ਅ ਇषੇ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਰੁਚਾਭਿ ਗਾ ਇਹਿ
ਪਾਲਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਕੋਲ ਆ।
ਅ ਪੁਨਾਨੋ ਵਰਿਵਸ੍ਕृਧ੍ਯੂਰ੍ਜਂ ਜਨਾਯ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਚ੍ ਹਰੇ ਸृਜਾਨ ਆਸ਼ਿਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਗਾਇਕ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਪੀਲਿਆ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਹਾ।
ਅ ਪੁਨਾਨੋ ਦੇਵਵੀਤਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਹਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍ ਚ੍ ਦ੍ਯੁਤਾਨੋ ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ।
ਅ ਅਗ੍ਨਿਨਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ ਕਵਿਰ੍ਗृਹਪਤਿਰ੍ਯੁਵਾ ਚ੍ ਹਵ੍ਯਵਾਡ੍ਜੁਹ੍ਵਾਸ੍ਯਃ
ਅਗਨੀ ਦੁਆਰਾ ਅਗਨੀ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਚ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਅ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਹਵਿष੍ਪਤਿਰ੍ਦੂਤਂ ਦੇਵ ਸਪਰ੍ਯਤਿ ਚ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਾਵਿਤਾ ਭਵ
ਜੋ ਕੋਈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਦੂਤ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣ।
ਅ ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਹਵਿष੍ਮਾਂ ਆਵਿਵਾਸਤਿ ਚ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਵਕ ਮृਡਯ
ਜੋ ਕੋਈ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਅ ਮਿਤ੍ਰਂ ਹੁਵੇ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣਂ ਚ ਰਿਸ਼ਾਦਸਮ੍ ਚ੍ ਧਿਯਂ ਘृਤਾਚੀਂ ਸਾਧਨ੍ਤਾ
ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁਨਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬੁੱਧੀ ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਅ ऋਤੇਨ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵृਤਾਵृਧਾਵृਤਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਚ੍ ਕ੍ਰਤੁਂ ਬृਹਨ੍ਤਮਾਸ਼ਾਥੇ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅ ਕਵੀ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਤੁਵਿਜਾਤਾ ਉਰੁਕ੍ਸ਼ਯਾ ਚ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਦਧਾਤੇ ਅਪਸਮ੍
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੁਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਹੁਨਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂ ਹਿ ਦृਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨੋ ਅਬਿਭ੍ਯੁषਾ ਚ੍ ਮਨ੍ਦੂ ਸਮਾਨਵਰ੍ਚ੍ਚਸਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ।
ਅ ਆਦਹ ਸ੍ਵਧਾਮਨੁ ਪੁਨਰ੍ਗਰ੍ਭਤ੍ਵਮੇਰਿਰੇ ਚ੍ ਦਧਾਨਾ ਨਾਮ ਯਜ੍ਞਿਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਏ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ।
ਅ ਵੀਡੁ ਚਿਦਾਰੁਜਤ੍ਨੁਭਿਰ੍ਗੁਹਾ ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਭਿਃ ਚ੍ ਅਵਿਨ੍ਦ ਉਸ੍ਰਿਯਾ ਅਨੁ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਬੰਦ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅ ਤਾ ਹੁਵੇ ਯਯੋਰਿਦਂ ਪਪ੍ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਨ
ਮੈਂ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ।
ਅ ਉਗ੍ਰਾ ਵਿਘਨਿਨਾ ਮृਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਹਵਾਮਹੇ ਚ੍ ਤਾ ਨੋ ਮृਡਾਤ ਈਦृਸ਼ੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰ।
ਅ ਹਥੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਰ੍ਯਾ ਹਥੋ ਦਾਸਾਨਿ ਸਤ੍ਪਤੀ ਚ੍ ਹਥੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ ਵ੍ਰਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ।
ਅ ਅਭਿ ਸੋਮਾਸ ਆਯਵਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਮਦ੍ਯਂ ਮਦਮ੍ ਚ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪੇ ਮਨੀषਿਣੋ ਮਤ੍ਸਰਾਸੋ ਮਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਸੋਮ, ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਓਤ-ਪੋਤ।
ਅ ਤਰਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪਵਮਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਰਾਜਾ ਦੇਵ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ ਚ੍ ਅਰ੍षਾ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍
ਸੁਧਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਵੱਡਾ ਸੱਚ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅ ਨृਭਿਰ੍ਯੇਮਾਣੋ ਹਰ੍ਯਤੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰ੍ਯਃ
ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚ ਈਰਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਰृਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਨੀषਾਮ੍ ਚ੍ ਗਾਵੋ ਯਨ੍ਤਿ ਗੋਪਤਿਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਃ ਸੋਮਂ ਯਨ੍ਤਿ ਮਤਯੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: ਅੱਗ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਭੇਜਦੀ ਹੈ; ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੁੱਛਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਵਿਚਾਰ, ਲਲਚਾਈਆਂ, ਸੋਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਸੋਮਂ ਗਾਵੋ ਧੇਨਵੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਃ ਸੋਮਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਤਿਭਿਃ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਃ ਚ੍ ਸੋਮਃ ਸੁਤ ऋਚ੍ਯਤੇ ਪੂਯਮਾਨਃ ਸੋਮੇ ਅਰ੍ਕਾਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਃ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ
ਗਾਂਵਾਂ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਲਚਾਈਆਂ, ਸੋਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਿਚੋੜਿਆ ਤੇ ਸੁਧਰਿਆ ਸੋਮ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮ ਲਈ ਭਜਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਸ਼ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅ ਏਵਾ ਨਃ ਸੋਮ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਮਾਨ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਪੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵਿਸ਼ ਬृਹਤਾ ਮਦੇਨ ਵਾਚਂ ਜਨਯਾ ਪੁਰਨ੍ਧਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮ, ਜਦ ਤੂੰ ਢਲਿਆ ਤੇ ਸੁਧਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੇ ਸੁਖ ਲਈ ਵਹਿ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਾਫ਼ਾ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਅ ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਂਸ਼ਤਂ ਭੂਮੀਰੁਤ ਸ੍ਯੁਃ ਚ੍ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਰ੍ਯਾ ਅਨੁ ਨ ਜਾਤਮष੍ਟ ਰੋਦਸੀ
ਜੇ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ।
ਅ ਆ ਪਪ੍ਰਾਥ ਮਹਿਨਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਵृषਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼ਵਸਾ ਚ੍ ਅਸ੍ਮਾਂ ਅਵ ਮਘਵਨ੍ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ, ਦਾਨੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇਨਾਮ ਵਿੱਚ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਹਾਇਤਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖ।
ਅ ਵਯਂ ਘ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤ ਆਪੋ ਨ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ ਚ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਪਰਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰ ਆਸਤੇ
ਅਸੀਂ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁਧਾਈ ਦੇ ਨਿਕਾਸ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤਰ ਨਾਸਕ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅ ਸ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੇ ਨਰੋ ਵਸੋ ਨਿਰੇਕ ਉਕ੍ਥਿਨਃ ਚ੍ ਕਦਾ ਸੁਤਂ ਤृषਾਣ ਓਕ ਆ ਗਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਬ੍ਦੀਵ ਵਂਸਗਃ
ਹੇ ਵਸੁ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਕਦੋਂ ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ, ਇੰਦਰ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ?
ਅ ਕਣ੍ਵੇਭਿਰ੍ਧृष੍ਣਵਾ ਧृषਦ੍ਵਾਜਂ ਦਰ੍षਿ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍ ਚ੍ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਂ ਮਘਵਨ੍ਵਿਚਰ੍षਣੇ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੀਮਹੇ
ਕਣਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨੀ, ਮਘਵਨ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਅ ਤਰਣਿਰਿਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਵਾਜਂ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਯਾ ਯੁਜਾ ਚ੍ ਆ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਨਮੇ ਗਿਰਾ ਨੇਮਿਂ ਤष੍ਟੇਵ ਸੁਦ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਧੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪੱਕੀ ਪਹੀਏ ਦੀ ਰੀਮ।
ਅ ਨ ਦੁष੍ਟੁਤਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣੋਦੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਨ ਸ੍ਰੇਧਨ੍ਤਂ ਰਯਿਰ੍ਨਸ਼ਤ੍ ਚ੍ ਸੁਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਨ੍ਮਘਵਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਵਤੇ ਦੇष੍ਣਂ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਮਾੜਾ ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੰਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਮਘਵਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ।
ਅ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚ ਉਦੀਰਤੇ ਗਾਵੋ ਮਿਮਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ ਚ੍ ਹਰਿਰੇਤਿ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਤਿੰਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਰੰਝਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਭਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੀਰਨੂषਤ ਯਹ੍ਵੀਰृਤਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ ਚ੍ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਰ੍ਦਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।