सामवेदः

सर्वे देवाः समवेत्य यज्ञकर्मणि प्रवृत्ताः। तत्र प्रथमं वयं अग्निं समाह्वयामः—सः अविघ्नं मङ्गलं करोतु, यः यज्ञदानेषु च स्तुतिषु च शुभमावहति। सः देवतानां मध्ये यज्ञाय योग्यतमः, अमृतः होतारः, यज्ञविद् इति वयं तम् वृणीमहे। अग्ने, त्वया यत् कीर्तिः लभ्यते, तेन त्वं सभायाम् अस्मद्विरोधिनः सर्वान् दुष्टान् च निगृह्णाति, जनानां च कोपं शमयति। यदा त्वं जनपतेः प्रीतः रक्षसि, तदा त्वया राक्षसाः सर्वे अपसार्यन्ते। एवं अग्निप्रभागः समाप्यते। अधुना इन्द्रस्य प्रभागः प्रवर्तते। सोमपेषणे सर्वे गायन्तु, वीर्याय, श्रेयसे, पुष्टये, दुहाम् इव धेनवे। हे शतक्रतो इन्द्र, तव यः सोमरसः परमानन्ददायकः, तेन पुनः पुनः प्रमुद्यामि। गावः सोमरससमृद्धाः, सुवर्णकर्णाभरणाः, आप्यायनस्थलं प्राप्ताः। शीघ्रगायः, सुप्रसिद्धः अश्वः, धेनुः, इन्द्रस्य निवासः—एतेषां स्तुतिः क्रियते। वयं तम् इन्द्रं युद्धाय प्रवर्तयामः, महावैरिनाशनाय; सः वृषभाणां मध्ये श्रेष्ठः अस्तु। त्वं बलात् बलम् आदत्तः, वीर्ये जातः, नित्यं वृषभः एव। यज्ञः प्रवर्तते, धूमः दिवि आरोहति। हे इन्द्र, यथा अहम्, तथा त्वम्; धनं केवलं मम अस्तु; स्तोतारः मम गवां मित्रः स्यात्। स्तोतारः सोमपीतये, वीराय, विजिगीषवे शीघ्रं आगच्छन्तु। हे सखाय इन्द्र, पूर्णे पात्रे सोमं पिब, त्वं अत्र अनिष्टं न प्राप्नुहि। दानकीर्तिमान् वृषभः उत्थितः; सूर्यः स्वं स्थानं गच्छति। यत् किंचिद् अद्य त्वया, वृत्रहन्, सूर्येण सह उत्पादितम्, तत् सर्वम् इन्द्र तव वशे अस्ति। यः दूरात् तुर्वशं यदुं च अनयत्, सः इन्द्रः अस्माकं तरुणमित्रः अस्तु। दिशः अस्माकं प्रतिकूलाः न भवन्तु; त्वया सह वयं अद्य विजयामः। इन्द्र, अस्मभ्यं बहुधनं, विजयी, उदारं च धनं समर्पय। वयं वज्रधरं महेन्द्रं युद्धे, युवानं, रिपून् प्रति महाधनाय आह्वयामः। सहस्रबाहुः इन्द्रः कद्रुवाणां सुतं सोमं अपिबत्; तत्र सः वीर्यं प्राप। वयं तव भक्ताः त्वां स्तौमः; त्वं अस्मान् स्वकीयान् विद्धि, उदार प्रभो। ये अग्निं प्रज्वाल्य, कुशांश्च विस्तीर्य, तेभ्यः इन्द्रः युवा मित्रं भवति। द्वेषिणः सर्वान् भञ्जय, विघ्नान् नुद, रिपून् हन्य, वाञ्छितं धनं दद। अत्र तेषां हस्तोद्घोषः श्रूयते; यत्र ते रथं चालयन्ति, सुषोभितः युग्मः दृश्यते। सोमपीतवतः मित्राणि त्वां पश्यन्ति, यथा स्वामी गोः पुष्टिं पश्यति। महाबलस्य कोपात् सर्वे जनाः समुद्रं प्रति नद्यः इव नमतः। वयं देवतानां महत्त्वम् आश्रयामः, यत् बलं अस्मासु आगच्छेत्। हे ब्रह्मणस्पते, सोमध्वनिः काक्षीवन्त इव उज्जृम्भ्यताम्। वृत्रहन्, सप्रज्ञः अस्माकं समीपे सन्निहितः अस्तु; शक्रः अस्मान् शृणोतु, बहुधनं ददातु। हे दिव्य सवितर्, अद्य अस्मभ्यं सन्ततिं श्रियं च ददातु, दुःस्वप्नं अपाकरोतु। कः तस्य तरुणस्य, दुरधर्षस्य, महाकन्धरस्य वृषभस्य, होतुः आराधनं करोति? पर्वतानां पादे, नदीनां संगमे, तत्र धियायाः ऋषिः जातः। वयं इन्द्रं जनानाम् अधिपतिं, पुरुषदमनं, महाबलिनं, नूतनैः गीतैः स्तौमः। द्वितीयस्य श्लोकस्य अर्धद्वयं इन्द्राय समर्पितम्—सः शीघ्रसोमपी, कौशलवान्, बलवान्, यवपिङ्गलः। हे बहुधनिन इन्द्र, इमे गीताः तव प्रति प्रेषिताः, वत्साय गवः इव। तत्र ते तवष्टुः गुह्यं गोनाम् अन्विताः, सोमगृहे च। यदा इन्द्रः, अपूजितः, महतीः प्रबलाः आपः अनयत्, तदा पूषा तस्य सखायम् अभवत्। गवः मारुतमध्ये प्रसिद्धाः, दानशीलमातुः, रथेषु वह्नुवत् युक्ताः। हे माधव, त्वं स्वैः हरिभिः सोमपीतये आगच्छ।