सामवेदः

ऋषिः शक्तिभिः शुद्धः कर्मसु विचरन्, ज्योतिषः लोकस्य लाभाय यतते। सः पावनः नृपवत् जनानाम् मध्ये उपविश्य, शत्रून् विजित्य, प्राज्ञैः प्रेरितः भवति। स प्रियः हिरण्मयः वनानाम् मध्ये नित्यप्रवाहाभिः सरित्भिः परिवृतः स्थितः, गर्जमानः चिन्तया स्तूयते। सः वायुनाऽश्विभ्यां च इन्द्रेण च सह मदेन स्वधया योजितः गच्छति। सः मधुना तरंगाः मित्राय वरुणाय भगाय च प्रवहन्ति, स्वविन्यस्ताभिः शक्तिभिः च। उभे लोकौ अस्मभ्यं धनं माधुर्यं जयबलं कीर्तिं च संचितं विभवं ददातां। त्वां, हि, प्रमोदस्य च विज्ञानस्य च स्रोतः, अग्ने, अद्य रक्षार्थं वरणीमहे, दूरगं शरण्यं च। त्वाम्, सौम्यं, योग्यं, प्राज्ञं, चिन्तनशीलं च, अद्य रक्षार्थं वरणीमहे, दूरगं शरण्यं च। त्वाम्, धनदं, शुभाम्नायं, उत्तमकर्मणं च, अद्य रक्षार्थं वरणीमहे, दूरगं शरण्यं च। देवाः अग्निं विश्वमजनयन्, यो दिवः शीर्ष्णः जातः पृथिव्याः प्रतिष्ठा, ऋषिः, स्वामी, जनानां अतिथिः, सदा समीपस्थः, हविःपात्रं। सर्वे अमृताः देवाः त्वयि, हे जातवेदः, शिशुवत् हृष्यन्ति; तव शक्तिभिः अमृतत्वं प्रापुर्य, हे विश्वमन्, यदा त्वं द्वयोः पितरयोः मध्ये प्रजज्वाल। देवाः विश्वमग्निं यज्ञनाभिं, धनासां स्थानं, महान्तं, बलिनं च अजन्; ते तम् ऋतस्य सारथिं, यज्ञस्य चिह्नं, हृष्यन्ति। मित्रवरुणाभ्यां प्रेरितेन गीत्या गायत, तयोः महतः बलिनोः शासनस्य महत्त्वाय। तौ राजानौ मित्रावरुणौ, ययोः उत्पत्तिः घृते, देवानां मध्ये दिव्यौ इव स्तूयते। भवतः शक्तिः, या पृथिव्यां दिवि च महती, अस्माकं बलवती अस्तु; भवतः शासनं देवानां मध्ये महत् अस्ति। इन्द्र, तेजसा आगच्छ; एते सुताः तुभ्यं अस्माभिः हस्तैः शुद्धीकृता अल्पमात्राः। इन्द्र, प्रार्थनया प्रेरितः, प्राज्ञैः सहितः, सुतसोमाय, गायकानां स्तोत्रेभ्यः आगच्छ। इन्द्र, हरी, त्वम् उत्सुकः स्तोत्रेभ्यः आगच्छ; अस्मिन्सुतसोमे अस्माकं हिताय स्थापय। तम् स्तोतव्यं, यः ज्वलनया सर्वं संस्पृशति, यः जिह्वया तमसोऽपि तेजसा प्रकाशयति। यः सन्दीप्तः इन्द्रस्य अनुग्रहम् आह्वयति, सः मृत्युः कीर्तये बहु जलानि प्राप्नोति। तानि शीघ्राणि, विजयप्रदानी दानानि, अस्मान् अश्वान् च सुरक्षया नेतु; इन्द्राय च अग्नये, अस्माकं यात्राय। सोमबिन्दुः इन्द्रस्य गृहम् प्रति गतः; मित्रः मित्रं न परित्यजति, यथा कुमारः कन्याभिः सह रमते, सोमः पात्रे शतपथेन धावति। तव रमणीयाः, दक्षिणाः, स्तुत्याः चिन्तनाः सभासु अग्रे अयन्त; ते हरीं क्रीडन्तं अन्वेष्टुम्, स्तोत्राणि तम् परिवव्रुः, गावः दुग्धस्य चतुर्दिशं समासन्नाः। सोम, अस्मान् प्रति प्रवह, पोष्यं रसं वहन्; इन्दो, शुद्धः तरंगैः स्रव। यत् अस्माभ्यं त्रिः प्रति दिवसं सुतं, तत् क्षेत्रं, धनं, मधुमत्तमं बलं, वीर्यं च ददातु। न कर्म निष्फलं, न च नश्यति; सदैव फलदं भवति। इन्द्रवत्, यजैः, सर्वगं, अजेयं, महाबलं च। सः स्थिरः, तीक्ष्णः, युद्धेषु विजयी, यस्मिन् महाशक्तयः मुक्ताः। यदा सः जायते, गावः संगच्छन्ते, दिवा पृथिवी च निरवरोधेन संयच्छेते। मित्राः, शुद्ध्यर्थं उपविशन्तु; गायन्तु च। यथा शिशुः यज्ञैः भूषितः, तम् कीर्त्यर्थं परिवेष्टयन्तु। तम् विमोचयन्तु, यथा वत्सः मातृषु, जीवनस्य सिद्धये। दिव्ये मदे, सः द्विजातिषु स्तूयताम्। यत् कौशलं साधयति, तत् शुद्धीकुर्युः, यथा गणस्य, समृद्धये; यथा मित्रावरुणयोः, शमाय। सः महाबलः, सहस्रधारः, पवित्रे प्रवहति, नित्यनवः शुद्धः च। सः महाबीजः, आप्भिः शुद्धः, गोभिः भूषितः, दीप्तिमान् भवति। सोम, इन्द्रस्य उदरे गच्छ, नरैः अद्भिः पेषितः, पानाय समुपकल्पितः। ये सोमाः दूरदेशे सुताः, ये अत्र सुताः, ये रथिनां देशे सुताः। ये अर्जिकेषु, ये गृहेषु, ये पञ्चजनासु। ते दिव्या सोमाः अस्मभ्यं वृष्टिं वर्षन्तु, वीर्यं ददतु। त्वाम्, हे वत्स, उच्चस्थानात् मनः गच्छति; अग्ने, त्वां गीत्या इच्छामि। त्वं बहुषु स्थानेषु सौम्यः, सर्वदिक्पतिः; संग्रामेषु, त्वां आह्वयामः। संग्रामेषु, सहाय्याय, अग्निं वयं जयाय प्रार्थयामः, यः स्पर्धासु शुभदानः अस्ति। त्वं, इन्द्र, अस्मभ्यं बलं वीर्यं च आनय, महाबल, प्राज्ञ, युद्धेषु विजयी; अस्मभ्यं संग्रामे विजयी वीरं दद। त्वं अस्माकं पिता, प्रभो; त्वं अस्माकं माता, महाबल। अतः, वयं तव प्रसादं याचामः। त्वाम्, महाबल, बहुप्रार्थित, विजयी, अहं भाषे; अस्मभ्यं वीर्यं दद। एवं ऋषयः, देवाः, सोमः, अग्निः, इन्द्रः, मित्रावरुणौ च, परस्परं स्तूयमानाः, यज्ञेषु पूज्यन्ते, अस्माकं जीवनस्य समृद्धये, बलस्य, कीर्तेः, चिरस्थायिनः फलस्य च कामनया।