ਸਾਮਵੇਦਃ

ਸਖਾਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਵृਮਹੇ ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਊਤਯੇ ਅਪਾਂ ਨਪਾਤਂ ਸੁਭਗਂ ਸੁਦਂਸਸਂ ਸੁਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਿਮਨੇਹਸਮ੍

ਅਸੀਂ, ਮਨੁੱਖ, ਦੋਸਤ ਵਜੋਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਦਦ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੈ—ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਚੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ।

ਆ ਜੁਹੋਤਾ ਹਵਿषਾ ਮਰ੍ਜਯਧ੍ਵਂ ਨਿ ਹੋਤਾਰਂ ਗृਹਪਤਿਂ ਦਧਿਧ੍ਵਮ੍ ਇਡਸ੍ਪਦੇ ਨਮਸਾ ਰਾਤਹਵ੍ਯਂ ਸਪਰ੍ਯਤਾ ਯਜਤਂ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍

ਹਵਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਓ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਪੂਜਾਰੀ, ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਰੱਖੋ; ਇਡਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।

ਚਿਤ੍ਰ ਇਚ੍ਛਿਸ਼ੋਸ੍ਤਰੁਣਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਥੋ ਨ ਯੋ ਮਾਤਰਾਵਨ੍ਵੇਤਿ ਧਾਤਵੇ ਅਨੂਧਾ ਯਦਜੀਜਨਦਧਾ ਚਿਦਾ ਵਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਮਹਿ ਦੂਤ੍ਯਾਂ ਚਰਨ੍

ਜਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਹਾਰੇ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ—ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।

ਇਦਂ ਤ ਏਕਂ ਪਰ ਊ ਤ ਏਕਂ ਤृਤੀਯੇਨ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਵ ਸਂਵੇਸ਼ਨਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਚਾਰੁਰੇਧਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਮੇ ਜਨਿਤ੍ਰੇ

ਇਹ ਤੇਰਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ; ਤੀਜੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਸਭ ਵੱਸ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਬਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਵਿੱਚ।

ਇਮਂ ਸ੍ਤੋਮਮਰ੍ਹਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸੇ ਰਥਮਿਵ ਸਂ ਮਹੇਮਾ ਮਨੀषਯਾ ਭਦ੍ਰਾ ਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰਮਤਿਰਸ੍ਯ ਸਂਸਦ੍ਯਗ੍ਨੇ ਸਖ੍ਯੇ ਮਾ ਰਿषਾਮਾ ਵਯਂ ਤਵ

ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇ ਯੋਗ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਭਜਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ; ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ—ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਈਏ।

ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ਅਰਤਿਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮृਤ ਆ ਜਾਤਮਗ੍ਨਿਮ੍ ਕਵਿਂ ਸਮ੍ਰਾਜਮਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮਾਸਨ੍ਨਾਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਰਾਜਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਰਿਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਤ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ।

ਵਿ ਤ੍ਵਦਾਪੋ ਨ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਦੁਕ੍ਥੇਭਿਰਗ੍ਨੇ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਃ ਸੁष੍ਟੁਤਯੋ ਵਾਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾਜਿਂ ਨ ਗਿਰ੍ਵਵਾਹੋ ਜਿਗ੍ਯੁਰਸ਼੍ਵਾਃ

ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੱਤੂ ਘੋੜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆ ਵੋ ਰਾਜਾਨਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਯਜਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ ਅਗ੍ਨਿਂ ਪੁਰਾ ਤਨਯਿਤ੍ਨੋਰਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਰੂਪਮਵਸੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍

ਤੈਨੂੰ, ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਪੁਰਾਣਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਸਾਵਧਾਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਣਾਓ।

ਇਨ੍ਧੇ ਰਾਜਾ ਸਮਰ੍ਯੋ ਨਮੋਭਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕਮਾਹੁਤਂ ਘृਤੇਨ ਨਰੋ ਹਵ੍ਯੇਭਿਰੀਡਤੇ ਸਬਾਧ ਆਗ੍ਨਿਰਗ੍ਰਮੁषਸਾਮਸ਼ੋਚਿ

ਰਾਜਾ, ਸਾਥੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗਨਿ, ਮਹਾਨ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰ ਕੇਤੁਨਾ ਬृਹਤਾ ਯਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾ ਰੋਦਸੀ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦਨ੍ਤਾਦੁਪਮਾਮੁਦਾਨਡਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषੋ

ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਅੱਗਨਿ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਬਲਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ; ਜਲ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਂ ਨਰੋ ਦੀਧਿਤਿਭਿਰਣ੍ਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤਚ੍ਯੁਤਂ ਜਨਯਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ ਦੂਰੇਦृਸ਼ਂ ਗृਹਪਤਿਮਥਵ੍ਯੁਮ੍

ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ।

ਅਬੋਧ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧਾ ਜਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਨੁਮਿਵਾਯਤੀਮੁषਾਸਮ੍ ਯਹ੍ਵਾ ਇਵ ਪ੍ਰ ਵਯਾਮੁਜ੍ਜਿਹਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਭਾਨਵਃ ਸਸ੍ਰਤੇ ਨਾਕਮਚ੍ਛ

ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਨੌਜਵਾਨ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੋਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪ੍ਰ ਭੂਰ੍ਜਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਂ ਵਿਪੋਧਾਂ ਮੂਰੈਰਮੂਰਂ ਪੁਰਾਂ ਦਰ੍ਮਾਣਮ੍ ਨਯਨ੍ਤਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਨਾ ਧਿਯਂ ਧਾ ਹਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਂ ਨ ਵਾਰ੍ਮਣਾ ਧਨਰ੍ਚਿਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਮੂੰਛਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤੇ ਅਨ੍ਯਦ੍ਯਜਤਂ ਤੇ ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਿषੁਰੂਪੇ ਅਹਨੀ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਮਾਯਾ ਅਵਸਿ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ਭਦ੍ਰਾ ਤੇ ਪੂषਨ੍ਨਿਹ ਰਾਤਿਰਸ੍ਤੁ

ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੂਜੀ। ਤੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਅਜੀਬ ਹਨ। ਦਇਆਲੂ ਪੂਸ਼ਣ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਇਥੇ ਰਹੇ।

ਇਡਾਮਗ੍ਨੇ ਪੁਰੁਦਂਸਂ ਸਨਿਂ ਗੋਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਂ ਹਵਮਾਨਾਯ ਸਾਧ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਃ ਸੂਨੁਸ੍ਤਨਯੋ ਵਿਜਾਵਾਗ੍ਨੇ ਸਾ ਤੇ ਸੁਮਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਸ੍ਮੇ

ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚਿਰਸਥਾਈ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪੋਤਾ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।

ਪ੍ਰ ਹੋਤਾ ਜਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਨਭੋਵਿਨ੍ਨृषਦ੍ਮਾ ਸੀਦਦਪਾਂ ਵਿਵਰ੍ਤੇ ਦਧਦ੍ਯੋ ਧਾਯੀ ਸੁਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਯਨ੍ਤਾ ਵਸੂਨਿ ਵਿਧਤੇ ਤਨੂਪਾਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰ ਸਮ੍ਰਾਜਮਸੁਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼੍ਸ੍ਤਂ ਪੁਂਸਃ ਕृष੍ਟੀਨਾਮਨੁਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰ ਤਵਸਸ੍ਕृਤਾਨਿ ਵਨ੍ਦਦ੍ਵਾਰਾ ਵਨ੍ਦਮਾਨਾ ਵਿਵष੍ਟੁ

ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਵੇ। ਜਿਸਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦੇਵੇ।

ਅਰਣ੍ਯੋਰ੍ਨਿਹਿਤੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਗਰ੍ਭ ਇਵੇਤ੍ਸੁਭृਤੋ ਗਰ੍ਭਿਣੀਭਿਃ ਦਿਵੇਦਿਵ ਈਡ੍ਯੋ ਜਾਗृਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਵਿष੍ਮਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯੇਭਿਰਗ੍ਨਿਃ

ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਤਵੇਦ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਭਵਤੀ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਨਾਦਗ੍ਨੇ ਮृਣਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਤਨਾਸੁ ਜਿਗ੍ਯੁਃ ਅਨੁ ਦਹ ਸਹਮੂਰਾਨ੍ਕਯਾਦੋ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਯਾਃ

ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਕੋਈ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਿਆ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਤੇਰਾ ਦੈਵੀ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਗੁਆਵੇ।

ਅਗ੍ਨ ਓਜਿष੍ਠਮਾ ਭਰ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਸ੍ਮਭ੍ਯਮਧ੍ਰਿਗੋ ਪ੍ਰ ਨੋ ਰਾਯੇ ਪਨੀਯਸੇ ਰਤ੍ਸਿ ਵਾਜਾਯ ਪਨ੍ਥਾਮ੍

ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇਂ।

ਯਦਿ ਵੀਰੋ ਅਨੁ ष੍ਯਾਦਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਆਜੁਹ੍ਵਦ੍ਧਵ੍ਯਮਾਨੁषਕ੍ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਕ੍ਸ਼ੀਤ ਦੈਵ੍ਯਮ੍

ਜੇ ਕੋਈ ਵੀਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਗਾਵੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਦੈਵੀ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।

ਤ੍ਵੇषਸ੍ਤੇ ਧੂਮ ऋਣ੍ਵਤਿ ਦਿਵਿ ਸਂ ਚ੍ਛੁਕ੍ਰ ਆਤਤਃ ਸੂਰੋ ਨ ਹਿ ਦ੍ਯੁਤਾ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਾ ਪਾਵਕ ਰੋਚਸੇ

ਤੇਰਾ ਧੂੰਆਂ, ਹੇ ਤੀਖੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੈਤਵਦ੍ਯਸ਼ੋ ऽਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਪਤ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਚਰ੍षਣੇ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਸੋ ਪੁष੍ਟਿਂ ਨ ਪੁष੍ਯਸਿ

ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਾਜਸੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ। ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।

ਪ੍ਰਾਤਰਗ੍ਨਿਃ ਪੁਰੁਪ੍ਰਿਯੋ ਵਿष ਸ੍ਤਵੇਤਾਤਿਥਿਃ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਹਵ੍ਯਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਧਤੇ

ਸਵੇਰੇ, ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਅਮਰ ਵਿੱਚ।

ਯਦ੍ਵਾਹਿष੍ਠਂ ਤਦਗ੍ਨਯੇ ਬृਹਦਰ੍ਚ ਵਿਭਾਵਸੋ ਮਹਿषੀਵ ਤ੍ਵਦ੍ਰਯਿਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਜਾ ਉਦੀਰਤੇ

ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਸਿਫਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਗਾਂ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਉੱਠਦੀ ਹੈ।

ਵਿਸ਼ੋਵਿਸ਼ੋ ਵੋ ਅਤਿਥਿਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਦੁਰ੍ਯਂ ਵਚਃ ਸ੍ਤੁषੇ ਸ਼ੂषਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਭਿਃ

ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਦੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ।

ਬृਹਦ੍ਵਯੋ ਹਿ ਭਾਨਵੇ ऽਰ੍ਚਾ ਦੇਵਾਯਾਗ੍ਨਯੇ ਯਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਮਰ੍ਤਾਸੋ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਿਫਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।

ਅਗਨ੍ਮ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਗ੍ਨਿਮਾਨਵਮ੍ ਯ ਸ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤਰ੍ਵਨ੍ਨਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਬृਹਦਨੀਕ ਇਧ੍ਯਤੇ

ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਅੱਗ ਕੋਲ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਾਨਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸਲਗਦਾ ਹੈ।

ਜਾਤਃ ਪਰੇਣ ਧਰ੍ਮਣਾ ਯਤ੍ਸਵृਦ੍ਭਿਃ ਸਹਾਭੁਵਃ ਪਿਤਾ ਯਤ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਾਤਾ ਮਨੁਃ ਕਵਿਃ

ਉੱਚੇ ਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੂ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।