सामवेदः

इन्द्रः, महाशक्तिमान्, यद् यत् दिव्यम् दानम् अत्र नास्ति, तत् सर्वम् अस्माकं प्रदत्तुम् इच्छति। सः उभयम् ऐश्वर्यं, यत् स्वयं दत्तम्, अस्माकं समर्पयति। यद् यत् स्वर्गीयम्, यद् यत् तेन योग्यं मन्यते, तद् सर्वम् आनीय, इन्द्रः अस्माकं तेजस्वि, अव्ययम् दानम् ज्ञातुम् इच्छति। तस्य मनः, विश्रुतम् विशालम् च, सर्वदिशं प्रयत्नशीलम् अस्ति; तेन एव सः विजयाय पुरस्कारम् दृढं प्राप्तवान्। पञ्चमः, प्रथमार्धः—मरुतः स्वगणेन तं युवानं पीतवर्णं शुद्धयन्ति, अलंकुर्वन्ति च। कविः, गीतैः स्तोत्रैः च, सोमः, छायायाः अतीत्य, घोषयन् उज्ज्वलति। यस्य मनः ऋषेः सदृशम्, यः ऋषिः इव कर्म करोति, सः दिवि दीप्तिमान्, सहस्रनिर्देशितः, कवीनां मार्गान् अनुसरति; तृतीयं स्थानं, सोमः महाबलः, दीप्तिम् इच्छन्, शोभायाम् अधिष्ठाति। शेना, पक्षी, वाहकः, गोविन्दः, द्रप्सः, शस्त्राणि वहन्, आपां तरङ्गेण सह, समुद्रं प्रति आगच्छति; बलवान् चतुर्थं स्थानं विवेचयति। एते सोमाः, इन्द्रस्य प्रियकामम् पूरयन्तः, तस्य वीर्यं प्रकाशयन्ति। शुद्धयन्तः सोमाः अश्विभ्यां वायुनाः च सह प्रयान्ति; ते अस्माकं उत्तमं बलं दत्तु। सोमः, इन्द्रस्य प्रियाय शुद्धः, हृदयम् उद्यमयति; देवस्थानम् अधिष्ठातु। सप्त ऋषयः त्वां शुद्धयन्ति, सोमः, त्वाम् प्रवाहयन्ति; यज्ञेषु ऋषयः त्वां अनुयान्ति। देवाय, प्रमदाय, त्वां सोमः प्रेषयामः; गावः तव वस्त्रं भविष्यन्ति। पात्रेषु शुद्धः, पीतवर्णः सोमः, दीप्तिमान् वस्त्राणि प्रसारयति, गव्यैः आवृतः भवति। उदारः, अस्माकं निमित्तं प्रवाह, सर्वान् शत्रून् नुद; इन्दो, अस्मान् सौहार्देन संयोजय। मानुषदृष्ट्या, सोम, त्वां पिबामः, यं इन्द्रः पिबति, ज्योतिःवित्, सन्ततये पोषाय। सोमः, दिवः वर्षम्, भूमौ बलम् समर्पय; युद्धेषु अस्माकं वीर्यं दत्तु। शुद्धः सोमः सहस्रधाराभिः प्रवहति, अतिबलवान्, वायोः इन्द्रस्य भागः। शुद्धाय, प्रेरिताय सोमाय, ऋषये, दिव्याय भोज्याय, हर्षेण गायत। सोमाः, पुरस्काराय शुद्धाः, सहस्रबलाः, दिव्याय भोज्याय स्तुताः। सोमः, अस्माकं निमित्तं, महद् ऐश्वर्यं, बहु पोषणम्, तेजस्वि बलं च प्रवाह। शीघ्रगामिनः, अश्वान् इव, सोमाः, न यन्त्रैः निवार्यन्ते; धनाय प्रवहन्ति, तरङ्गाः अनवरुद्धाः, ऊर्जिताः। सोमबिन्दवः, हे देवाः, अस्माकं सहस्रगुणं धनं, वीर्यं च दत्तु। सोमबिन्दवः, मातरः वत्सम् इव, तं आलिङ्गन्ति, हस्तैः धारयन्ति। शुद्धः, गर्जनः सोमः, इन्द्रं प्रमुद्य, सर्वान् द्वेषिणः विनाशय। शुद्धाः, दीप्तिमन्तः, विरोधिनः नुदन्ति, पेषणशिलायाम् उपविशन्ति। सोमबिन्दवः, मधुर्ययुक्ताः, इन्द्राय सत्यप्रवाहेन प्रवहन्ति। ऋषयः इन्द्रम् सोमपानाय आह्वयन्ति, यथा गावः वत्सम् आह्वयन्ति। सोमः, बुद्धिमान्, आसने स्थितः, नदीप्रवाहेन प्रवहन्, पीतवर्णे अधिशयति। सोमः, कविः, दिवः नाभौ, निर्मलायाम्, पूज्यते। यः सोमः कुम्भेषु स्थापितः, शुद्धकत्रे अन्तः, इन्दुः तं आलिङ्गति। इन्दुः, समुद्रस्य तटात् वाचम् प्रेषयति, मधुप्रवाहकं पात्रं प्रेरयति। सदा स्तुतः वृक्षः, गाम् अन्तः, यः बहु ददाति, मानवसाहाय्येन प्रेरयति। शुद्ध सोमः, अस्माकं निमित्तं, सहस्रबलं ऐश्वर्यं दत्तु, इन्दो, अस्माकं स्वं संपदं दत्तु। कविः सोमः, प्रवाहेन पेषितः, दिव्यप्रियं, दूरस्थं प्रति गच्छति। तव शक्तयः, नदीतरङ्गध्वनिवत्, उत्थाय, गीत्याः पेषणशिलां प्रेरयन्ति। तेन प्रेरिते, त्रयः स्वराः, यज्ञाय उत्सुकाः, शिखरं प्रति यान्ति। निर्मलतरङ्गैः, प्रियं पीतवर्णं, मधुप्रवाहं, शुद्ध सोमं, शिलाभिः प्रेरयन्ति। हे परमप्रमदः, प्रवह; शुद्धकत्रेण, हे बुद्धिमन्, सूर्यस्य मूलम् स्थापय। हे परमप्रमदः, प्रवह, गव्यैः रात्रिभिः च अलंकृतः; इन्द्रस्य उदरे प्रविश। अस्मिन् शुद्धकत्रे, सोम, प्रमोदजनकः, सर्वतः प्रवाह; अधः, नूतनः आगतः, अवतर। एवं, दिवोदासाय, त्वं शम्बरं भग्नवान्; ततः तुर्वशं यदुं च।