ਅ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਰਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਚ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਪਵਮਾਨਾ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨ; ਚਾਨਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ।
ਅ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਗਾਵੋ ਨ ਭੂਰ੍ਣਯਸ੍ਤ੍ਵੇषਾ ਅਯਾਸੋ ਅਕ੍ਰਮੁਃ ਚ੍ ਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਾਮਪ ਤ੍ਵਚਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੌੜ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਸੁਵਿਤਸ੍ਯ ਮਨਾਮਹੇ ऽਤਿ ਸੇਤੁਂ ਦੁਰਾਯ੍ਯਮ੍ ਚ੍ ਸਾਹ੍ਯਾਮ ਦਸ੍ਯੁਮਵ੍ਰਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਅ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਵृष੍ਟੇਰਿਵ ਸ੍ਵਨਃ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ ਚ੍ ਚਰਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਦਿਵਿ
ਪਵਮਾਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧੁਨ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਬਿਜਲੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਮਹੀਮਿषਂ ਗੋਮਦਿਨ੍ਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਵਤ੍ ਚ੍ ਅਸ਼੍ਵਵਤ੍ਸੋਮ ਵੀਰਵਤ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹੋ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ।
ਅ ਪਵਸ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣ ਆ ਮਹੀ ਰੋਦਸੀ ਪृਣ ਚ੍ ਉषਾਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਵਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿਓ; ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਜਾਲਾ ਕਰੋ, ਸਵੇਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਅ ਪਰਿ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਧਾਰਯਾ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਚ੍ ਸਰਾ ਰਸੇਵ ਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿਓ; ਰਸ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਓ।
ਅ ਆਸ਼ੁਰਰ੍ष ਬृਹਨ੍ਮਤੇ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਧਾਮ੍ਨਾ ਚ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਓ, ਜਿੱਥੇ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅ ਪਰਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਨਿष੍ਕृਤਂ ਜਨਾਯ ਯਾਤਯਨ੍ਨਿषਃ ਚ੍ ਵृष੍ਟਿਂ ਦਿਵਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ
ਜੋ ਗੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਹਾ ਦਿਓ।
ਅ ਅਯਂ ਸ ਯੋ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਰਘੁਯਾਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਚ੍ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਤ੍
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ।
ਅ ਸੁਤ ਏਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਤ੍ਵਿषਿਂ ਦਧਾਨ ਓਜਸਾ ਚ੍ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਵਿਰੋਚਯਨ੍
ਸੁਤ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅ ਆਵਿਵਾਸਨ੍ਪਰਾਵਤੋ ਅਥੋ ਅਰ੍ਵਾਵਤਃ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਿਚ੍ਯਤੇ ਮਧੁ
ਸੁਤ ਰਸ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਂਗ, ਵਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸਮੀਚੀਨਾ ਅਨੂषਤ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੂਰਮੁਸ੍ਰਯਃ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਜਾਮਯਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਚ੍ ਮਹਾਮਿਨ੍ਦੁਂ ਮਹੀਯੁਵਃ
ਕੁਸ਼ਲਵਾਨ ਭੈਣਾਂ, ਵੀਰ ਨੂੰ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਹਾਨ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਯੂਵਤੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਪਵਮਾਨ ਰੁਚਾਰੁਚਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼
ਪਵਮਾਨਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਅ ਆ ਪਵਮਾਨ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਵृष੍ਟਿਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੁਵਃ ਚ੍ ਇषੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸਂਯਤਮ੍
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਚੰਗੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਵਰਖਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ; ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਲਈ ਵਹਾ।
ਅ ਜਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਅਜਨਿष੍ਟ ਜਾਗृਵਿਰਗ੍ਨਿਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ ਚ੍ ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕੋ ਬृਹਤਾ ਦਿਵਿਸ੍ਪृषਾ ਦ੍ਯੁਮਦ੍ਵਿ ਭਾਤਿ ਭਰਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਗਰੂਕ ਅਗਨਿ, ਨਿਪੁੰਨ, ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ; ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੌਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅ ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਗੁਹਾ ਹਿਤਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਞ੍ਛਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਵਨੇਵਨੇ ਚ੍ ਸ ਜਾਯਸੇ ਮਥ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹੋ ਮਹਤ੍ਵਾਮਾਹੁਃ ਸਹਸਸ੍ਪੁਤ੍ਰਮਙ੍ਗਿਰਃ
ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਿਆ; ਤੂੰ ਰਗੜ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ।
ਅ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰੋਹਿਤਮਗ੍ਨਿਂ ਨਰਸ੍ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥੇ ਸਮਿਨ੍ਧਤੇ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਃ ਸਰਥਂ ਸ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਸੀਦਨ੍ਨਿ ਹੋਤਾ ਯਜਥਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਮਰਦ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪਹਿਲਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਤੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਾਸ ਤੇ ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਯਂ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਸੁਤਃ ਸੋਮ ऋਤਾਵृਧਾ ਚ੍ ਮਮੇਦਿਹ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਵਮ੍
ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਇੱਥੇ ਸੁਣੋ।
ਅ ਰਾਜਾਨਾਵਨਭਿਦ੍ਰੁਹਾ ਧ੍ਰੁਵੇ ਸਦਸ੍ਯੁਤ੍ਤਮੇ ਚ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਥੂਣ ਆਸ਼ਾਤੇ
ਦੋ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪੱਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰੇ ਹੋਏ।
ਅ ਤਾ ਸਮ੍ਰਾਜਾ ਘृਤਾਸੁਤੀ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦਾਨੁਨਸ੍ਪਤੀ ਚ੍ ਸਚੇਤੇ ਅਨਵਹ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਰਤਾਜ, ਆਦਿਤਿਆ, ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਘੀ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧੀਚੋ ਅਸ੍ਥਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ ਚ੍ ਜਘਾਨ ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਜੈਤੂ, ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਨਿੰਨਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅ ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛਿਰਃ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਪਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਚ੍ ਤਦ੍ਵਿਦਚ੍ਛਰ੍ਯਣਾਵਤਿ
ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਸੀ, ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਅ ਅਤ੍ਰਾਹ ਗੋਰਮਨ੍ਵਤ ਨਾਮ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਪੀਚ੍ਯਮ੍ ਚ੍ ਇਤ੍ਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਗृਹੇ
ਇੱਥੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਦੀ ਸੰਤਾਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।
ਅ ਇਯਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਃ ਚ੍ ਅਭ੍ਰਾਦ੍ਵृष੍ਟਿਰਿਵਾਜਨਿ
ਇਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ।
ਅ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਜਰਿਤੁਰ੍ਹਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਨਤਂ ਗਿਰਃ ਚ੍ ਈਸ਼ਾਨਾ ਪਿਪ੍ਯਤਂ ਧਿਯਃ
ਗਾਇਕ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ; ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲੋ।
ਅ ਮਾ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਨੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਮਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਚ੍ ਮਾ ਨੋ ਰੀਰਧਤਂ ਨਿਦੇ
ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਓ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ ਵੱਲ; ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਅ ਪਵਸ੍ਵ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੀਤਯੇ ਹਰੇ ਚ੍ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾਯਵੇ ਮਦਃ
ਓ ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਵਹਿ। ਤੇਰਾ ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਅ ਸਂ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵृषਾ ਕਵਿਰ੍ਯੋਨਾਵਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਚ੍ ਪਵਮਾਨੋ ਅਦਾਭ੍ਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।