ਅ ਪਵਮਾਨ ਧਿਯਾ ਹਿਤੋ ऽਭਿ ਯੋਨਿਂ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਚ੍ ਧਰ੍ਮਣਾ ਵਾਯੁਮਾਰੁਹਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅ ਤਵਾਹਂ ਸੋਮ ਰਾਰਣ ਸਖ੍ਯ ਇਨ੍ਦੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਚ੍ ਪੁਰੂਣਿ ਬਭ੍ਰੋ ਨਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮਾਮਵ ਪਰਿਧੀਂ ਰਤਿ ਤਾਂਇਹਿ
ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਸਲੇਟੀ ਇੰਦੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆ।
ਅ ਤਵਾਹਂ ਨਕ੍ਤਮੁਤ ਸੋਮ ਤੇ ਦਿਵਾ ਦੁਹਾਨੋ ਬਭ੍ਰ ਊਧਨਿ ਚ੍ ਘृਣਾ ਤਪਨ੍ਤਮਤਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪਰਃ ਸ਼ਕੁਨਾ ਇਵ ਪਪ੍ਤਿਮ
ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਝਰਨੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਪਰ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅ ਪੁਨਾਨੋ ਅਕ੍ਰਮੀਦਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਮृਧੋ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ ਚ੍ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਂ ਧੀਤਿਭਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਭ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅ ਆ ਯੋਨਿਮਰੁਣੋ ਰੁਹਦ੍ਗਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृषਾ ਸੁਤਮ੍ ਚ੍ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸਦਸਿ ਸੀਦਤੁ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ।
ਅ ਨੂ ਨੋ ਰਯਿਂ ਮਹਾਮਿਨ੍ਦੋ ऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਚ੍ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍
ਹੁਣ, ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਹਾ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਹਿ।
ਅ ਪਿਬਾ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਦਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਯਂ ਤੇ ਸੁषਾਵ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਦ੍ਰਿਃ ਚ੍ ਸੋਤੁਰ੍ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸੁਯਤੋ ਨਾਰ੍ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਿਆਉਣ ਦੇ; ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਅ ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋ ਯੁਜ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਰਸ੍ਤਿ ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ ਚ੍ ਸ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋ ਮਮਤ੍ਤੁ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਜੋ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਤੇਜ਼ ਗੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ, ਵੱਡੇ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਅ ਬੋਧਾ ਸੁ ਮੇ ਮਘਵਨ੍ਵਾਚਮੇਮਾਂ ਯਾਂ ਤੇ ਵਸਿष੍ਠੋ ਅਰ੍ਚਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਮ੍ ਚ੍ ਇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਧਮਾਦੇ ਜੁषਸ੍ਵ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਭਜਨ ਸਾਂਝੀ ਪੰਗਤ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਅ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਅਭਿਭੂਤਰਂ ਨਰਃ ਸਜੂਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਜਨੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸੇ ਚ੍ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਵਰੇ ਸ੍ਥੇਮਨ੍ਯਾਮੁਰੀਮੁਤੋਗ੍ਰਮੋਜਿष੍ਠਂ ਤਰਸਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਬਣਾਇਆ; ਤਾਕਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ, ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਤਿੱਖਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਅ ਨੇਮਿਂ ਨਮਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੇषਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਭਿਸ੍ਵਰੇ ਚ੍ ਸੁਦੀਤਯੋ ਵੋ ਅਦ੍ਰੁਹੋ ऽਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ ਸਮृਕ੍ਵਭਿਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਗੇੜ ਨੂੰ ਨਮਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਗਾ ਕੇ; ਤੇਰੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਸਮੁ ਰੇਭਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਚ੍ ਸ੍ਵਃਪਤਿਰ੍ਯਦੀ ਵृਧੇ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਹ੍ਯੋਜਸਾ ਸਮੂਤਿਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯੋ ਰਾਜਾ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਯਾਤਾ ਰਥੇਭਿਰਧ੍ਰਿਗੁਃ ਚ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਤਰੁਤਾ ਪृਤਨਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਗृਣੇ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵ੍ਰਿਤਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭ੍ਯ ਪੁਰੁਹਨ੍ਮਨ੍ਨਵਸੇ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤਾ ਵਿਧਰ੍ਤ੍ਤਰਿ ਚ੍ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਯਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਮਹਾਂ ਦੇਵੋ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਮਦਦ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ।
ਅ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਃ ਕਵਿਰ੍ਵਯਾਂਸਿ ਨਪ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ਹਿਤਃ ਚ੍ ਸ੍ਵਾਨੈਰ੍ਯਾਤਿ ਕਵਿਕ੍ਰਤੁਃ
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕਵੀ, ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ।
ਅ ਸ ਸੂਨੁਰ੍ਮਾਤਰਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਜਾਤੋ ਜਾਤੇ ਅਰੋਚਯਤ੍ ਚ੍ ਮਹਾਨ੍ਮਹੀ ऋਤਾਵृਧਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਚਮਕਿਆ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਅ ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਪਨ੍ਯਸੇ ਜਨਾਯ ਜੁष੍ਟੋ ਅਦ੍ਰੁਹਃ ਚ੍ ਵੀਤ੍ਯਰ੍ष ਪਨਿष੍ਟਯੇ
ਤੂੰ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਰਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਂਙ੍ਗ ਦੈਵ੍ਯਾ ਪਵਮਾਨ ਜਨਿਮਾਨਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਃ ਚ੍ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਘੋषਯਨ੍
ਹਾਂ, ਪਵਮਾਨਾ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਅ ਯੇਨਾ ਨਵਗ੍ਵੋ ਦਧ੍ਯਙ੍ਙਪੋਰ੍ਣੁਤੇ ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਸ ਆਪਿਰੇ ਚ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮ੍ਨੇ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਚਾਰੁਣੋ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸ੍ਯਾਸ਼ਤ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਗਵ ਤੇ ਦਧਿਅੰਗ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਮਿਲਿਆ।
ਅ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾਵ੍ਯਂ ਵਾਰਂ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਚ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਵਾਚਃ ਪਵਮਾਨਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਸੋਮਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਪਵਮਾਨਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਧੀਭਿਰ੍ਮृਜਨ੍ਤਿ ਵਾਜਿਨਂ ਵਨੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਮਤ੍ਯਵਿਮ੍ ਚ੍ ਅਭਿ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠਂ ਮਤਯਃ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍
ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਰਗੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਭਜਨ ਤ੍ਰਿਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਅ ਅਸਰ੍ਜਿ ਕਲਸ਼ਾਂ ਅਭਿ ਮੀਢ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਾਜਯੁਃ ਚ੍ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਚਂ ਜਨਯਨ੍ਨਸਿष੍ਯਦਤ੍
ਉਹ ਕਲਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਿਆ, ਦਾਨੀ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਥੀ ਵਾਂਗ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਜਨਿਤਾ ਮਤੀਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਦਿਵੋ ਜਨਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਚ੍ ਜਨਿਤਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜਨਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੋਤ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਸੋਮਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਅੱਗ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਵੀ ਜਣਨਹਾਰ ਹੈ।
ਅ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਦਵੀਃ ਕਵੀਨਾਂ ऋषਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਿषੋਮृਗਾਣਾਮ੍ ਚ੍ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਗृਧ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਨਾਨਾਂ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪੁਜਾਰੀ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਡ, ਗਿੱਧਾਂ ਵਿਚ ਬਾਜ, ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ—ਸੋਮਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਅ ਪ੍ਰਾਵੀਵਿਪਦ੍ਵਾਚ ਊਰ੍ਮਿਂ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਗਿਰ ਸ੍ਤੋਮਾਨ੍ਪਵਮਾਨੋ ਮਨੀषਾਃ ਚ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵृਜਨੇਮਾਵਰਾਣ੍ਯਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵृषਭੋ ਗੋषੁ ਜਾਨਨ੍
ਉਹ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ, ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਅੰਦਰ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਹੇਠਲੇ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਵृਧਨ੍ਤਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਪੁਰੂਤਮਮ੍ ਚ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਨਪ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਵਤੇ
ਅੱਗ ਨੂੰ, ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ।
ਅ ਅਯਂ ਯਥਾ ਨ ਆਭੁਵਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪੇਵ ਤਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਚ੍ ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਰੂਪ ਘੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾ ਯਸ਼ ਹੈ।
ਅ ਅਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਪਤ੍ਯਤੇ ਚ੍ ਆ ਵਾਜੈਰੁਪ ਨੋ ਗਮਤ੍
ਇਹ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਅ ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਤਂ ਪਿਬ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਮਦਮ੍ ਚ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਭ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਧਾਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਦਨੇ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਅਮਰ ਉਤਸ਼ਾਹ; ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਨ ਕਿष੍ਟ੍ਵਦ੍ਰਥੀਤਰੋ ਹਰੀ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਚ੍ਛਸੇ ਚ੍ ਨ ਕਿष੍ਟ੍ਵਾਨੁ ਮਜ੍ਮਨਾ ਨ ਕਿਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ ਆਨਸ਼ੇ
ਇੰਦਰ, ਕੋਈ ਰਥਚਾਲਕ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਰੀ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।