ਸਾਮਵੇਦਃ

ਅ ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਂ ਭੂਮੀਰੁਤ ਸ੍ਯੁਃ ਚ੍ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਰ੍ਯਾ ਅਨੁ ਨ ਜਾਤਮष੍ਟ ਰੋਦਸੀ

ਜੇ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ।

ਅ ਆ ਪਪ੍ਰਾਥ ਮਹਿਨਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਵृषਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼ਵਸਾ ਚ੍ ਅਸ੍ਮਾਂ ਅਵ ਮਘਵਨ੍ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ

ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ, ਦਾਨੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇਨਾਮ ਵਿੱਚ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਹਾਇਤਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖ।

ਅ ਵਯਂ ਘ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤ ਆਪੋ ਨ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ ਚ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਪਰਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰ ਆਸਤੇ

ਅਸੀਂ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁਧਾਈ ਦੇ ਨਿਕਾਸ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤਰ ਨਾਸਕ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅ ਸ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੇ ਨਰੋ ਵਸੋ ਨਿਰੇਕ ਉਕ੍ਥਿਨਃ ਚ੍ ਕਦਾ ਸੁਤਂ ਤृषਾਣ ਓਕ ਆ ਗਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਬ੍ਦੀਵ ਵਂਸਗਃ

ਹੇ ਵਸੁ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਕਦੋਂ ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ, ਇੰਦਰ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ?

ਅ ਕਣ੍ਵੇਭਿਰ੍ਧृष੍ਣਵਾ ਧृषਦ੍ਵਾਜਂ ਦਰ੍षਿ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍ ਚ੍ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਂ ਮਘਵਨ੍ਵਿਚਰ੍षਣੇ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੀਮਹੇ

ਕਣਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨੀ, ਮਘਵਨ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।

ਅ ਤਰਣਿਰਿਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਵਾਜਂ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਯਾ ਯੁਜਾ ਚ੍ ਆ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਨਮੇ ਗਿਰਾ ਨੇਮਿਂ ਤष੍ਟੇਵ ਸੁਦ੍ਰੁਵਮ੍

ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਧੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪੱਕੀ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੀਮ।

ਅ ਨ ਦੁष੍ਟੁਤਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣੋਦੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਨ ਸ੍ਰੇਧਨ੍ਤਂ ਰਯਿਰ੍ਨਸ਼ਤ੍ ਚ੍ ਸੁਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਨ੍ਮਘਵਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਵਤੇ ਦੇष੍ਣਂ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ

ਜੋ ਮਾੜਾ ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੰਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ।

ਅ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚ ਉਦੀਰਤੇ ਗਾਵੋ ਮਿਮਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ ਚ੍ ਹਰਿਰੇਤਿ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍

ਤਿੰਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਰੰਝਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਭਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੀਰਨੂषਤ ਯਹ੍ਵੀਰृਤਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ ਚ੍ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਰ੍ਦਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅ ਰਾਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਚ੍ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਰਿਣਃ

ਹੇ ਸੋਮਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਹਾ ਦੇ।

ਅ ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ ਚ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਦੇਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ, ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਸਤੀਆਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ।

ਅ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤ ਇਤਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਚ੍ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਖਸ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾਃ

‘ਇੰਦੂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ,’ ਐਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਬੋਲੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਸਟਰ।

ਅ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਵਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚਮੀਙ੍ਖਯਃ ਚ੍ ਸੋਮਸ੍ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਵੇਦਿਵੇ

ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼।

ਅ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਚ੍ ਅਤਪ੍ਤਤਨੂਰ੍ਨ ਤਦਾਮੋ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸ਼ृਤਾਸ ਇਦ੍ਵਹਨ੍ਤਃ ਸਂ ਤਦਾਸ਼ਤ

ਤੇਰਾ ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਪਸਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ; ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਨਹੀਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਸਾਫ ਹੋਏ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।

ਅ ਤਪੋष੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਦੇ ऽਰ੍ਚਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤਵੋ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਰਨ੍ ਚ੍ ਅਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਵੀਤਾਰਮਾਸ਼ਵੋ ਦਿਵਃ ਪृष੍ਠਮਧਿ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਤੇਜਸਾ

ਤਾਪ ਦਾ ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਸਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਇਸ ਦੇ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅ ਅਰੂਰੁਚਦੁषਸਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਗ੍ਰਿਯ ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਿਮੇਤਿ ਭੁਵਨੇषੁ ਵਾਜਯੁਃ ਚ੍ ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮਾ ਦਧੁਃ

ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਬਲਦ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਿਆ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਲਈ ਗੂੰਜਦਾ; ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ; ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਬਰੀਓ ਰੱਖਿਆ।

ਅ ਪ੍ਰ ਮਂਹਿष੍ਠਾਯ ਗਾਯਤ ऋਤਾਵ੍ਨੇ ਬृਹਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषੇ ਚ੍ ਉਪਸ੍ਤੁਤਾਸੋ ਅਗ੍ਨਯੇ

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਰਿਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਗਾਓ; ਵਧਾਈਏ ਹੋਏ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਅ ਆ ਵਂਸਤੇ ਮਘਵਾ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ੍ਯਾਹੁਤਃ ਚ੍ ਕੁਵਿਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਸੁਮਤਿਰ੍ਭਵੀਯਸ੍ਯਚ੍ਛਾ ਵਾਜੇਭਿਰਾਗਮਤ੍

ਮਘਵਨ, ਜੋ ਵਿਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ।

ਅ ਤਂ ਤੇ ਮਦਂ ਗृਣੀਮਸਿ ਵृषਣਂ ਪृਕ੍ਸ਼ੁ ਸਾਸਹਿਮ੍ ਚ੍ ਉ ਲੋਕਕृਤ੍ਨੁਮਦ੍ਰਿਵੋ ਹਰਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍

ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਸਤੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ।

ਅ ਯੇਨ ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਾਯਵੇ ਮਨਵੇ ਚ ਵਿਵੇਦਿਥ ਚ੍ ਮਨ੍ਦਾਨੋ ਅਸ੍ਯ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਯੁ ਅਤੇ ਮਨੁ ਲਈ ਚਾਨਣ ਪਛਾਣਿਆ, ਇਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।

ਅ ਤਦਦ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਤ ਉਕ੍ਥਿਨੋ ऽਨੁ ष੍ਟੁਵਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਥਾ ਚ੍ ਵृषਪਤ੍ਨੀਰਪੋ ਜਯਾ ਦਿਵੇਦਿਵੇ

ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਗੀਤਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੱਤਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪਰ੍ਯਤਿ ਚ੍ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਮਤੋ ਰਾਯਸ੍ਪੂਰ੍ਧਿ ਮਹਾਂ ਅਸਿ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਓ।

ਅ ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਵੀਯਸੀਂ ਗਿਰਂ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾਮਜੀਜਨਤ੍ ਚ੍ ਚਿਕਿਤ੍ਵਿਨ੍ਮਨਸਂ ਧਿਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮ੍

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਵੀਂ, ਮਿੱਠੀ ਭਜਨ ਰਚੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਆਣੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਬਣਾਈ ਹੈ—

ਅ ਤਮੁ ष੍ਟਵਾਮ ਯਂ ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਥਾਨਿ ਵਾਵृਧੁਃ ਚ੍ ਪੁਰੂਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨੌਂਸ੍ਯਾ ਸਿषਾਸਨ੍ਤੋ ਵਨਾਮਹੇ

ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਲੈਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।

ਤृਤੀਯ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅ ਪ੍ਰ ਤ ਆਸ਼੍ਵਿਨੀਃ ਪਵਮਾਨ ਧੇਨਵੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਸृਗ੍ਰਨ੍ਪਯਸਾ ਧਰੀਮਣਿ ਚ੍ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਥਾਵਿਰੀਸ੍ਤੇ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯृषਿषਾਣ ਵੇਧਸਃ

ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਆਸਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਹਾਨੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁਧ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਲੋਕ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅ ਉਭਯਤਃ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਸਤਃ ਪਰਿ ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ ਚ੍ ਯਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ ਸਤ੍ਤਾ ਨਿ ਯੋਨੌ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਤਿ

ਪਵਮਾਨਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।

ਅ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਾਮਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ ऋਭ੍ਵਸਃ ਪ੍ਰਭੋष੍ਟੇ ਸਤਃ ਪਰਿ ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ ਚ੍ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੀ ਪਵਸੇ ਸੋਮ ਧਰ੍ਮਣਾ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ

ਸਾਰੇ ਥਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਸ਼ਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਚੌੜਾ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।

ਅ ਪਵਮਾਨੋ ਅਜੀਜਨਦ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਨ ਤਨ੍ਯਤੁਮ੍ ਚ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਬृਹਤ੍

ਪਵਮਾਨਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅਜੋਬਾ, ਗੁੰਜ ਵਾਲੀ ਧੁਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।

ਅ ਪਵਮਾਨ ਰਸਸ੍ਤਵ ਮਦੋ ਰਾਜਨ੍ਨਦੁਚ੍ਛੁਨਃ ਚ੍ ਵਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਰ੍षਤਿ

ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਤੇਰਾ ਰਸ, ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।