् संयोगय। मानुषदृष्टयः वयं त्वां सोमं पिबिष्यामः, यं इन्द्रः प्रपीतवान्, ज्योतिषः वेदितारम्, सः अपत्याय पोषणम् अस्ति। त्वं दिवः वर्षं सृज, पृथिव्यां बलं ददातु; सोम, अस्मभ्यं संग्रामेषु वीर्यं प्रयच्छ। सोमः शुद्धः सहस्रधारः प्रवहति, अतिवीर्यवान्, सः वायोः च इन्द्रस्य भागः। सोमस्य प्रेरितस्य ऋषेः देवयज्ञे हर्षेण गीतिः क्रियते। सोमाः शुद्धाः, विजयाय सहस्रशक्तयः, स्तोत्रैः देवयज्ञे प्रशस्यन्ते। सोम, अस्मभ्यं महाधनं, पूष्णं, दीप्तवीर्यं च प्रवह। त्वं शीघ्रगाः, अश्वानिव धावमानाः, निग्राहकैः न निरुध्यसे; त्वदीया उर्मयः धनाय प्रवहन्ति, अनिरुद्धाः, ऊर्जा युताः। सोमरसेषु, हे देवाः, अस्मभ्यं सहस्रगुं धनं वीर्यं च ददातु। सोमरसायः मातरः वत्सं इव, तं आलिङ्गन्ति, हस्ताभ्यां धृता। हे प्रस्विता, गर्जमान सोम, इन्द्रं तुष्टावान्, सर्वान् द्वेषिणः नाशय। शुद्धाः दीप्ताः सोमाः रिपून् अपाकुर्वन्तः, पेषणशिलायाः उपरि उपविशतः। सोमरसाः, मधुराः, सत्यम् प्रवहन्तः, इन्द्राय प्रवहन्ति। प्रेरिताः ऋषयः इन्द्रं सोमपानाय आह्वयन्ति, गावः वत्सं इव। सोमः प्राज्ञः, पवित्रे उपविष्टः, नदीवेगेन प्रवहमानः, हरिण्याः उपरि विश्रान्तः। सोमः कविः, अमलाकाशनाभौ महतीं कीर्तिं लभते। यः सोमः कुम्भेषु, पवित्रे स्थाप्यते, सः इन्दुना आलिङ्गितः। इन्दुः समुद्रस्य उपर्यतः वाचं सृजति, मधुप्रवाहित कुम्भं प्रेरयति। नित्यश्लाघ्यः वृक्षः, गोमन्तं अन्तर् दुहन्तं, मानुषसहाय्येन तं प्रेरयति। हे शुद्ध सोम, अस्मभ्यं सहस्रशक्तियुक्तं धनं दातु, इन्दो, अस्माकं स्वं कुरु। कविः सोमः, प्रवाहेण पीडितः, दिव्यप्रियं प्रति, दूरं प्रति गच्छति। तव शक्तयः नदीवेगध्वनिवत् उद्गच्छन्ति; गीत्या पेषणशिलां प्रेरय। तव प्रेरणे त्रयः स्वराः उद्गच्छन्ति, यज्ञकामाः, यदा त्वं शिखरं गच्छसि। अमलैः प्रवाहैः, प्रियं हरितं, मधुप्रवाहं, शुद्ध सोमं शिलाभिः प्रेरयन्ति। हे परममदिन्, प्रवह; पवित्रेण, प्राज्ञ, सूर्यस्य आधारं स्थापय। हे परममदिन्, प्रवह, गावः रात्रिभिः भूषितः; इन्द्रस्य उदरे प्रविश। एष पवित्रेण परितः सिञ्च, सोम, हर्षद; अधः पत, नूतनः आगतः। एषः सोमः, दिवोदासस्य कृते, शम्बरं विदारयत्; ततः तुर्वशं च यदुं च। अस्मान् परितः सिञ्च, सोम, अश्वगाव्युत्तम, सुवर्णमय; सहस्रपोष्यः प्रवाहः। विघ्नान् अपाकुरु, सोमः अनिरुद्धः प्रवहति, इन्द्रस्य गृहम् प्रति। महाधनं नः आनय, हे शुद्ध सोम; शत्रून् जही; वीर्यश्रीः नः ददातु। शतं वा चौर्यं वा त्वां न क्षपयन्ति, यदा त्वं दानाय शुद्ध्यसि। तेन पवित्रेण प्रवह, येन त्वं सूर्यं प्रबोधितवान्, मानुषजलानि च प्रेरितवान्। सूर्यः एतशं युक्तवान्; शुद्धः, प्राज्ञः, अन्तरिक्षे गमनाय। ताः हरिताः अश्वाः रथे युक्ताः; सूर्यः गमनाय युक्तः; सोमं 'इन्द्रः' इति आह्वयन्ति। अग्निं देवम्, अग्निभिः संयुक्तम्, यज्ञाय योग्यतमं कुरु; यः मर्त्येषु धृतिमान्, वीर्यवान्, उन्नतः, दीप्तः, विशुद्धः, घृतपः। अश्वः इव प्रपौत्रे श्वसन्, सः दीप्तिमान्, महत्त्वात् जातः, संवरणात् पृथक्; वातः तस्य ज्वालाम् अनुयाति, तव कृष्णः पन्थाः स्थाप्यते। त्वं, अग्ने, नवान् महावान्, अमृतानि समिधः चलन्ति; रक्तधूमः दिवं गच्छति; दूतः सन्, अग्ने, त्वं देवान् प्रति गच्छसि।