ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਵੋਚਂ ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਵਜ੍ਰੀ ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਨ੍ਵਪਸ੍ਤਤਰ੍ਦ ਪ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਭਿਨਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ।

ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮਿ ਜਨ੍ਮਨਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਘृਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਮृਤਂ ਮ ਆਸਨ੍ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਰਰ੍ਕੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੋ ऽਜਸ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਹਵਿਰਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਮ੍

ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਘੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਅਮਰਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ।

ਪਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਪੋ ਅਗ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵੇਃ ਪਾਤਿ ਯਹ੍ਵਸ਼੍ਚਰਣਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਤਿ ਨਾਭਾ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਗ੍ਨਿਃ

ਅੱਗ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਹਨ, ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਾਨ ਦੀਦਿਵੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਚਰਤ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸਨਿ ਸ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪਯਸਾ ਵਸੁਵਿਦ੍ਰਯਿਂ ਵਰ੍ਚੋ ਦृਸ਼ੇ ऽਦਾਃ

ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਗਾਰੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ, ਪੋਸ਼ਣ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ।

ਵਸਨ੍ਤ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯਃ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਨੁ ਸ਼ਰਦੋ ਹੇਮਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯਃ

ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਸੁਖਦਾਈ; ਗਰਮੀ ਆ ਗਈ, ਸੁਖਦਾਈ; ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਰੁੱਤ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਖਦਾਈ ਹਨ।

ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪੁਰੁषਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍ ਸ ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤ੍ਵਾਤ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍

ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪ ਕੇ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰਿਪਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵ ਉਦੈਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਪਦੋ ऽਸ੍ਯੇਹਾਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਤਥਾ ਵਿष੍ਵਙ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਰਾਮਦਸ਼ਨਾਨਸ਼ਨੇ ਅਭਿ

ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ।

ਪੁਰੁष ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਪਾਦੋ ऽਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ੍ਯਾਮृਤਂ ਦਿਵਿ

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੀ ਹੈ—ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਜੀਵ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਅਮਰ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।

ਤਾਵਾਨਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਤਤੋ ਜ੍ਯਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰੁषਃ ਉਤਾਮृਤਤ੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨੋ ਯਦਨ੍ਨੇਨਾਤਿਰੋਹਤਿ

ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੰਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਿਰਾਡਜਾਯਤ ਵਿਰਾਜੋ ਅਧਿ ਪੂਰੁषਃ ਸ ਜਾਤੋ ਅਤ੍ਯਰਿਚ੍ਯਤ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੂਮਿਮਥੋ ਪੁਰਃ

ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਾਟ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਰਾਟ ਤੋਂ ਪੁਰੁਸ਼। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਪ ਗਿਆ।

ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸੁਭੋਜਸੌ ਯੇ ਅਪ੍ਰਥੇਥਾਮਮਿਤਮਭਿ ਯੋਜਨਮ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਭਵਤਂ ਸ੍ਯੋਨੇ ਤੇ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚਤਮਂਹਸਃ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਬਹੁਤ ਦਾਤੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਫੈਲ ਗਏ ਹੋ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ।

ਹਰੀ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯੁਤੋ ਤੇ ਹਰਿਤੌ ਹਰਿ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਕਵਯਃ ਪੁਰੁषਾਸੋ ਵਨਰ੍ਗਵਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਦਾਡੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਪੀਲੇ ਹਨ। ਕਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਗਾਇਕ ਤੈਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।

ਯਦ੍ਵਰ੍ਚੋ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਾ ਵਰ੍ਚੋ ਗਵਾਮੁਤ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰ੍ਚਸ੍ਤੇਨ ਮਾ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ

ਜੋ ਚਮਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਜਾਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਕ ਹੋ ਜਾਈਏ।

ਸਹਸ੍ਤਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦ੍ਧ੍ਯੋਜ ਈਸ਼ੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨ੍ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਨृਮ੍ਣਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਚ ਵਾਜਂ ਵृਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਤ੍ਸੁਹਨਾ ਕृਧੀ ਨਃ

ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ; ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਟਿਕਾਊ ਤਾਕਤ ਦੇ; ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾ।

ਸਹਰ੍षਭਾਃ ਸਹਵਤ੍ਸਾ ਉਦੇਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣੀ ਬਿਭ੍ਰਤੀਰ੍ਦ੍ਵ੍ਯੂਦ੍ਨੀਃ ਉਰੁਃ ਪृਥੁਰਯਂ ਵੋ ਅਸ੍ਤੁ ਲੋਕ ਇਮਾ ਆਪਃ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣਾ ਇਹ ਸ੍ਤ

ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਠੋ, ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਗਾਵਾਂ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜੀ ਦੁਨੀਆ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨ ਆਯੂਂषਿ ਪਵਸ ਆਸੁਵੋਰ੍ਜਮਿषਂ ਚ ਨਃ ਆਰੇ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾਮ੍

ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੋਟੀ ਦੇ; ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।

ਵਿਭ੍ਰਾਙ੍ਬृਹਤ੍ਪਿਬਤੁ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਾਯੁਰ੍ਦਧਦ੍ਯਜ੍ਞਪਤਾਵਵਿਹ੍ਰੁਤਮ੍ ਵਾਤਜੂਤੋ ਯੋ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਿਪਰ੍ਤਿ ਬਹੁਧਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ

ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਏ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਦਗਾਦਨੀਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ ਆਪ੍ਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜਬ ਰੂਪ ਉਭਰਿਆ ਹੈ—ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਅੱਖ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਰ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ, ਸਭ ਚਲਣ ਤੇ ਖੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।

ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ

ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਬੈਠੀ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲੀ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ।

ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਾਨਤੀ ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ਮਹਿषੋ ਦਿਵਮ੍

ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਭੈਂਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਂषਦ੍ਧਾਮ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਙ੍ਗਾਯ ਧੀਯਤੇ ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰਹ ਦ੍ਯੁਭਿਃ

ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਤੇਜ਼ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।

ਅਪ ਤ੍ਯੇ ਤਾਯਵੋ ਯਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ ਸੂਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਸੇ

ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵੀ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੂਰਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਵਿ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਜਨਾਂ ਅਨੁ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਦਿੱਖ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਰਣਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦਸਿ ਸੂਰ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭਾਸਿ ਰੋਚਨਮ੍

ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙੁਦੇषਿ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ

ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾਂ ਅਨੁ ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।

ਉਦ੍ਦ੍ਯਾਮੇषਿ ਰਜਃ ਪृਥ੍ਵਹਾ ਮਿਮਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯ

ਤੂੰ ਉਗਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਪਕ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਨਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ।

ਅਯੁਕ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਃ ਸੂਰੋ ਰਥਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਰ੍ਯਃ ਤਾਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ

ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ, ਰਥ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ

ਸੱਤ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ।