ਸਾਮਵੇਦਃ

ਮਯਿ ਵਰ੍ਚੋ ਅਥੋ ਯਸ਼ੋ ऽਥੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪਯਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਦਿਵਿ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਦृਂਹਤੁ

ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਯਸ਼ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦਾ ਸਰ ਹੋਵੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਥੰਭ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਭਦਾ ਹੈ।

ਸਂ ਤੇ ਪਯਾਂਸਿ ਸਮੁ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਜਾਃ ਸਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਯਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ ਆਪ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਾਯ ਸੋਮ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਨਿ ਧਿष੍ਵ

ਤੇਰੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਇਨਾਮ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਸੋਮਾ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ।

ਤ੍ਵਮਿਮਾ ਓषਧੀਃ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮਪੋ ਅਜਨਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਾਃ ਤ੍ਵਮਾਤਨੋਰੁਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਿ ਤਮੋ ਵਵਰ੍ਥ

ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।

ਅਗ੍ਨਿਮੀਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੇਵਮृਤ੍ਵਿਜਮ੍ ਹੋਤਾਰਂ ਰਤ੍ਨਧਾਤਮਮ੍

ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਰਿਤਵਿਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਤੇ ਮਨ੍ਵਤ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਾਮ ਗੋਨਾਂ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਪਰਮਂ ਨਾਮ ਜਨਾਨ੍ ਤਾ ਜਾਨਤੀਰਭ੍ਯਨੂषਤ ਕ੍ਸ਼ਾ ਆਵਿਰ੍ਭੁਵਨ੍ਨਰੁਣੀਰ੍ਯਸ਼ਸਾ ਗਾਵਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਸੋਚਿਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਮ। ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਲਾਲੀਆਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਵਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ।

ਸਮਨ੍ਯਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਨਮੂਰ੍ਵਂ ਨਦ੍ਯਸ੍ਪृਣਨ੍ਤਿ ਤਮੂ ਸ਼ੁਚਿਂ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦੀਦਿਵਾਂਸਮਪਾਨ੍ਨਪਾਤਮੁਪ ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਪਃ

ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ; ਨਦੀਆਂ ਇੱਕੋ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਖੁਰਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।

ਆ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਯੁਵਤਿਰਹ੍ਨਃ ਕੇਤੂਨ੍ਤ੍ਸਮੀਰ੍ਤ੍ਸਤਿ ਅਭੂਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਰਾਤ੍ਰੀ

ਦਿਨ ਦੀ ਸੁਭ ਲੜਕੀ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਉਸਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਫੈਲ ਗਏ। ਚੰਗਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਥਾਨ ਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੀ ਚਲਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤ।

ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਨੂ ਮਹਃ ਪ੍ਰ ਨੋ ਵਚੋ ਵਿਦਥਾ ਜਾਤਵੇਦਸੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਮਤਿਰ੍ਨਵ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੋਮ ਇਵ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁਰਗ੍ਨਯੇ

ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਬਲਦ, ਲਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਨੂੰ, ਨਵੇਂ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਜਦੋਂ ਚੁੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਲਈ ਸੋਹਣਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਮ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਮੁਭੇ ਰੋਦਸੀ ਅਪਾਂ ਨਪਾਚ੍ਚ ਮਨ੍ਮ ਮਾ ਵੋ ਵਚਾਂਸਿ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵੋਚਂ ਸੁਮ੍ਨੇष੍ਵਿਦ੍ਵੋ ਅਨ੍ਤਮਾ ਮਦੇਮ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤ। ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅੰਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ।

ਯਸ਼ੋ ਮਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਸ਼ੋ ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ ਯਸ਼ੋ ਭਗਸ੍ਯ ਵਿਨ੍ਦਤੁ ਯਸ਼ੋ ਮਾ ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਯਸ਼ਸ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਾਃ ਸਂ ਸਦੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਵਦਿਤਾ ਸ੍ਯਾਮ੍

ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਭਗਾ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਯਸ਼ਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਵੋਚਂ ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਵਜ੍ਰੀ ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਨ੍ਵਪਸ੍ਤਤਰ੍ਦ ਪ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਭਿਨਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ।

ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮਿ ਜਨ੍ਮਨਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਘृਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਮृਤਂ ਮ ਆਸਨ੍ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਰਰ੍ਕੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੋ ऽਜਸ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਹਵਿਰਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਮ੍

ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਘੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਅਮਰਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ।

ਪਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਪੋ ਅਗ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵੇਃ ਪਾਤਿ ਯਹ੍ਵਸ਼੍ਚਰਣਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਤਿ ਨਾਭਾ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਗ੍ਨਿਃ

ਅੱਗ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਹਨ, ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਾਨ ਦੀਦਿਵੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਚਰਤ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸਨਿ ਸ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪਯਸਾ ਵਸੁਵਿਦ੍ਰਯਿਂ ਵਰ੍ਚੋ ਦृਸ਼ੇ ऽਦਾਃ

ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਗਾਰੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ, ਪੋਸ਼ਣ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ।

ਵਸਨ੍ਤ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯਃ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਨੁ ਸ਼ਰਦੋ ਹੇਮਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯਃ

ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਸੁਖਦਾਈ; ਗਰਮੀ ਆ ਗਈ, ਸੁਖਦਾਈ; ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਰੁੱਤ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਖਦਾਈ ਹਨ।

ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪੁਰੁषਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍ ਸ ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤ੍ਵਾਤ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍

ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪ ਕੇ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰਿਪਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵ ਉਦੈਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਪਦੋ ऽਸ੍ਯੇਹਾਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਤਥਾ ਵਿष੍ਵਙ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਰਾਮਦਸ਼ਨਾਨਸ਼ਨੇ ਅਭਿ

ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ।

ਪੁਰੁष ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਪਾਦੋ ऽਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ੍ਯਾਮृਤਂ ਦਿਵਿ

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੀ ਹੈ—ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਜੀਵ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਅਮਰ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।

ਤਾਵਾਨਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਤਤੋ ਜ੍ਯਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰੁषਃ ਉਤਾਮृਤਤ੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨੋ ਯਦਨ੍ਨੇਨਾਤਿਰੋਹਤਿ

ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੰਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਿਰਾਡਜਾਯਤ ਵਿਰਾਜੋ ਅਧਿ ਪੂਰੁषਃ ਸ ਜਾਤੋ ਅਤ੍ਯਰਿਚ੍ਯਤ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੂਮਿਮਥੋ ਪੁਰਃ

ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਾਟ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਰਾਟ ਤੋਂ ਪੁਰੁਸ਼। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਪ ਗਿਆ।

ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸੁਭੋਜਸੌ ਯੇ ਅਪ੍ਰਥੇਥਾਮਮਿਤਮਭਿ ਯੋਜਨਮ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਭਵਤਂ ਸ੍ਯੋਨੇ ਤੇ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚਤਮਂਹਸਃ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਬਹੁਤ ਦਾਤੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਫੈਲ ਗਏ ਹੋ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ।

ਹਰੀ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯੁਤੋ ਤੇ ਹਰਿਤੌ ਹਰਿ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਕਵਯਃ ਪੁਰੁषਾਸੋ ਵਨਰ੍ਗਵਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਦਾਡੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਪੀਲੇ ਹਨ। ਕਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਗਾਇਕ ਤੈਨੂੰ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।

ਯਦ੍ਵਰ੍ਚੋ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਾ ਵਰ੍ਚੋ ਗਵਾਮੁਤ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰ੍ਚਸ੍ਤੇਨ ਮਾ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ

ਜੋ ਚਮਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਜਾਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਕ ਹੋ ਜਾਈਏ।

ਸਹਸ੍ਤਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦ੍ਧ੍ਯੋਜ ਈਸ਼ੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨ੍ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਨृਮ੍ਣਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਚ ਵਾਜਂ ਵृਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਤ੍ਸੁਹਨਾ ਕृਧੀ ਨਃ

ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ; ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਟਿਕਾਊ ਤਾਕਤ ਦੇ; ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾ।

ਸਹਰ੍षਭਾਃ ਸਹਵਤ੍ਸਾ ਉਦੇਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣੀ ਬਿਭ੍ਰਤੀਰ੍ਦ੍ਵ੍ਯੂਦ੍ਨੀਃ ਉਰੁਃ ਪृਥੁਰਯਂ ਵੋ ਅਸ੍ਤੁ ਲੋਕ ਇਮਾ ਆਪਃ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣਾ ਇਹ ਸ੍ਤ

ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਠੋ, ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਗਾਵਾਂ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜੀ ਦੁਨੀਆ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨ ਆਯੂਂषਿ ਪਵਸ ਆਸੁਵੋਰ੍ਜਮਿषਂ ਚ ਨਃ ਆਰੇ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾਮ੍

ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੋਟੀ ਦੇ; ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।

ਵਿਭ੍ਰਾਙ੍ਬृਹਤ੍ਪਿਬਤੁ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਾਯੁਰ੍ਦਧਦ੍ਯਜ੍ਞਪਤਾਵਵਿਹ੍ਰੁਤਮ੍ ਵਾਤਜੂਤੋ ਯੋ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਿਪਰ੍ਤਿ ਬਹੁਧਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ

ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਏ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਦਗਾਦਨੀਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ ਆਪ੍ਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਜਬ ਰੂਪ ਉਭਰਿਆ ਹੈ—ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਅੱਖ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਰ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ, ਸਭ ਚਲਣ ਤੇ ਖੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।

ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ

ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਬੈਠੀ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲੀ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ।