ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਯੁਵਾਮਿਮੇ ऽਭਿ ਸ੍ਤੋਮਾ ਅਨੂषਤ ਚ੍ ਪਿਬਤਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਵਾ ਸੁਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਇਹ ਭਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਗਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਆਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਭਾਵਨ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀਓ।
ਅ ਯਾ ਵਾਂ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹੋ ਨਿਯੁਤੋ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਨਰਾ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਾਭਿਰਾ ਗਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਭਗਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਓ।
ਅ ਤਾਭਿਰਾ ਗਚ੍ਛਤਂ ਨਰੋਪੇਦਂ ਸਵਨਂ ਸੁਤਮ੍ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਸੋਮਪੀਤਯੇ
ਹੇ ਬਹਾਦਰੋ, ਉਹਨਾਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਇਥੇ ਸੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਆਓ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ।
ਅ ਅਰ੍षਾ ਸੋਮ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮੋ ऽਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਰੋਰੁਵਤ੍ ਚ੍ ਸੀਦਨ੍ਯੋਨੌ ਯੋਨੇष੍ਵਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮ ਵਜਦਾ ਹੋਇਆ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗੇ; ਉਹ ਠੀਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ।
ਅ ਅਪ੍ਸਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਯਵੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ ਚ੍ ਸੋਮਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਸੋਮ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਵਗੇ।
ਅ ਇषਂ ਤੋਕਾਯ ਨੋ ਦਧਦਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਚ੍ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍
ਹੇ ਸੋਮ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਰੋਟੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਿੱਲ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਵਗ।
ਅ ਸੋਮ ਉ ष੍ਵਾਣਃ ਸੋਤृਭਿਰਧਿ ष੍ਣੁਭਿਰਵੀਨਾਮ੍ ਚ੍ ਅਸ਼੍ਵਯੇਵ ਹਰਿਤਾ ਯਾਤਿ ਧਾਰਯਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਯਾਤਿ ਧਾਰਯਾ
ਸੋਮ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀਸਿਆ ਤੇ ਛਾਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਮਿੱਠੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਨੂਪੇ ਗੋਮਾਨ੍ਗੋਭਿਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੋਮੋ ਦੁਗ੍ਧਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਚ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸਂਵਰਣਾਨ੍ਯਗ੍ਮਨ੍ਮਨ੍ਦੀ ਮਦਾਯ ਤੋਸ਼ਤੇ
ਸਮਰੱਥ ਪੈਦਾਵਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸੋਮ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯਤ੍ਸੋਮ ਚਿਤ੍ਰਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਵਸੁ ਚ੍ ਤਨ੍ਨਃ ਪੁਨਾਨ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਸੋਮ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦੌਲਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਅ ਵृषਾ ਪੁਨਾਨ ਆਯੁਂषਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਚ੍ ਹਰਿਃ ਸਨ੍ਯੋਨਿਮਾਸਦਃ
ਮਹਾਨ, ਸਾਫ ਹੋਇਆ, ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਨ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯੁਵਂ ਹਿ ਸ੍ਥਃ ਸ੍ਵਃਪਤੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੋਮ ਗੋਪਤੀ ਚ੍ ਈਸ਼ਾਨਾ ਪਿਪ੍ਯਤਂ ਧਿਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ; ਹਕਮ ਰੱਖ ਕੇ ਸਾਡੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਓ।
ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦਾਯ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਸੇ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਨृਭਿਃ ਚ੍ ਤਮਿਨ੍ਮਹਤ੍ਸ੍ਵਾਜਿषੂਤਿਮਰ੍ਭੇ ਹਵਾਮਹੇ ਸ ਵਾਜੇषੁ ਪ੍ਰ ਨੋ ऽਵਿषਤ੍
ਇੰਦਰ ਮੌਜ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ; ਅਸੀਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ।
ਅ ਅਸਿ ਹਿ ਵੀਰ ਸੇਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਭੂਰਿ ਪਰਾਦਦਿਃ ਚ੍ ਅਸਿ ਦਭ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵृਧੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਭੂਰਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹਾਦਰ ਨੇਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਨਿਮਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਲ ਖੋਲ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅ ਯਦੁਦੀਰਤ ਆਜਯੋ ਧृष੍ਣਵੇ ਧੀਯਤੇ ਧਨਾਮ੍ ਚ੍ ਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਮਦਚ੍ਯੁਤਾ ਹਰੀ ਕਂ ਹਨਃ ਕਂ ਵਸੌ ਦਧੋ ऽਸ੍ਮਾਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸੌ ਦਧਃ
ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਇਨਾਮ ਬਹਾਦਰ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮੌਜ ਵਾਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜ; ਕਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਅ ਸ੍ਵਾਦੋਰਿਤ੍ਥਾ ਵਿषੂਵਤੋ ਮਧ੍ਵਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਗੌਰ੍ਯਃ ਚ੍ ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਯਾਵਰੀਰ੍ਵृष੍ਣਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਸੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਵਗਦਾ ਮਧ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਪृਸ਼ਨਾਯੁਵਃ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ ਚ੍ ਪ੍ਰਿਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੇਨਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਯਕਂ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਚਿੱਟੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਜਰ ਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ।
ਅ ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਨਮਸਾ ਸਹਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਚ੍ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਸ਼੍ਚਿਰੇ ਪੁਰੂਣਿ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਵਾਜ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਅਸਾਵ੍ਯਂਸ਼ੁਰ੍ਮਦਾਯਾਪ੍ਸੁ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਗਿਰਿष੍ਠਾਃ ਚ੍ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਮਾਸਦਤ੍
ਉਹ ਸੋਮ, ਮੌਜ ਲਈ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ ਹੈ।
ਅ ਸ਼ੁਭ੍ਰਮਨ੍ਧੋ ਦੇਵਵਾਤਮਪ੍ਸੁ ਧੌਤਂ ਨृਭਿਃ ਸੁਤਮ੍ ਚ੍ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਗਾਵਃ ਪਯੋਭਿਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਆਦੀਮਸ਼੍ਵਂ ਨ ਹੇਤਾਰਮਸ਼ੂਸ਼ੁਭਨ੍ਨਮृਤਾਯ ਚ੍ ਮਧੋ ਰਸਂ ਸਧਮਾਦੇ
ਜਿਵੇਂ ਜੂਏ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅ ਅਭਿ ਦ੍ਯੁਭ੍ਨਂ ਬृਹਦ੍ਯਸ਼ ਇषਸ੍ਪਤੇ ਦੀਦਿਹਿ ਦੇਵ ਦੇਵਯੁਮ੍ ਚ੍ ਵਿ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਯੁਵ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲੇ, ਚਮਕ ਉਠੋ; ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਕ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੋ।
ਅ ਆ ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸੁਤੋ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਚ੍ ਵृष੍ਟਿਂ ਦਿਵਃ ਪਵਸ੍ਵ ਰੀਤਿਮਪੋ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਗਵਿष੍ਟਯੇ ਧਿਯਃ
ਹੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਰਸ ਬਿਆਨ ਕਰ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਟੋਲ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਹੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਵਗਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਬੁਝਣ ਲਈ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅ ਪ੍ਰਾਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਮਹੀਨਾਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਦੀਧਿਤਿਮ੍ ਚ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭੁਵਦਧ ਦ੍ਵਿਤਾ
ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਅ ਉਪ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਪਾष੍ਯੋਰਭਕ੍ਤ ਯਦ੍ਗੁਹਾ ਪਦਮ੍ ਚ੍ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤ ਧਾਮਭਿਰਧ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਪੱਥਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਲੱਭਿਆ; ਯਜਨ ਦੇ ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।
ਅ ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਪृष੍ਟੇष੍ਵੈਰਯਦ੍ਰਯਿਮ੍ ਚ੍ ਮਿਮੀਤੇ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨਾ ਵਿ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਠਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਸਦੇ ਜੋਏ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹਨ।
ਅ ਪਵਸ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਵਿष੍ਣਵੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਰਃ
ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਗੋ, ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਹੇ ਸੋਮਾ, ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ।
ਅ ਤ੍ਵਾਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯੋ ਹਰਿਂ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ ਚ੍ ਵਤ੍ਸਂ ਜਾਤਂ ਨ ਮਾਤਰਃ ਪਵਮਾਨ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ
ਤੈਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਛਾਣਣ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਿਵ੍ਰਤ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਤਿ ਜਭ੍ਰਿषੇ ਚ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਰਾਪਿਮਮੁਞ੍ਚਥਾਃ ਪਵਮਾਨ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਤੁਸੀਂ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ।
ਅ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਪਵਤੇ ਗੋਨ੍ਯੋਘਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੋਮਃ ਸਹ ਇਨ੍ਵਨ੍ਮਦਾਯ ਚ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਧਤੇ ਪਰ੍ਯਰਾਤਿਂ ਵਰਿਵਸ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵृਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬੂੰਦ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਭਰਪੂਰ; ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਮੌਜ ਲਈ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਅ ਅਧ ਧਾਰਯਾ ਮਧ੍ਵਾ ਪृਚਾਨਸ੍ਤਿਰੋ ਰੋਮ ਪਵਤੇ ਅਦ੍ਰਿਦੁਗ੍ਧਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁषਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਾਯ
ਫਿਰ, ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਛਾਣਣ ਰਾਹੀਂ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਬੂੰਦ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਦੇਵਤਾ, ਮੌਜ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।